လွည္းတန္း စိန္ေဂဟာ ေရွ႕နားတြင္ လမ္းျဖတ္အကူး သူ႔ထံတို႔ တည့္တည့္ႀကီး ၀င္တိုးလာတဲ့ ဗန္ကား တစ္စီးေၾကာင့္ သူ ဆံပင္ေမႊးေတြ ေထာင္သြားခဲ့သည္။ ေျခလွမ္းက လမ္းေဘးသို႔ ေရာက္ဖို႔ မုိင္ကုန္ဖြင့္ ေျပးေပမယ့္ ကားက သူ႔ထံသုိ႔ပင္ တည့္တည့္ႀကီး လိုက္ပါလုိ႔ လာခဲ့သည္။ ဘယ္ညာ ဘယ္လိုပင္ ယိမ္းယိမ္း တေျဖးေျဖး နီးကပ္လာခဲ့တဲ့ ကားေၾကာင့္ သူမွာ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆံျပာ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။ ေရွာင္လို႔မွ မလႊတ္ႏုိင္ေတာ့ တာေၾကာင့္ အျမင္အာရံု အလံုးစံုကို အျမန္ဆံုး ျပတ္ေတာက္ေစရန္ အလို႔ငွာ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး ကံစီမံရာဟုသာ သူေတြးေန လိုက္ေတာ့သည္။ ျမင္းရိုင္း တစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ အရွိန္ျဖင့္ ၀င္ေဆာင့္လုနီးနီး ဗန္ကားေလးသည္ သူ႔ေရွ႕ အေရာက္တြင္ ကၽြီခနဲ မည္ကာ ရပ္သြားခဲ့ၿပီး အသက္ အႏၲရာယ္မွ သီသီကေလးပင္ လႊတ္ေျမာက္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ လန္႔ျဖန္႔ကာ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ျဖစ္ေနသည့္ သူ႔ျမင္ကြင္းတြင္ကား ကားအတြင္းမွ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ကားဒရုိင္ဘာက စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေျပာသည္ကို မၾကားတၾကားႏွင့္သာ ၾကားခြင့္ရလိုက္သည္။ ထိုစကားမွာကာ ေတာင္းပန္ စကား ဆုိေသာ္ျငား တမူထူးဆန္းေနေပသည္။ "ေဆာရီးေနာ္.. ေဆာရီး... ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ထင္လို႔ ေနာက္လိုက္တာ" တ့ဲ

ထမင္း၀ိုင္းမွာ ထုိင္လုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ဟင္းလ်ာေပါင္း မ်ားစြာက လူ ၇ေယာက္ ထုိင္လို႔ရတဲ့ စားပြဲ၀ိုင္းမွာ ထမင္းပန္းကန္ပင္ ခ်စရာ မရွိေလာက္ေအာင္ ျပည့္လို႔ သြားခဲ့ပါတယ္။ ၀က္သား၊ ၾကက္သား၊ ဆတ္သား၊ ငါး အစရွိတဲ့ အခ်ိဳအစပ္ ဟင္းလ်ာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပင္ အသီးအရြက္ အေၾကာ္၊ အသုတ္၊ ဟင္းခ်ိဳ၊ ခ်ဥ္ဟင္း၊ တုိ႔စရာ အသီး အရြက္စံု တုိ႔ကို စားခ်င္စဖြယ္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခင္းက်င္းလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထမင္းအုပ္ တစ္ခုကို ေဘးမွာ ခ်ေပးထားၿပီး ထမင္းပန္းကန္နဲ႔ ဇြန္း ခက္ရင္းတုိ႔လည္း ေရာက္ေရာ အားလံုး ေခါင္းမေဖာ္တမ္း အားတက္သေရာ စားေသာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အရသာ မ်ိဳးႏြယ္ အစံုအလင္ ၾကားမွာ ဘယ္ဟင္းခြက္က ဘယ္အသားဟင္း၊ ဘယ္အရြက္ေၾကာ္၊ ဘယ္လို တို႔စရာနဲ႔ ေရာစပ္စားမလဲေတာင္ ေတြးမေန ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စားခဲ့ၾကတာ ေနာက္ဆံုး ၀မ္းက လက္ခံႏုိင္သမွ် တစ္ဆံုးမွာေတာ့ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ ရတယ္ပဲ ဆုိရမလား၊ က်န္ေနတဲ့ ဟင္းခြက္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ႏွေျမာ ေနမိျပန္ပါတယ္။ ကုန္သြားတဲ့ ဟင္းခြက္ေတြကလည္း အလိုလို ျပန္ျပည့္လာသလား ေအာင့္ေမ့ ရေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ကုန္တာနဲ႔ ထပ္ၿပီး ျဖည့္တင္း ေပးခဲ့တာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆုိင္ အျပင္အဆင္က ဟန္ႀကီး ပန္ႀကီးေတြ မပါဘဲ အရသာ ထူးကဲလြန္းလွတဲ့ ဟင္းလ်ာေတြနဲ႔ တကယ့္ အႏွစ္သာရကိုသာ လုိေလေသး မရွိေအာင္ ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးခဲ့တာက စစ္ကိုင္းရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္း မႏၲေလး ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းနံေဘးနားက ေဒၚေအးၾကင္ ဆိုတဲ့ ဘူေဖး ျမန္မာ ထမင္းဆုိင္ပါပဲ။

တစ္ေယာက္မွ ေငြက်ပ္ ၁၆၀၀ သာ က်ေစေပမယ့္ သူတုိ႔ ေပးလိုက္တဲ့ စားသံုးသူေတြ အတြက္ ၀န္ေဆာင္မႈကေတာ့ အံ့မခန္းပါပဲ။ ဒါက စစ္ကိုင္းဘက္ ဘုရားဖူးထြက္ရာက အျပန္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ၀န္က်င္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခရီးသြား တစ္ဖြဲ႔လံုး ဆာဆာနဲ႔ ဆြဲခဲ့တဲ့ ၀ါးတီးပြဲ အေၾကာင္းေပါ့…

တစ္ေန႔ ရံုးကို အမ်ိဳးသမီး ၂ဦးနဲ႔ အမ်ိဳးသား တစ္ဦး ေရာက္လာတယ္။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေခၚတာနဲ႔ အျပင္ထြက္ေတြ႔ၿပီး စကား ေျပာရပါတယ္။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူလိမ္တစ္ေယာက္ လံုးလံုး ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ကုိယ္ေျပာေနတဲ့ စကားရဲ႕ အသြားအလာေတြ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ခရီးဆန္႔ေနမလဲ ဆိုတာကို အႀကံ အိုက္အိုက္န႔ဲ မရမက စဥ္းစား ေျပာဆို ေနခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ဖက္ ေမးျမန္း သမွ်ေတြကို အမွန္ကလြဲရင္ အကုန္ေျပာျဖစ္တယ္ပဲ ဆုိမလား၊ မမွန္တာေတြကိုသာ အသံလုပ္ေျပာေနမိတယ္ပဲ ဆုိမလား... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ လိမ္ခဲ့ ဖူးသမွ် (အၿမဲ လိမ္ေနသည္ မဆိုလိုပါ။ လိမ္ဖူး သမွ်ကိုသာ ဆုိလိုပါသည္) ေတြ ထဲမွာေတာ့ ဒီတစ္ခါဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တကယ့္ကို ဆိုးဆုိး၀ါး၀ါး အက်ပ္ ရိုက္ခဲ့ၿပီး မျဖစ္မေန လိမ္ေျပာခဲ့ရတဲ့ ေနတစ္ေန႔ပါပဲ။

အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အဲ့ဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း မိန္းမခုိးတဲ့ ေန႔မို႔ပါပဲ...

အခု ၁၁နာရီ ၂၄မိနစ္ ဆိုေတာ့ ခဏဆို ညဥ့္သန္းေခါင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔တာ အလုပ္ေတြက ေပးမျပန္ ေသးေတာ့လည္း ဗိုက္ဆာဆာ အိပ္ငိုက္ငိုက္ နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီး လုပ္ေန ရတယ္ေလ။ ဘယ္တတ္ ႏုိင္မလဲ? ကိုယ္ပဲ စခဲ့မိတာ ဆုိေတာ့…

ဘာလုိလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ပါေတာ့မွာ ပါလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္း ဒီလို ညေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ မရွိေသးတာ အမွန္ပါ။ အခု ခဏေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို ျပန္မယ္။ အိမ္ကို ေရာက္ရင္ သန္းေခါင္ေက်ာ္ ျဖစ္ေနၿပီမု႔ိ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားၿပီး အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ရံုေပါ့။ အိပ္ယာထဲ ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ထားထားတဲ့ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို လွန္ၿပီး ဖတ္မိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာမ်က္ႏွာ အေရအတြက္ သိပ္မမ်ား ခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြ ပိတ္ေတာ့မွာမုိ႔ စာအုပ္ကို ေဘးခ်ၿပီး အိပ္ရတာ ပဲေလ။ ဒါက ခဏေနရင္ ႀကံဳရေတာ့မယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ျဖစ္စဥ္ေတြေပါ့။ ျဖစ္ပါမ်ားေတာ့ ဘာၿပီး ဘာလဲ အလြတ္ပါ ရေနၿပီေလ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေန႔တစ္ေန႔ကို အဆံုးသတ္ လုိက္ခ်ိန္ေပါ့။

အဂၤလိပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို အုပ္စုိးခ်ဳပ္ကိုင္ ထားခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုေမြးေတာ့ အသားအေရာင္က ေရႊလုိ ဥေနတာေၾကာင့္ အားလံုးက သူ႔ကို ေရႊတုလို႔ပဲ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ေခၚတြင္ ခ့ဲၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မရည္ရြယ္ဘဲ အမည္အရင္းပါ ေရႊတု ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ညီအစ္မ ၃ေယာက္ ရွိတဲ့ သူတုိ႔ တေတြ ငယ္ငယ္က အေတာ္ေလး ျပည့္စံု ခ်မ္းသာခဲ့ၿပီး မိဘေတြ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ စစ္ႀကီးရဲ႕ ေဘးေတြ ဒုကၡေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားမွာ ညီအစ္မေတြ ဓါးျပဒဏ္၊ လူလိမ္ဒဏ္နဲ႔ ေဘးဒုကၡေပါင္း မ်ိဳးစံုၾကားမွာ မိဘေတြ ထားခဲ့သမွ် ႂကြယ္၀မႈ မွန္သမွ် တစ္ဆထက္ တစ္ဆ ေလ်ာ့နည္း ခဲ့တယ္ေလ။ ဒီေတာ့လည္း သူတို႔ ၃ေယာက္က ငါတုိ႔နဲ႔ မထိုက္လို႔ပါ ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ပဲ ဘ၀ကို ဆက္လက္ ျဖတ္သန္း ခဲ့ၾကတယ္။ အခုေတာ့ အစ္မျဖစ္သူ ၂ေယာက္လံုး ဆံုးပါး ခဲ့ရၿပီးေနာက္ သူပဲ က်န္ေနခဲ့တာ ႏွစ္ေတာင္ မနည္းလွေတာ့ပါဘူး။

x x x

သူ႔မွာ သားတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ မုဆုိးမ ဘ၀နဲ႔ပဲ သူ႔သားကို ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေအာင္ ေကၽြးေမြးျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ ႏုိင္ခဲ့တယ္။ သားျဖစ္သူ တာ၀န္က်သမွ် ေနရာမွန္သမွ် အတူ လိုက္ေနတယ္။ အေမတစ္ခု သားတစ္ခုမို႔ သူတို႔ အၿမဲလို အတူေန ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔ သားျဖစ္သူက ေ၀းလံၿပီး ရာသီဥတု ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေဒသ တစ္ခုမွာ တာ၀န္က်ေတာ့ သူက အသက္ အရြယ္လည္း ရေနၿပီမုိ႔ ၿမိဳ႕မွာပဲ ေျမး ၄ေယာက္နဲ႔ အတူ ေနက်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ ကတည္းက သူနဲ႔ သူ႔သား ခြဲခြါၿပီး အတူ မေနႏုိင္ ခဲ့ေပမယ့္ သားျဖစ္သူက တစ္ႏွစ္ကို တစ္ႀကိမ္တန္သည္၊ ႏွစ္ႀကိမ္တန္ သည္ေတာ့ ၿမိဳ႕ကို အေရာက္ ျပန္လာတာေၾကာင့္ လံုး၀ မေတြ႔ရတာ မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ အစပိုင္းက ဖုန္းအဆက္ အသြယ္ေတာင္ အေတာ္ေလး ခက္ခဲလြန္းတာေၾကာင့္ သူတို႔ စကားေတာင္ ေျပာခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဆက္သြယ္ေရးေတြ ပိုၿပီးေကာင္း လာခဲ့တာေၾကာင့္ လြယ္လြယ္ပဲ ဆက္သြယ္ ေျပာဆုိ ႏုိင္လာ ၾကတယ္ေလ။

x x x

ေျမး ၄ေယာက္နဲ႔ ေနရတဲ့ အဘြားရဲ႕ အျဖစ္ကို စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ ဘယ္လိုပံုစံ ျဖစ္မလဲ ဆုိတာ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ေျမး ၂ေယာက္က အိမ္ေထာင္ ျပဳသြားေတာ့ ျမစ္ ၂ေယာက္ေတာင္ ရေနခဲ့ ျပန္ၿပီေလ။ ဟုိတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ရံုးကအျပန္ သူ႔အတြက္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ၀ယ္သြားၿပီး စားမလား ေမးေတာ့ စားမွာေပါ့တဲ့။ စားပြဲမွာ အက်အန ထုိင္ၿပီး စားမယ္ လုပ္ေနကာမွ တစ္လုတ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ဗိုက္ထဲ မေရာက္ေသးဘူး မူးမိုက္ၿပီး ေခါင္းက ငိုက္စိုက္ က်သြားတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ညီလုပ္သူရယ္၊ မရီး လုပ္သူရယ္၊ ေနာက္ အဖြား အေဖာ္ရေအာင္ လာေနေပးတဲ့ အစ္မရယ္ အားလံုး ျပာျပာသလဲ ျဖစ္ကုန္ ေတာ့တာေပါ့။ ေသြးတိုင္းၾကည့္ေတာ့ ေသြးတုိးေနတာ သိရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ လူႀကီးဆုိေတာ့ တစ္ခါတေလ ျဖစ္ေနက် အတုိင္းပဲ အားျပတ္သြားတာ ေနမွာပါ။

တစ္ေန႔တာ အလုပ္ခ်ိန္ ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီမုိ႔ ေရးမုိးခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစားလဲ၊ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ထံုးစံအတုိင္းပင္ ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို ထြက္လာခဲ့မိသည္။ အလုပ္ခ်ိန္ ၿပီးေျမာက္ခဲ့ၿပီမုိ႔ သူ႔လိုပင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သုိ႔ လာေရာက္ အနားယူေနၾက၊ စကားေျပာေနၾက၊ ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္း ၾကည့္ေနၾကသည့္ သူမ်ားျဖင့္ ဆုိင္ကေလးမွာ စည္ကားလွ်က္ ရွိေနသည္။ သူသည္လည္း ယခုကဲ့သို႔ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရင္း ဗီဒီယုိ ဇာတ္လမ္းၾကည့္ရႈ အနားယူရန္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဤသည္ပင္ သူ ေန႔တုိင္း ျပဳလုပ္တတ္သည့္ အက်င့္တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလား။

x x x

မွတ္စုေရးေလ့ ရွိသည့္ သူ႔အက်င့္က ေတာ္ေတာ္ေလးပင္ အရိုးစြဲေနသည့္ အရာတစ္ခုပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ျပန္လာၿပီးခ်ိန္တြင္ ထံုးစံအတုိင္းပင္ မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ထုတ္ကာ ေရးမွတ္ေလေတာ့သည္။ ယေန႔ မနက္ကစ တစ္ေနကုန္ အလုပ္တြင္ ႀကံဳေတြ႔ ခဲ့ရသည္မ်ားကို မွတ္တမ္းတင္သည္။ မွတ္တမ္းတင္သည္ ဆုိရာ၌ သူ႔အက်င့္က ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး သူ ယေန႔ည မည္သည့္ ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္း၊ မည္သည့္ သရုပ္ေဆာင္ေတြ ပါ၀င္ၿပီး မည္ကဲ့သုိ႔ ဇာတ္လမ္း ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့သည္ ဆိုသည္က အစ သူ႔ မွတ္တမ္း စာအုပ္ထဲ ေရးမွတ္ေလ့ ရွိသည္။ ယေန႔အတြက္ေတာ့ သူ႔မွာ ဗီဒီယုိ ဇာတ္ကား အေၾကာင္း မေရးမွတ္မီမွာပင္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ေရးမွတ္ေနရသည္။ ယေန႔ သူျပဳမူခဲ့သည့္ အလုပ္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခု အေၾကာင္း...

၃မိနစ္ ေခါင္းေလာင္းသံေၾကာင့္ မ်က္လံုးပင္ မဖြင့္ႏုိင္ေလာက္ ျဖစ္ေနသည့္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ကံေကာင္းျခင္းလို႔ပင္ ဆုိရမလား မေျပာတတ္ေတာ့။ ႀကိဳး၀ုိင္းထဲ စေရာက္ ကတည္းက အထိုးခံရ အကန္ခံရႏွင့္ ထိခုိက္နာက်င္ ေနရသည္က အလြန္တရာ။ ႀကိဳး၀ိုင္းျပင္ပမွ ဟစ္ေအာ္ အားေပးေနၾကသည့္ ပရိသတ္မ်ား၏ အသံမ်ားႏွင့္ အတူပင္ သူကထုိးရသည့္ အလွည့္ရွိသလို အထိုးခံရသည္ ကလည္း အႀကိမ္မနည္း။ သူ အသာရေနတဲ့ အခ်ီဆို အခ်ိန္ဆုိတဲ့ ၃မိနစ္က ခဏေလးလုိလုိ။ သူ မရႈမလွ အထိုးခံရမယ့္ အလွည့္ဆုိရင္ေတာ့ ၃မိနစ္ဆုိတာ ၾကာလိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ ေရွ႕ဆက္၍ သူ မည္သုိ႔ရုန္းကန္ ရမည္လဲ၊ သူ မည္ကဲ့သုိ႔ အႏိုင္ယူရမည္လဲ၊ နာက်င္သည့္ ေ၀ဒနာမ်ားႏွင့္ အတူ သူ စဥ္းစားရလည္း က်ပ္ေနသည္။ ဆံုးျဖတ္ရလည္း က်ပ္ေနၿပီ။  မၾကာမီ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းတြင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ခ်ီ ျပန္လည္ စတင္ရန္ ေခါင္းေလာင္းသံ တစ္သံ ထပ္မံ ၾကားရေပဦးမည္...