Thursday, 05 November 2009 23:26
အခု ၁၁နာရီ ၂၄မိနစ္ ဆိုေတာ့ ခဏဆို ညဥ့္သန္းေခါင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔တာ အလုပ္ေတြက ေပးမျပန္ ေသးေတာ့လည္း ဗိုက္ဆာဆာ အိပ္ငိုက္ငိုက္ နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီး လုပ္ေန ရတယ္ေလ။ ဘယ္တတ္ ႏုိင္မလဲ? ကိုယ္ပဲ စခဲ့မိတာ ဆုိေတာ့…
ဘာလုိလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ပါေတာ့မွာ ပါလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္း ဒီလို ညေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ မရွိေသးတာ အမွန္ပါ။ အခု ခဏေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို ျပန္မယ္။ အိမ္ကို ေရာက္ရင္ သန္းေခါင္ေက်ာ္ ျဖစ္ေနၿပီမု႔ိ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားၿပီး အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ရံုေပါ့။ အိပ္ယာထဲ ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ထားထားတဲ့ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို လွန္ၿပီး ဖတ္မိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာမ်က္ႏွာ အေရအတြက္ သိပ္မမ်ား ခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြ ပိတ္ေတာ့မွာမုိ႔ စာအုပ္ကို ေဘးခ်ၿပီး အိပ္ရတာ ပဲေလ။ ဒါက ခဏေနရင္ ႀကံဳရေတာ့မယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ျဖစ္စဥ္ေတြေပါ့။ ျဖစ္ပါမ်ားေတာ့ ဘာၿပီး ဘာလဲ အလြတ္ပါ ရေနၿပီေလ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေန႔တစ္ေန႔ကို အဆံုးသတ္ လုိက္ခ်ိန္ေပါ့။
.. just wondering how we were like at that age. he he.. Want to meet with them lay lay moe..=P I'm sure that they can't remember tt zinmon. =)
