အိပ္ေနရာမွ ရုတ္တရက္ လန္႔ႏုိးလာသည္။ ေဘးဘီ၀ဲယာ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ အိပ္မက္ဆုိးေတြ မက္ေနခဲ့မွန္း သူသိလိုက္၏။ ဦးေခါင္းေပၚမွ ေခၽြးစက္ေတြကို လက္ဖ၀ါးျဖင့္ ဖိသုတ္ရင္း ကုတင္ေပၚကဆင္းလိုက္သည္။ အိပ္ခန္းအျပင္ဘက္ရွိ ေသာက္ေရအိုးစင္မွ ေရတစ္ခြက္ ခပ္ကာ တစ္၀ႀကီးေမာ့ေသာက္လုိက္သည္။ တစ္ခြက္ႏွင့္ မ၀၊ ေနာက္တစ္ခြက္ ထပ္ေသာက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ေနာက္ေဖးေပါက္မွ ထြက္၍ ေလာကတစ္ခြင္ကို ေငးေမာေနလုိက္သည္။
ၿခံစည္းရိုးက မယ္မယ္ရရ မရွိ၊ အိမ္ေနာက္ေဖး ၿခံ၀င္းအတြင္းရိွ မန္က်ည္းပင္၊ မလကာပင္၊ သရက္ပင္၊ ဒန္႔တလြန္သီးပင္ အစရွိသည့္ အမ်ိဳးအမယ္ စံုလင္လွတဲ့ အပင္ေတြကို ၾကည့္ရင္း သူ အားရပါးရ တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ပါသည္။ ဒီ၀န္းက်င္ ဒီေလာကတစ္ခြင္ကို အၿပီးအပိုင္ စြန္႔ခြာခဲ့ရၿပီလို႔ ေတြးထင္ ယံုၾကည္ေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ကာလေပါင္း မ်ားစြာပင္ ၾကာေနခဲ့သေယာင္။ နဂိုရွိရင္းစြဲအတုိင္း ျမင္ေနေတြ႔ေနရသည္မို႔ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္၀ယ္ ပီတိေတြက အလွ်ံအပယ္ပင္။
အိပ္မက္ထဲက သူသည္ ေလာကရဲ႕ ဖိစီးမႈဒဏ္ကို ႀကံ့ႀကံ့ခံေနခဲ့ရသည္။ ေလာကဓံရဲ႕ ပုတ္ခတ္မႈ ဒဏ္ေတြကို ႀကိတ္မိွတ္ခံေနခဲ့သည္။ လွည္းစားမႈ၊ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈေတြေအာက္ မႈန္၀ါးစြာ ဘ၀ခရီးႏွင္ေနခဲ့ရ၏။ ကံၾကမၼာ၏ ဂရုဏာသက္မႈကို ရံဖန္ရံခါ ခံစားရေလ့ ရွိေသာ္ျငား ခါးသီးခက္ထန္ ေလာကဓံၾကား တစ္ခါတေလ ရဲ၀ံ့စြာ၊ တစ္ခါတရံေတာ့ ေၾကာက္ရြံ႕စြာနဲ႔ ေျခလွမ္းေတြ မလွမ္းခ်င္လွမ္းခ်င္ လွမ္းေနခဲ့ရသည္။
မဂၤလာေဆာင္ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ အလုပ္ေတြကို ေဘးဖယ္၊ ျပင္ဆင္စရာ ရွိတာ ျပင္ဆင္ရင္း ေျပးေျပးလႊားလႊားနဲ႔ ဒီဇင္ဘာ တစ္လတာ ကုန္ဆံုးခဲ့ရတယ္။ ဖိတ္စာေတြ ပို႔ရတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း အေဒၚေတြ၊ ဦးေလးေတြဆီက ကားေတြ တစ္လွည့္စီ ငွားၿပီး ႀကံ့ခုိင္မႈ သိပ္မေကာင္းလွတဲ့ လက္စြဲေတာ္ မာစတာဂ်စ္ကို ခဏ ေဘးထိုးခဲ့ရေသးတယ္။ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ၊ စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြ၊ စိုးရိမ္မႈေတြ၊ ျငင္းခုန္မႈေတြက ပိုမ်ားေနလို႔ ထင္ပါရဲ႕ သူမ်ားေတြက ေပ်ာ္ေနလား ေမးတုိင္း အေျဖမွန္က ထြက္မလာခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီလိုပါပဲဗ်ာလို႔ ေျဖရင္း ဒီဇင္ဘာ ၂၅ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ မိသားစု၊ ေဆြးမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြအေပါင္း အားလံုးက ၀ိုင္းကူညီေပးၾကလို႔ အဆင္ေျပေျပနဲ႔ ဧည့္ခံပြဲတစ္ခု ၿပီးေျမာက္ခ့ဲတယ္။ လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ လြဲေခ်ာ္မႈေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိခဲ့ေပမယ့္လည္း ၀မ္းမနည္းႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ အားလံုးၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီမုိ႔ ေပ်ာ္ႏုိင္ခဲ့ၿပီေလ။
ဒီရက္ပိုင္း အျပင္သြားရတဲဲ့ ကိစၥေတြ မ်ားသလို လမ္းစည္းကမ္း မလိုက္နာဘဲ ထင္တုိင္းႀကဲေနတဲ့ ကားသမားေတြ ပိုပိုၿပီး ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မေန႔က လိုင္းကားတစ္စီးကို အမူအရာနဲ႔ ဆဲလိုက္မိပါတယ္။ ဆဲမိၿပီ ဆုိမွေတာ့ အျပစ္ရွိခဲ့ၿပီမုိ႔ ရွက္မိတဲ့ စိတ္လည္း ျဖစ္မိတယ္ဆုိတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လမ္းမေပၚမွာ ဟုိ၀င္ဒီတုိး၊ လမ္းေျပာင္းျပန္တက္၊ ကတံုးေပၚ ထိပ္ကြက္၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး လူလည္က်၊ မိုက္ရိုင္း၊ စည္းမရွိ ကမ္းမရွိ လုပ္ေနၾကတဲ့ သူအေပါင္းတုိ႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကိုလည္း စက္ဆုပ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္လည္း လမ္းေျပာင္းျပန္တက္၊ တန္းစီေနတဲ့ ကားေတြကို ေက်ာ္တက္ၿပီး လက္တစ္ေခ်ာင္း ဘန္းျပ (အခုေနာက္ပိုင္း လက္တစ္ေခ်ာင္းေတာင္ မျပေတာ့ပါ)၊ ေပၚတင္၀င္တိုး၊ အရူးကြက္ ၀င္နင္းမယ့္ ကားမ်ိဳးဆုိ ဘယ္ေတာ့မွ လမ္းမေပးပါဘူး။ ဒင္းတုိ႔ လုပ္တုိင္း ျဖစ္ေနတာက လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လို႔ရေအာင္ လုပ္ခြင့္ေပးထားတဲ့ ယာဥ္စည္းကမ္း ထိန္းသိမ္းေရး အဖြဲ႔၀င္ေတြနဲ႔၊ ကုိယ့္ကားနဲ႔ ထိမိ၊ ပြတ္မိ ျဖစ္မွာစိုးရိမ္လို႔ အေလွ်ာ့ေပးေန ၾကရတဲ့ ကားသမားေတြေၾကာင့္ပါ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းလိုလုိ ေတြးၿပီး လမ္းေျပာင္းျပန္ ၀ူးကနဲ ေမာင္းတက္သြားရင္ပဲ သူမ်ားေတြက ေတာ္လိုက္တာ၊ ကၽြမ္းလိုက္တာလို႔ ေတြးေနမယ္ ထင္ေနၾကသလား၊ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာ ၿပီးေရာ စိတ္နဲ႔ပဲ ေျပာင္းျပန္ေက်ာ္တက္၊ လမ္းပိတ္သြားလည္း အားမနာ၊ ရွက္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိ ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္၊ လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္ေနၾကတဲ့ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ သမားအေပါင္းတုိ႔ စဥ္းစားၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ ရွက္တတ္ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။
ျမဴးႂကြတဲ့ ေတးသံ ပ်ံ႕လြင့္လို႕ေန ~ ကူးေျပာင္းစ တန္ခူးေလမွာ ~
တစ္ေယာက္တစ္လက္မို႕ လွမ္းကာ ~ ျဖန္းပက္ၾကစဥ္ ~
ပိေတာက္ဖူးေလးေတြ ~ ပန္ဆင္ထားသူေရ ~
ေခါင္းကေလးေမာ့လို႔ ~
ပိေတာက္ဖူးေလးေတြ ပန္ဆင္ထားသူေရ ~
သႀကၤန္မိုး သီခ်င္းသံက သႀကၤန္ အႀကိဳေန႔ ကိုယ္ႏွင့္ မသက္ဆုိင္သလို ငုတ္တုတ္ ထုိင္ေနရသည့္ ေက်ာ္ေဇေမာင္၏ စိတ္ထဲ ပို၍ မရိုးမရြ ျဖစ္ေနေစ၏။ သီခ်င္းသံ ၾကားထဲ တုိး၀င္လာသည့္ တယ္လီဖုန္းသံကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားခဲ့။ ယခုႏွစ္ သႀကၤန္သည္ မည္သည့္ အစီအစဥ္မွ ဆြဲမထား ခဲ့မိသလို၊ ဆြဲခဲ့မိပါကလည္း သံုးရန္ ျဖဳန္းရန္ ပိုက္ဆံလည္း မရွိ။
"ေက်ာ္ေဇေမာင္... ဖုန္းလာေနတယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ ဘႀကီး"
ေလးလံသည့္ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ ဖုန္းခြက္ကို ကိုင္ကာ
"ဟယ္လို"
"ေဟ့ေကာင္ ဖိုးေက်ာ္ ငါတို႔ မ႑ပ္ သြားထုိင္မလို႔၊ မင္းလုိက္မလား"
"ဟုတ္ လိုက္ခ်င္တယ္ဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘုိင္ျပတ္ေနတယ္"
"ေအးပါ ငါစိုက္ေပးထားမယ္"
"အက်ႌေတြ ေဘာင္းဘီေတြလည္း မရွိဘူးဗ်"
"ငါ အားလံုး စီစဥ္ေပးမယ္ကြာ၊ မင္း လာသာလာခဲ့ပါ"
"ဟုတ္ ကုိလင္း"
အစ္ကို၀မ္းကြဲ ျဖစ္သူ လင္းခ်စ္ကိုကို ဖုန္းသံေၾကာင့္ ေငးမုိင္ေတြးေငး ေနခဲ့သည့္ ေက်ာ္ေဇေမာင္ မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ေတာက္ လာသည္။ မသက္ဆုိင္ သလိုသာ ထုိင္ေနရေတာ့မည္ဟု ထင္မွန္ ေနခဲ့သည့္ အတာသႀကၤန္ပြဲကို ကိုယ္တုိင္ ဆင္ႏႊဲခြင့္ ရွိပါေသးလား ဆုိသည့္ အသိေၾကာင့္ အေပ်ာ္ေတြ ထိန္းမရႏုိင္ေတာ့။
ကားမရပ္ရ ဆုိသည့္ ဆုိင္းဘုတ္ေရွ႕ ခါးေထာက္ရပ္ကာ ခပ္ေတြေတြ စဥ္းစားရင္း သူ ေဒါသထြက္ေန၏။ မိမိဖာသာ ကားရပ္ရပ္ စုရပ္ရပ္ လြတ္လပ္စြာ ရပ္ပုိင္ခြင့္ရွိ၏။ ထုိလြတ္လပ္ခြင့္အား မည္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ပိတ္ပင္ခ်င္ရမွန္း သူနားမလည္။ အတန္ၾကာ စဥ္းစားေတာ့မွ သူ သေဘာေပါက္သြား၏။ ကားမရပ္ရ ဆုိသည္မွ သူ႔အား ဆုိလုိျခင္း မဟုတ္...
ရံုးတြင္ ထိုကေလးမ ကဲ့သို႔ လြဲၿပီးရင္း လြဲေနသူမ်ား ေပါမ်ားလွပါသည္။ အလြဲအေခ်ာ္ ပညာရွင္မ်ား စုေ၀းရာ ေနရာဟုလည္း ဆုိရေလာက္ ေပသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဖုန္းေျပာရင္း တန္းလန္း ဖုန္းထဲမွ အစ္မအရင္း ေခါက္ေခါက္ကို ခ်စ္ေလးဟု ေခၚမိ၍ အစ္မျဖစ္သူ၏ ပိုးဆုိးပက္စက္ အဆဲခံ ရသည့္ သူမ်ိဳးလည္း ပါ၀င္ သကဲ့သို႔ ငရုတ္ေကာင္း ခပ္ထားသည့္ ေရေႏြးျဖင့္ ေရခ်ိဳးမိေသာ သူမ်ိဳးလည္း ရွိပါသည္။
ရံုး၏ ထရန္စပို႔တာ မင္းသားႀကီး အမည္ရ ဒရိုင္ဘာႀကီးက တစ္ေန႔တြင္ ဆိတ္ေမြး လိုပါသည္ဟု ဆုိလာ၏။ အျခား တစ္ေယာက္က ဆိတ္ေမြး၍ ဘာလုပ္ခ်င္ပါ သနည္း ေမးျမန္းရာ အေလာတႀကီး ေျဖခ်ရာမွ နားေထာင္သူ အေပါင္း ၀ါးလံုးကြဲ ပြဲက်ခဲ့ရသည္။ "ဆိတ္ႏို႔စို႔ ခ်င္၍" ေျဖလုိက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
Thursday, 06 January 2011 17:19
အသက္ေတြ ႀကီးလာေလေလ ငယ္ဘ၀ကို ျပန္လြမ္းဆြတ္ မိေလေလပါပဲ။ ငယ္စဥ္က အေၾကာင္းေတြကုိ စဥ္းစားမိတုိင္း ငယ္ဘ၀ ငယ္ေဒသေတြ အေၾကာင္း လြမ္းခဲ့ရစၿမဲ။ ေဒသတစ္ခု ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကုိ လြမ္းမိတုိင္းလည္း အတူေဆာ့ကစား ေပ်ာ္ပါးခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေဖာ္အေပါင္း ေတြကို သတိရစၿမဲ။ အပူအပင္ ကင္းကင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ခင္မင္ေပါင္းသင္း ခဲ့ၾကတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ငယ္ေပါင္းေတြ ဆုိတာက တစ္ခါတေလေတာ့ ေဒသေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုင္ခဲ့ရသူ တစ္ေယာက္အတြက္ ျပန္ရႏုိင္စရာ မရွိေတာ့တဲ့ ပံုရိပ္ေတြ သက္သက္မွ်ပါပဲ။
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ နာမည္ေတြလည္း ေမ့၊ လူေတြလည္းေမ့၊ လမ္းမွာေတြ႔လည္း သတိရမည္ မထင္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ နာမည္ေတြ သတိရေနေပမယ့္ လူေတြက ဘယ္ဆီေရာက္လို႔ ဘာေတြလုပ္ေနမွန္း မသိ။ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ ဘယ္မွာေနလုိ႔ ဘာေတြ လုပ္ေနတယ္ ဆုိတာ သိေနရသလို တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တစ္ခါတေလ ဖုန္းဆက္ၿပီး ခင္မင္မႈကို တည္တံ့ေအာင္ လုပ္ေနၾကဆဲ...
Friday, 01 October 2010 12:20
ဟာ... ဟင္... ဟယ္... ဆုိသည့္ အာေမဋိတ္ သံမ်ားႏွင့္အတူ လူတစ္ဦး ကတၱရာ လမ္းမေပၚ လြင့္စင္ သြားခဲ့သည္။ အမေလး ဆုိသည့္ ေအာ္သံႏွင့္ မဆုိင္းမတြ တြင္ပင္ ဒုန္း... ဟူ၍ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေပၚထြက္လာခဲ့သည့္ အသံတစ္ခုေၾကာင့္ အားလံုး အလန္႔တၾကား ျဖစ္ခဲ့ရ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္မွ ကားဘီးႏွင့္ ကတၱရာလမ္းတုိ႔ ပြတ္ဆြဲသံ ကၽြီက စူးစူးရွရွ ထြက္ေပၚ လာခဲ့သည္။
မဲနက္ေနသည့္ ကတၱရာ လမ္းမႀကီးသည္ ရုတ္တရက္ ရပ္တန္႔သြားသည့္ ေမာ္ေတာ္ကား၏ တစ္လံုးသာ လင္းေတာ့ေသာ ကားမီးေရာင္ ေအာက္တြင္ ခ်င္းခ်င္း နီရဲလို႔ ေနေလေတာ့သည္။ ကားျဖင့္ အတိုက္ခံရသူ သည္ကား ေမာ္ေတာ္ကားႏွင့္ ျပင္းထန္စြာ ထိခုိက္မိသည့္ အရွိန္အျပင္ ကတၱရာ လမ္းမေပၚ ျပဳတ္က်ခဲ့သည့္ ဒဏ္ေၾကာင့္ ပက္လက္လန္ကာ လဲက် သြားေလ၏။
အေနာက္ ကိုက္ ၂၀ခန္႔ အကြာတြင္ကား...
Page 1 of 19
