"သမီးေရ လာ ဒီအေပၚ တက္ခဲ့။ သတိထား တက္ေနာ္ ျပဳတ္က်ဦးမယ္" ဟု အေမျဖစ္သူက သတိေပး ေျပာဆုိေနသည့္ အသံႏွင့္ အတူ သမီး လုပ္သူက ထုိင္ခံုေပၚသုိ႔ သတိထား တက္လာသည္။ "ေမေမ ေျပာတဲ့ အတုိင္း သတိထားေနာ္။ အနာ ျဖစ္တတ္တယ္ သိလား" ဟူ၍ ထပ္ကာ သတိေပး ေနျပန္သည္။

"သမီးေရ ေမေမတုိ႔ ေစ်း၀ယ္ ထြက္ရေအာင္၊ လာ အတူတူ သြားမယ္" ဟု အေမလုပ္သူက ေခၚသံႏွင့္ အတူ လက္ထဲတြင္ အိတ္ေလး တစ္လံုးဆြဲကာ သမီးလုပ္သူက လိုက္ပါသြားသည္။
"ဒီဟာေလး လွတယ္ေနာ္၊ ဒါေလး ၀ယ္ရေအာင္"
"ဒီဟာေလးက ပိုမေကာင္းဘူးလား၊ ဒါေလးပဲ ယူပါ" ထုိင္ခုံေပၚတြင္ ရွိသမွ် ပစၥည္းကို ကိုင္ၾကည့္ၿပီး သားအမိ ႏွစ္ဦး အျငင္းပြား ေနျပန္သည္။

"ေမေမ့ စကားကို နားေထာင္ေနာ္ သိလား သမီး"
"ေမေမ သမီးကို ေက်ာင္းလိုက္ ပို႔ေပးမယ္ေနာ္၊ ထမင္းဗူးကို ဒီထဲ ထည့္ေပးလိုက္မယ္"
"သမီး အဲ့လုိ မလုပ္ရဘူးေလ၊ အနာျဖစ္တတ္တယ္"

တေလာက ေနာက္ဆံုး ေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးေလး ေခါင္းစဥ္မွာ အပိုင္း - ၁လို႔ မေရးမိလိုက္ေပမယ့္ တိုက္ဆုိင္မႈေပါင္း မ်ားစြာကေနပဲ အပိုင္း - ၂ လို႔ ေရးဖို႔ အေၾကာင္းက ဖန္လာျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်န္ေနေသးတဲ့ အမွားေလးေတြ အလြဲေလးေတြကို ေဖာ္ျပေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး အခုလို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ မွားတာေတြကေတာ့ ေျပာကုန္မွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီေအာက္က အမွားေတြကေရာ ဘယ္လို ေတြလဲဆုိတာ...

လွည္းတန္း စိန္ေဂဟာ ေရွ႕နားတြင္ လမ္းျဖတ္အကူး သူ႔ထံတို႔ တည့္တည့္ႀကီး ၀င္တိုးလာတဲ့ ဗန္ကား တစ္စီးေၾကာင့္ သူ ဆံပင္ေမႊးေတြ ေထာင္သြားခဲ့သည္။ ေျခလွမ္းက လမ္းေဘးသို႔ ေရာက္ဖို႔ မုိင္ကုန္ဖြင့္ ေျပးေပမယ့္ ကားက သူ႔ထံသုိ႔ပင္ တည့္တည့္ႀကီး လိုက္ပါလုိ႔ လာခဲ့သည္။ ဘယ္ညာ ဘယ္လိုပင္ ယိမ္းယိမ္း တေျဖးေျဖး နီးကပ္လာခဲ့တဲ့ ကားေၾကာင့္ သူမွာ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆံျပာ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။ ေရွာင္လို႔မွ မလႊတ္ႏုိင္ေတာ့ တာေၾကာင့္ အျမင္အာရံု အလံုးစံုကို အျမန္ဆံုး ျပတ္ေတာက္ေစရန္ အလို႔ငွာ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး ကံစီမံရာဟုသာ သူေတြးေန လိုက္ေတာ့သည္။ ျမင္းရိုင္း တစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ အရွိန္ျဖင့္ ၀င္ေဆာင့္လုနီးနီး ဗန္ကားေလးသည္ သူ႔ေရွ႕ အေရာက္တြင္ ကၽြီခနဲ မည္ကာ ရပ္သြားခဲ့ၿပီး အသက္ အႏၲရာယ္မွ သီသီကေလးပင္ လႊတ္ေျမာက္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ လန္႔ျဖန္႔ကာ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ျဖစ္ေနသည့္ သူ႔ျမင္ကြင္းတြင္ကား ကားအတြင္းမွ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ကားဒရုိင္ဘာက စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေျပာသည္ကို မၾကားတၾကားႏွင့္သာ ၾကားခြင့္ရလိုက္သည္။ ထိုစကားမွာကာ ေတာင္းပန္ စကား ဆုိေသာ္ျငား တမူထူးဆန္းေနေပသည္။ "ေဆာရီးေနာ္.. ေဆာရီး... ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ထင္လို႔ ေနာက္လိုက္တာ" တ့ဲ

ထမင္း၀ိုင္းမွာ ထုိင္လုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ဟင္းလ်ာေပါင္း မ်ားစြာက လူ ၇ေယာက္ ထုိင္လို႔ရတဲ့ စားပြဲ၀ိုင္းမွာ ထမင္းပန္းကန္ပင္ ခ်စရာ မရွိေလာက္ေအာင္ ျပည့္လို႔ သြားခဲ့ပါတယ္။ ၀က္သား၊ ၾကက္သား၊ ဆတ္သား၊ ငါး အစရွိတဲ့ အခ်ိဳအစပ္ ဟင္းလ်ာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပင္ အသီးအရြက္ အေၾကာ္၊ အသုတ္၊ ဟင္းခ်ိဳ၊ ခ်ဥ္ဟင္း၊ တုိ႔စရာ အသီး အရြက္စံု တုိ႔ကို စားခ်င္စဖြယ္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခင္းက်င္းလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထမင္းအုပ္ တစ္ခုကို ေဘးမွာ ခ်ေပးထားၿပီး ထမင္းပန္းကန္နဲ႔ ဇြန္း ခက္ရင္းတုိ႔လည္း ေရာက္ေရာ အားလံုး ေခါင္းမေဖာ္တမ္း အားတက္သေရာ စားေသာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အရသာ မ်ိဳးႏြယ္ အစံုအလင္ ၾကားမွာ ဘယ္ဟင္းခြက္က ဘယ္အသားဟင္း၊ ဘယ္အရြက္ေၾကာ္၊ ဘယ္လို တို႔စရာနဲ႔ ေရာစပ္စားမလဲေတာင္ ေတြးမေန ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စားခဲ့ၾကတာ ေနာက္ဆံုး ၀မ္းက လက္ခံႏုိင္သမွ် တစ္ဆံုးမွာေတာ့ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ ရတယ္ပဲ ဆုိရမလား၊ က်န္ေနတဲ့ ဟင္းခြက္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ႏွေျမာ ေနမိျပန္ပါတယ္။ ကုန္သြားတဲ့ ဟင္းခြက္ေတြကလည္း အလိုလို ျပန္ျပည့္လာသလား ေအာင့္ေမ့ ရေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ကုန္တာနဲ႔ ထပ္ၿပီး ျဖည့္တင္း ေပးခဲ့တာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆုိင္ အျပင္အဆင္က ဟန္ႀကီး ပန္ႀကီးေတြ မပါဘဲ အရသာ ထူးကဲလြန္းလွတဲ့ ဟင္းလ်ာေတြနဲ႔ တကယ့္ အႏွစ္သာရကိုသာ လုိေလေသး မရွိေအာင္ ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးခဲ့တာက စစ္ကိုင္းရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္း မႏၲေလး ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းနံေဘးနားက ေဒၚေအးၾကင္ ဆိုတဲ့ ဘူေဖးလ္ ျမန္မာ ထမင္းဆုိင္ပါပဲ။

တစ္ေယာက္မွ ေငြက်ပ္ ၁၆၀၀ သာ က်ေစေပမယ့္ သူတုိ႔ ေပးလိုက္တဲ့ စားသံုးသူေတြ အတြက္ ၀န္ေဆာင္မႈကေတာ့ အံ့မခန္းပါပဲ။ ဒါက စစ္ကိုင္းဘက္ ဘုရားဖူးထြက္ရာက အျပန္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ၀န္က်င္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခရီးသြား တစ္ဖြဲ႔လံုး ဆာဆာနဲ႔ ဆြဲခဲ့တဲ့ ၀ါးတီးပြဲ အေၾကာင္းေပါ့…

တစ္ေန႔ ရံုးကို အမ်ိဳးသမီး ၂ဦးနဲ႔ အမ်ိဳးသား တစ္ဦး ေရာက္လာတယ္။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေခၚတာနဲ႔ အျပင္ထြက္ေတြ႔ၿပီး စကား ေျပာရပါတယ္။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူလိမ္တစ္ေယာက္ လံုးလံုး ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ကုိယ္ေျပာေနတဲ့ စကားရဲ႕ အသြားအလာေတြ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ခရီးဆန္႔ေနမလဲ ဆိုတာကို အႀကံ အိုက္အိုက္န႔ဲ မရမက စဥ္းစား ေျပာဆို ေနခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ဖက္ ေမးျမန္း သမွ်ေတြကို အမွန္ကလြဲရင္ အကုန္ေျပာျဖစ္တယ္ပဲ ဆုိမလား၊ မမွန္တာေတြကိုသာ အသံလုပ္ေျပာေနမိတယ္ပဲ ဆုိမလား... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ လိမ္ခဲ့ ဖူးသမွ် (အၿမဲ လိမ္ေနသည္ မဆိုလိုပါ။ လိမ္ဖူး သမွ်ကိုသာ ဆုိလိုပါသည္) ေတြ ထဲမွာေတာ့ ဒီတစ္ခါဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တကယ့္ကို ဆိုးဆုိး၀ါး၀ါး အက်ပ္ ရိုက္ခဲ့ၿပီး မျဖစ္မေန လိမ္ေျပာခဲ့ရတဲ့ ေနတစ္ေန႔ပါပဲ။

အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အဲ့ဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း မိန္းမခုိးတဲ့ ေန႔မို႔ပါပဲ...

အခု ၁၁နာရီ ၂၄မိနစ္ ဆိုေတာ့ ခဏဆို ညဥ့္သန္းေခါင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔တာ အလုပ္ေတြက ေပးမျပန္ ေသးေတာ့လည္း ဗိုက္ဆာဆာ အိပ္ငိုက္ငိုက္ နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီး လုပ္ေန ရတယ္ေလ။ ဘယ္တတ္ ႏုိင္မလဲ? ကိုယ္ပဲ စခဲ့မိတာ ဆုိေတာ့…

ဘာလုိလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ပါေတာ့မွာ ပါလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္း ဒီလို ညေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ မရွိေသးတာ အမွန္ပါ။ အခု ခဏေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို ျပန္မယ္။ အိမ္ကို ေရာက္ရင္ သန္းေခါင္ေက်ာ္ ျဖစ္ေနၿပီမု႔ိ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားၿပီး အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ရံုေပါ့။ အိပ္ယာထဲ ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ထားထားတဲ့ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို လွန္ၿပီး ဖတ္မိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာမ်က္ႏွာ အေရအတြက္ သိပ္မမ်ား ခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြ ပိတ္ေတာ့မွာမုိ႔ စာအုပ္ကို ေဘးခ်ၿပီး အိပ္ရတာ ပဲေလ။ ဒါက ခဏေနရင္ ႀကံဳရေတာ့မယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ျဖစ္စဥ္ေတြေပါ့။ ျဖစ္ပါမ်ားေတာ့ ဘာၿပီး ဘာလဲ အလြတ္ပါ ရေနၿပီေလ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေန႔တစ္ေန႔ကို အဆံုးသတ္ လုိက္ခ်ိန္ေပါ့။