အဓိက အေၾကာင္းအရာ ဘာတစ္ခုမွ မေျပာင္းလဲ ခဲ့ေပမယ့္ စတုိင္အသစ္ မလုိင္အသစ္နဲ႔ ဘေလာ့အသစ္ ကေလးကေတာ့ တုိက္တုိက္ ဆုိင္ဆုိင္ပါပဲ ေမေဒးေန႔မွာ စတင္ ျဖစ္လိုက္ျပန္ပါၿပီ။

တကယ္ေတာ့ လွမယ္ အထင္နဲ႔ အျပတ္ ကစ္ပလိုက္တဲ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ကေလးက ေတာ္ေတာ္ေလး ေမွာင္မဲေနၿပီး စာဖတ္လို႔ မေကာင္းတာကို ေနာက္မွပဲ သိလိုက္ ရတာေၾကာင့္ အခုလို အသစ္တစ္ခု ထပ္လုပ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အားခဲ ထားတာလည္း ၾကာလွပါၿပီ။ ဒီၾကားထဲ အလုပ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး မအားဘူး ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္တုိင္ကလည္း အားမစိုက္ျဖစ္တာ (ပ်င္းတာ)လည္း ပါတာေပါ့ေနာ္... မလုပ္ျဖစ္ မတင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

အေကာင္းလြန္းႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္ထားသည့္ အိပ္ယာ အထက္မွာ သူရယ္. သူ႔သားေလးရယ္. သမီးေလးရယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္ အထိ သူတို႔အျပင္ ကေလးေတြရဲ့ အေမလည္း အတူတူ ရွိေနခ့ဲေသးသည္မို႔ မိသားစုဘ၀က အခုထက္စာရင္ ပိုၿပီး သာယာစုိေျပ ခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အခုေတာ့ …။

###

သူတို႔ေနထုိင္ရာ အရပ္က လူေနအိမ္ တစ္အိမ္ရဲ့ အဲယားကြန္း တစ္လံုးထဲမွာ၊ အဲယားကြန္းပင္ ဆုိေသာ္ျငား အသံုးမျပဳတာ ၾကာၿပီ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔ အတြက္ေတာ့ အပူအပင္ ကင္းစြာ၊ ဆိတ္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းစြာ နားခိုရာ ေနရာေလး တစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ဒီေနရာကို စတင္ ေတြ႔ရွိစဥ္ကပင္ ဒီေနရာေလးဟာ သူတို႔အတြက္ ခုိလံႈဖုိ႔ အေကာင္းဆံုး ေနရာေလးဟု  ထင္ျမင္ သံုးသပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔အေတြး၊ လက္ေတြ႔ မွာလည္း တကယ္ပင္ ဟုတ္မွန္ေနခဲ့သည္။ သုိ႔တေစ ဒီေနရာေလးကို လြယ္လြယ္ႏွင့္ ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ရခဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ကေတာ့ စူးစမ္းလိုသည့္ စိတ္ႏွင့္ ပိုက္လိုင္း တစ္ခုေပၚသို႔ သူတက္ခဲ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ တစ္ေနရာ အေရာက္မွာေတာ့ ပိုက္လုိင္း အတုိင္းပင္ မွန္မွန္တက္ခဲ့သည့္ သူ႔အတြက္ ေရွ ႔တုိးစရာ ေနရာမရွိ ေလာက္ေအာင္ အတားအဆီး တစ္ခုက ျခားနားထား ေလသည္။ အထဲကိုသာ ၀င္ခြင့္ရမည္ ဆုိပါက အခြင့္အေရး ေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္မည္ဟု ေတြးမိတာေၾကာင့္ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ၀င္ခြင့္ရဖုိ႔ သူ ႀကိဳးစား အားထုတ္ ခဲ့မိသည္။ ေနာက္ဆံုး သူတုိ႔၏ အားကိုးရာ၊ အၿမဲတမ္းပင္ အသုံးတည့္ ေလ့ရွိသည့္ သူ႔၏ ထက္ျမ ခၽြန္ထက္ လြန္းလွသည့္ သြားေတြႏွင့္ပင္ ပိုက္ေဘးက ကပ္လ်က္ရွိေနေသာ သစ္သားျပားကို ကိုက္ဖဲ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့သည္။ ဒီလုိနဲ႔ သူ႔ရဲ့ ဇြဲ၊ လံု႔လေတြ ေၾကာင့္သာ တစ္ေန႔ အထဲသုိ႔ သူ ၀င္ခြင့္ရခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထိုမွတဖန္ သူတို႔ ယခု ေနထုိင္ရာ သူတုိ႔ရဲ့ အိမ္ကေလးကို တေျဖးေျဖးခ်င္း အလွဆင္ ခဲ့ရာမွ အခုလုိ အေျခအေနကို ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့လည္း သူရယ္၊ ေမြးကင္းစ သူ႔သားေလးရယ္၊ သမီးေလးရယ္သာ…၊ သူ႔ရဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ ဇနီးသည္ကေတာ့…။

ရာသီဥတုက ခပ္ျပင္းျပင္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ႔… ေဆာင္းဦးေပါက္ ညတစ္ည.. ေလတစ္ခ်က္ေ၀ွ႔လိုက္တုိင္း အသည္းထဲမွာ စိမ့္ကနဲ… ေနရာက ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ထဲက ေက်ာက္စိမ္းၿမိဳ ႔ေလးမွာ…

မနက္ျဖန္.. အင္း အဲဒီမနက္ျဖန္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို အႀကီးဆံုး မဂၤလာေဆာင္မယ့္ေနေပါ့… အားလံုး တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ ေမာတယ္မရွိ ရယ္လိုက္ေမာလိုက္ေပါ့… ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ေမြးထားတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမကေတာ့ သူတို႔ သားအႀကီးဆံုး မဂၤလာေဆာင္အတြက္ ၿပံဳးလို႔ေပ်ာ္လို႔… မိတ္ေဆြ၊ အေပါင္းအသင္းေတြ အားလံုးကလည္း စည္းစည္းလုံးလံုးနဲ႔ အားလံုးကူညီေပး ၾကတယ္။

မနက္ျဖန္၀တ္ရမယ့္ တိုက္ပံု၊ ပုဆိုးနဲ႔ စတစ္ေကာ္လံ အကၤ်ီကို အစမ္း၀တ္ၾကည့္ၿပီး တက္ႂကြမႈ ေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားလိုက္တယ္။ ပင္ပန္းေနလို႔လားမသိ၊ အိပ္ရခက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ခဏေလးနဲ႔ပဲ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ ရာသီဥတုၾကားမွာ အိပ္ေပ်ာ္လို႔ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ဟန္႔တား လုိက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏုိးလာေတာ့…

မေန႔ကရံုးမွာ အလုပ္ မရႈပ္တရႈပ္ ျဖစ္ေနစဥ္မွာ စားပြဲေပၚက ဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ လုပ္လက္စ အလုပ္ကိုရပ္ကာ ဖုန္းကိုင္လုိက္သည္။

"ဟယ္လုိ"
"x x x x x "
"ဟုတ္ကဲ့"
"x x x x x"
"x x x x x x x"

စကားေျပာၿပီးေတာ့ ဖုန္းကို ျပန္ခ်လုိက္သည္။ အေတြးနက္နက္ တစ္ခုက ေခါင္းထဲကို တန္း၀င္လာခဲ့သည္။ ေၾသာ္..

ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္းေပါ့ ကားနဲ႔ အျပင္သြားတဲ့အခါ ၿမိဳ ႔ထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္.. တျခားေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. အၿမဲတမ္းႀကံဳေတြ ေနရတာက ကားလမ္း ပိတ္တာပဲ။ ကားက အလြန္အကၽြံ ပိတ္ေနတာမ်ိဳး ရွိသလို ပံုမွန္ မီးပြိဳင့္မိတာ မ်ိဳးလည္း ရွိတာေပါ့.. ဒီေနရာမွာ ဘာသြားေတြ႔ရလဲ ဆုိေတာ့.. သူ႔ထက္ငါ အရင္လုိ.. ငါသာလွ်င္ အေရးႀကီး.. တျခားလူေတြ အားမနာ.. လုပ္ခ်င္ရာလုပ္.. ေမာင္းခ်င္သလုိ ေမာင္းေနၾကတဲ့ ကားသမား ေတြကို ေတြ႔ရ ပါတယ္။

အမ်ားတကာက စည္းကမ္းတက် တန္းစီေနၾကေသာ္ျငား ထိုထိုေသာ သူအေပါင္းတုိ႔ကေတာ့ တန္းစီလွ်င္ အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္ ျဖစ္တတ္ေရြ ႔လား မသိ.. အားလံုးကို ေက်ာ္ခြ.. အတင္းေက်ာ္တက္.. အတင္း၀င္တုိး.. လုပ္ခ်င္သလုိကို လုပ္ေနၾကပါေလေရာ..။ တခါတရံမွ လုပ္တဲ့ သူေတြ ရွိသလို ေန႔စဥ္ ပံုမွန္ အဲ့သလုိ လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ အမ်ားအျပားပါ။ တစ္ခါတစ္ရံ ကားလမ္းေတြပါ လံုး၀ ပိတ္သြားေစတဲ့ အထိ ျဖစ္ပါေလေရာ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔အားလံုးရဲ့ တူညီတဲ့ အခ်က္တစ္ခုကေတာ့ လက္ညွဳိးေလး တစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ေထာင္သြား တတ္ၾကတာပါပဲ…။ ကဲ.. ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ...

၂၀၀၈ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၁၀)ရက္ေန႔၊ ရန္ကုန္ ၿမိဳ ႔လယ္က ဘားလမ္း၊ Mr. Brown Café မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ လီဗာပူး ခ်စ္သူေတြရဲ့ ပထမဆံုး အႀကိမ္ Fans Gathering & Prize Give Away Ceremony for 2007-08 ကေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာပဲ ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

ေန႔လည္ (၂)နာရီမွာ အခမ္းအနား စတင္မယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ ထားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ လီဗာပူးအသင္း ခ်စ္သူမ်ားဟာ ၁၂နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ကတည္းက တစ္ေယာက္ ခ်င္းေရာ၊ အဖြဲ႔လုိက္ပါ စံုညီစြာ တက္ေရာက္ လာခဲ့ၾကတာ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ေန႔လည္ (၂) နာရီမွာေတာ့ လူက ၄၀ ေက်ာ္ ၅၀ေလာက္ အထိ လာေရာက္ခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စီစဥ္သူမ်ား အဖြဲ႔ကေတာ့ မနက္ကတည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရံုးခန္းျဖစ္တဲ့ Ideal Technology မွာ စုေ၀းကာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ခဲ့ၾက ပါတယ္။ ေန႔လည္ Mr. Brown Café ကို ေရာက္ခ်ိန္မွာလည္း အခန္း တစ္ခုလံုးကို ရဲရဲေတာက္ သြားေအာင္ လီဗာပူး အလံေတြ၊ Vinyl ေတြ၊ အက်ႌေတြ၊ တျခား အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ၊ မဲေဖာက္ေပးမယ့္ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ႀကိဳးစား ျပင္ဆင္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေစာလွ်င္စြာ ေရာက္ရွိလာၾကတဲ့ သူမ်ားအတြက္ မပ်င္းရေစေအာင္ မႏွစ္က ဖာနန္ေတာရက္စ္ သြင္းခဲ့တဲ့ ဂုိးေတြကို Projector နဲ႔ တင္ဆက္ ျပသေပးခဲ့ပါတယ္။

ေန႔လည္ (၂)နာရီခြဲမွာေတာ့ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ဧည့္သည္ေတြေရာ၊ လီဗာပူး ခ်စ္သူေတြပါ အေတာ္ေလး ေရာက္ရွိလာၾကတာမုိ႔ အခမ္းအနား ကို စတင္ခဲ့ပါတယ္။

ႏွင္းေတြက်ေနတဲ့ လမ္းေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မဲ့လုိ႔။ ဘယ္ကို ၾကည့္ၾကည့္ ႏွင္းေတြ ျမဴေတြကလြဲၿပီး ဘာမွ မေတြ႔ရႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ႏွင္းေတြ ဆုိင္းေနေလရဲ့..

ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ထားတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ရွပ္အကႌ် လက္ရွည္က အေအးဒဏ္ကေန ကာကြယ္ဖို႔ မလံုေလာက္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးေတြ ခုိက္ခုိက္တုန္လို႔ ေနတယ္။ ရင္ထဲမွာ တဒိန္းဒိန္းနဲ႔၊ ရင္ထဲ. အသည္းထဲထိကို ေအးစက္ေနတယ္။

ေအးစက္ျခင္းအျပင္ ညအေမွာင္ရယ္. ျမဴႏွင္း ေတြရယ္ေၾကာင့္ လမ္းေပ်ာက္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနရတယ္။ ရုတ္တရက္ အလင္းေရာင္ တစ္ခုကို ရုတ္တရက္ လွမ္းျမင္ လိုက္မိတယ္။ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး. တစ္စံုပါ. မီးေရာင္တစ္စံု…

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုအတြက္ ရင္ထဲမွာ ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားသလို ခံစားလုိက္မိတယ္။ အလင္းေရာင္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီ တည့္တည့္ တုိး၀င္လာတယ္။ တစ္စံုတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို တည့္တည့္ႀကီးကို ၀င္တုိက္ မိသြားတယ္။ ေအးစက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခႏၶာတစ္ခုလုံး ရုတ္တရက္ ပူေႏြးသြားတယ္။ မ်က္စိကုိ စံုမွိတ္ထားၿပီး ကုန္းရုန္းထဖို႔ ႀကိဳးစား လုိက္မိတယ္။ နာက်င္လြန္းလို႔…

“အား…”