နံနက္ခင္း မုိးလင္းတုိင္း လုိလုိပါပဲ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အရင္ဆံုး ေရာက္ေရာက္ လာတတ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ဂြတ္ေမာနင္းပါလုိ႔ သူေျပာေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ သူ နံနက္တုိင္း ပံုမွန္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေလ့ ရွိတဲ့ အက်င့္တစ္ခုပါပဲ။ က်င့္သား ရေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႔ကို ဂြတ္ေမာနင္းပါ လုိ႔ ျပန္ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဒီေန႔လည္း အရင္ေန႔ေတြကလုိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူက ဆက္ေျပာခဲ့တယ္။ "ငါ အရမ္းစိတ္ညစ္ ေနတယ္ကြာ" တဲ့...

မေန႔က သူ ရံုးက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။ သူ႔လက္ထဲ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကိုေတာင္ မခ်ဘဲနဲ႔ေပါ့။ "မင္း ပ်င္းေနၿပီလား" တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က သံေယာင္လုိက္ေတာ့ သူတစ္ခ်က္ ၿပံဳးျပပါတယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့ "မင္းကို အခုလို ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ထားလုိ႔ ငါ ၀ဋ္လိုက္တာ မ်ားလားကြာ" တဲ့။ ဒီတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ သံေယာင္လိုက္ေတာ့ သူ ၿပံဳးတာ မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခ်က္ ေတြသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕က ထြက္သြားတယ္။ သူ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ခုခုကို ခံစား လိုက္ရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ျပန္ျပန္ စဥ္းစားမိလုိက္တုိင္း စိတ္ထဲ ၾကည္ႏူးမိတာ အမွန္ပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ အျဖစ္အပ်က္ ေတြက အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကာၾကာ မေမ့ႏုိင္ေတာ့ သလုိ၊ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြ က်ျပန္ေတာ့လည္း ဘယ္လုိပဲ ျပန္စဥ္းစား စဥ္းစား အစေတာင္ ေဖာ္လုိ႔ မရေတာ့တာမ်ိဳး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ အတိတ္ဆုိတာက ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔ လြယ္သလို၊ အတိတ္ဆုိတာက စြဲက်န္ေနရစ္ဖို႔လည္း မခက္တဲ့ အရာပါပဲ။

အဲ့ဒီလုိ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြကို စဥ္းစားမိရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၿပီး ရယ္ခ်င္စရာ ဟားခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို သြားသြား ေတြးေနမိပါတယ္။ ငယ္ငယ္က ဆုိေပမယ့္ အရမ္းေတာ့ မငယ္ေတာ့တဲ့ ၈တန္း ၉တန္း ၁၀တန္း အရြယ္ ဒိုက္ဦးမွာ ရွိစဥ္ကေပါ့။

ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ဘုတ္ျပင္းမွာ စက္ဘီး စၿပီးစီးတတ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒိုက္ဦးဆုိတဲ့ စက္ဘီးေတြ ေပါမ်ားလြန္းတဲ့ ၿမိဳ႕ကိုလည္း ေရာက္ေရာ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ က်င္လည္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္ေတြ သြားဖုိ႔အတြက္ စက္ဘီးကသာ အဓိက အားကိုးစရာ ျဖစ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ကလည္း စက္ဘီးဆုိ အငမ္းမရ ၀ါသနာ ပါတတ္တာက တစ္ေၾကာင္း ဆိုေတာ့ ဒီလို ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထုိင္ခြင့္ ရတာကပဲ တစ္မ်ိဳး ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနျပန္တာေပါ့။

ျမန္းဂလိခ်္ေတြကို ဘယ္တုန္းက စတင္ က်င့္သံုးခဲ့သလဲ ဆုိတာကေတာ့ အစမျပဳ လုိေတာ့ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ ျမန္းဂလိခ်္ကို စတင္ အသံုးျပဳခဲ့တာ ဟုိးယခင္ ကတည္းက ျဖစ္ႏုိင္လု႔ိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ အခုအခ်ိန္ကေလာက္ သိပ္ၿပီး သံုးျဖစ္ ခဲ့ၾကမယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။ အခုက ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ အသံုးတြင္က်ယ္ ေနရတာလဲလုိ႔ ေမးရရင္ ပထမဆံုး အေၾကာင္းအရင္း တစ္ရပ္က ထင္ထင္ရွားရွားကို ထြက္ေပၚလာမွာပါ။ ဒါက ခ်က္တင္ ဆုိတဲ့... အြန္လုိင္းေပၚမွာ အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာလို႔ ရေအာင္ လုပ္တဲ့ စနစ္တစ္ခု ျမန္မာေတြ စတင္ အသံုးျပဳခဲ့ရာက စတင္ခဲ့တာ ပါပဲ။

ဟိုးအရင္က ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္ စရခါစက အခ်ိန္ကို ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္လုိက္ရင္ သူမ်ားေတြ မေျပာနဲ႔ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လည္း အမ္အုိင္အာစီ ခ်က္တင္ေပၚတက္ၿပီး တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ခ်က္လိုက္ရတာ အေမာ... ဒီအခ်ိန္ေလးမွ ဒီေနရာေလးကို မသြားလိုက္ရရင္ ဘာလိုလုိ႔ လုိေနမွန္း မသိေလာက္ေအာင္... ေတာ္ေသးတာက အဲ့ဒီေခတ္ အဲ့ဒီအခါက အင္တာနက္ဆုိတာ သုံးေနသေရႊ ႔ ပိုက္ဆံေတြလည္း ေပးေနရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့... အင္တာနက္ ဆိုင္ဆိုတာေတြ မေပၚလာေသးသလို အိမ္ေတြမွာ မိုဒမ္ေလးေတြနဲ႔ စၿပီး သံုးခါစ အခ်ိန္ေပါ့။၏ အက္စက္စ္ကစ္ ဆုိတာလည္း မရွိဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ အေကာင့္တစ္ခုသာ မရွိရင္ သံုးလုိ႔ မရေသးခ်ိန္ေပါ့... ဆုိေတာ့ သံုးသေလာက္က ပိုက္ဆံက ထြက္ေနေတာ့ အနည္းဆံုးေတာ့ အဟန္႔ေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ ထားပါေလ... ေျပာရင္းနဲ႔ လမ္းလြဲသြားတာ...

ေျပာခ်င္တာက အဲ့ဒီ အမ္အုိင္အာစီ ခ်က္တင္ေခတ္မွာ စၿပီး ျမန္မာ လူငယ္ေလးေတြ ခ်က္တင္ကို စၿပီးသံုးခ်ိန္မွာ အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကရာမွာ ျမန္မာစာ ရိုက္လို႔ မရတဲ့ ျပႆနာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ စာလံုးေတြကိုပဲ အသံုးျပဳၿပီး ေျပာေနရေသးခ်ိန္ေပါ့။ ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေျပာမလား၊ ေျပာခ်င္သလို ေျပာမလား ဆိုတာ ေျပာတဲ့သူရဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈပဲေလ။ ဘယ္သူကမွလည္း ဘယ္လုိပဲ ေျပာရမယ္လုိ႔ မသတ္မွတ္ထားေတာ့ ေျပာခ်င္သလုိ ေျပာခဲ့ၾကတာက ပိုၿပီး မ်ားေနတယ္ေလ။ အဲ့ဒါက အစ ပထမေပ့ါ...

လန္ဒန္မွ ခ်ာတာ ဂ်က္ေလယာဥ္ တစ္စင္း ရန္ကုန္ တစ္ကမာၻလံုး ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္သို႔ ဆုိက္ေရာက္သည္ႏွင့္ ဆုိက္ေရာက္လာသည့္ ေလယာဥ္ေဘးသို႔ အေရာင္ တျဖတ္ျဖတ္ပင္ လက္ေနသည့္ မာစီးဒီးစ္ ကားသစ္ႀကီး တစ္စီးက ခ်က္ခ်င္းပင္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေလယာဥ္ တံခါး ဖြင့္လုိက္သည္ႏွင့္ အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံုျပည့္ႏွင့္ ဆင္းလာသည့္ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးကို စတင္ ေတြ႔ရွိ လိုက္ရသည္။ ထိုသူ ႏွစ္ဦးမွာ အနက္၀မ္းဆက္ အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံုျပည့္ ၀တ္ဆင္ကာ၊  ေနကာမ်က္မွန္ တပ္ထားသည့္ ဖာနန္ဒို မုိးေ၀၏ သက္ေတာ္ေစာင့္မ်ား ျဖစ္သည့္ ဂ်ိဳ ႔စ္ အတီးႏွင့္ ေအ့စ္ ဘုန္းဇင္...

ဖာနန္ဒို အဂၤလန္မွ ေခတၱ ျပန္လာျခင္းအား ေလဆိပ္တြင္ ႀကိဳဆုိၾကသည့္ ပရိသတ္မ်ားက အျပည့္... ဖာနန္ဒို ကစားေနသည့္ လီဗာပူးလ္ အသင္း အလံေတြ လႊင့္၀ဲကာ ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ႀကိဳဆို ေနၾကၿပီး ယူေ၀နဲဗားေ၀ါ့ခ္အလံုး ဆိုသည့္ စာတန္းႀကီးက ရန္ကုန္ တစ္ကမာၻလံုး ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္မွ ႀကိဳဆို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါသည္ ဆုိသည့္ စာလံုးထက္ပင္ ႀကီးလုိ႔ေနေသးသည္။ တခ်ိဳ ႔ ပရိသတ္မ်ားက ျပင္ဦးလြင္ စီးတီး အသင္း အက်ႌမ်ား ၀တ္ဆင္ကာ ၀ဲလ္ကမ္းတူ ျပင္ဦးလြင္စီးတီး အက္ဖ္စီ ဆုိသည့္ စာတန္းျဖင့္ ႀကိဳဆုိလွ်က္ ရွိေနၾကသည္။ ဖာနန္ဒို အေနျဖင့္ လီဗာပူးလ္ အသင္းမွ ျပင္ဦးလြင္ စီးတီး အသင္း အတြက္ ေခတၱ အငွါးစာခ်ဳပ္ျဖင့္ လာေရာက္ ကစားျခင္း၏ ခရီးအစက စိတ္လႈပ္ရွား ဖြယ္ရာ ျဖစ္ခဲ့သည္။

မေန႔က အသက္ ၂၇ႏွစ္ျပည့္မုိ႔ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ အားလံုးကို ေန႔လည္စာ အျဖစ္ ၿမိတ္ ကိုက္ေၾကးကိုက္ ၀ယ္ေကၽြးျဖစ္ခဲ့သလိုပဲ ညက်ေတာ့ အိမ္က မိသားစုေတြ ကိုလည္း ၿမိတ္ ကိုက္ေၾကးကိုက္ပဲ ၀ယ္ေကၽြး ျဖစ္ခဲ့ျပန္တယ္ေလ။ ဒါက အခုလို ေရးရျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုပါပဲ...

x x x

ၿမိတ္ ကိုက္ေၾကးကိုက္လုိ႔ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ အမွတ္ရစရာ အျဖစ္အပ်က္ ေလးေတြလည္း အစီအရီ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ သရက္ေခ်ာင္း၊ ၿမိတ္၊ ဘုတ္ျပင္း၊ ေကာ့ေသာင္း အစရွိတဲ့ တနသၤာရီက ၿမိဳ ႔ေတြမွာ ေနခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ ၿမိတ္ကတ္ေက်းကိုက္ ဆိုတာက မစားခ်င္ အဆံုးလုိ႔ေတာင္ ေျပာရမယ့္ အစားအစာ တစ္ခုလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုး ေကာ့ေသာင္းကို စြန္႔ခြါခဲ့ရခ်ိန္ကစၿပီး ကတ္ေၾကးကိုက္ ဆိုတာ အၿမဲ သတိတရန႔ဲ စားခ်င္ေနတတ္ခဲ့တဲ့ အစားအစာ တစ္ခုလုိပါပဲ။ အေမကေတာ့ သူရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ခဏခဏ ေၾကာ္ေကၽြး တတ္တယ္။ အဲ့ဒီဘက္မွာ ေနတာ ၾကာလို႔ ထင္ပါတယ္။ အေမေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ကတ္ေၾကးကိုက္ ေၾကာ္တတ္ ေနတယ္ေလ။  အေမ့လုိပဲ အေၾကာ္ေကာင္းတဲ့ အျခား တစ္ေယာက္လည္း မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနေသးတယ္။ သူကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေဇယ်ာရဲ့ အေမေလ။ သူ႔လက္ရာလည္း စားလို႔ ေကာင္းတဲ့ ထိပ္တန္း လက္ရာ တစ္ခုပါပဲ...

ေယာက်္ားေတြခ်ည္းပဲ စီးနင္း လုိက္ပါလာတဲ့ ဟိုက္ေ၀းကားႀကီး တစ္စီး ထုိးဆိုက္ဆုိက္ခ်င္းပင္ ေရွ ႔မွ သံုး ေလး ငါးေယာက္ေလာက္က ေအာက္သုိ႔ တစ္လွမ္းခ်င္း ဆင္းလာခဲ့တယ္။ သူတုိ႔က ဘယ္ကို ေရာက္ေနသလဲ ဘယ္သူေတြ ရွိလဲ စူးစမ္း ေလ့လာျခင္း အလ်င္းမရွိ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ဆင္းေနရင္းမွာပင္ ကားေပၚတြင္ က်န္ရွိေနၾကသည့္ ေယာက်္ား ရင့္မာႀကီးေပါင္း မ်ားစြာတုိ႔မွာ ဆူညံ ပြက္ေလာရိုက္ ေနၾကာကာ ပဥၥမေျမာက္ ေအာက္သို႔ဆင္းမည့္ တစ္ေယာက္အား ဆ႒မေျမာက္ တစ္ေယာက္က စတင္ တိုက္ခုိက္ လုိက္ေလသည္။ ခါးၾကားထဲသို႔ ဓါးေျမႇာင္၀င္ အစိုက္ ေနာက္မွ ပါလာသည့္ သတၱမေျမာက္ တစ္ေယာက္က သူ႔ေဘးရွိ အျခား တစ္ေယာက္က တြယ္ထည့္ လိုက္ျပန္သည္။

ကားတစ္စီး ဆိုက္ေရာက္လာလုိ႔ လာေရာက္ စူးစမ္းေနမိသည့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လက္ထဲတြင္ သူမ်ား ကေလးအား ယူခ်ီလာခဲ့မိ၍ ေခါင္းနပန္း ႀကီးသြားခဲ့ကာ ကၽြန္ေတာ့္ထံ တည့္တည့္ ဆင္းလာသည့္ ပထမဆံုး အဖြဲ႔ႏွင့္ လြတ္ကင္းရာ ကင္းေၾကာင္းသို႔ အျမန္ခ်ီတက္ ရေလေတာ့သည္။ ကေလးခ်စ္တတ္၍ ကေလးအေမထံမွ ကေလးအား ေခတၱယူခ်ီ၍ ထြက္လာမိသည္က အခုေတာ့ အခက္ေတြ႔ေခ်ၿပီ။ ကေလး အေမဘယ္ဆီ ရွိေနမွန္းလည္း မၾကည့္အားေတာ့၊ အျမန္ သုတ္ေျခတင္ရေတာ့သည္။ ထုိထုိေသာ ကားႏွင့္ အတူပါလာသည့္ အဖြဲ႔သည္ နီးစပ္ရာ လူကုိ ရိုက္ႏွက္ ပုတ္ခတ္ ပစ္သတ္ကုန္ၾကကာ လူရုိင္းႀကီးမ်ား အလား ျပဳမူေနၾက ေလေတာ့သည္။

အခ်ိန္က နံနက္ ေလးနာရီန႔ဲ ငါးနာရီၾကား၊ လူေျခတိတ္ခ်ိန္လို႔ ဆုိရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ မုိးသံေလသံေတြ ေခါင္မုိးသြပ္ျပား လန္တဲ့အသံေတြ၊ မွန္ကြဲသံေတြ၊ တံခါးရြက္ ရိုက္သံေတြ၊ အပင္ကို ေလတိုးတဲ့ အသံေတြက အားလံုးေပါင္းၿပီး တိတ္ဆိတ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ဆိုတဲ့ နံနက္ အာရုဏ္ဦး အခ်ိန္အခါေလး တစ္ခုမွာ ထင္တုိင္းကိုက်ဲေနေလရဲ့...

သန္းေခါင္ မတိုင္မီ ကတည္းက ေျဖးေျဖးနဲ႔ မွန္မွန္ အရွိန္တင္လာခဲ့တဲ့ ေလျပင္းေတြက ထုိအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔မွာပဲ ဘယ္မွ ညာသို႔ ျပန္ေျပာင္း တုိက္ခတ္လိုက္ခ်ိန္ေပါ့.. အိမ္ေရွ ႔ ၀ရံတာ တံခါးကို အျပည့္မပိတ္ဘဲ မုိးေတြ ေလေတြ ပက္ေနတဲ့ၾကားက တုိးေ၀ွ႔ ေရအစိုခံၿပီး ေလေတြ မုိးေတြကို အားရပါးရ အထူးအဆန္းလုပ္ ၾကည့္ေနမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အလုိလုိ ေျခႏွစ္လွမ္းေလာက္ ေနာက္ကို ဆုတ္ၿပီး ထေအာ္လုိက္မိတယ္ "ဟာ. သြားၿပီ!" တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အိမ္ေရွ ႔ ၀ရံတာကို အေျပးထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္ထဲမွာပဲ ျမင္လိုက္ရတဲ့ အရာတစ္ခုက ...