တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ျပန္ျပန္ စဥ္းစားမိလုိက္တုိင္း စိတ္ထဲ ၾကည္ႏူးမိတာ အမွန္ပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ အျဖစ္အပ်က္ ေတြက အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကာၾကာ မေမ့ႏုိင္ေတာ့ သလုိ၊ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြ က်ျပန္ေတာ့လည္း ဘယ္လုိပဲ ျပန္စဥ္းစား စဥ္းစား အစေတာင္ ေဖာ္လုိ႔ မရေတာ့တာမ်ိဳး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ အတိတ္ဆုိတာက ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔ လြယ္သလို၊ အတိတ္ဆုိတာက စြဲက်န္ေနရစ္ဖို႔လည္း မခက္တဲ့ အရာပါပဲ။

အဲ့ဒီလုိ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြကို စဥ္းစားမိရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၿပီး ရယ္ခ်င္စရာ ဟားခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို သြားသြား ေတြးေနမိပါတယ္။ ငယ္ငယ္က ဆုိေပမယ့္ အရမ္းေတာ့ မငယ္ေတာ့တဲ့ ၈တန္း ၉တန္း ၁၀တန္း အရြယ္ ဒိုက္ဦးမွာ ရွိစဥ္ကေပါ့။

ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ဘုတ္ျပင္းမွာ စက္ဘီး စၿပီးစီးတတ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒိုက္ဦးဆုိတဲ့ စက္ဘီးေတြ ေပါမ်ားလြန္းတဲ့ ၿမိဳ႕ကိုလည္း ေရာက္ေရာ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ က်င္လည္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္ေတြ သြားဖုိ႔အတြက္ စက္ဘီးကသာ အဓိက အားကိုးစရာ ျဖစ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ကလည္း စက္ဘီးဆုိ အငမ္းမရ ၀ါသနာ ပါတတ္တာက တစ္ေၾကာင္း ဆိုေတာ့ ဒီလို ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထုိင္ခြင့္ ရတာကပဲ တစ္မ်ိဳး ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနျပန္တာေပါ့။

၈တန္း တုန္းကပါ။ တစ္ေန႔ က်ဴရွင္ရွိရာကို စက္ဘီးနဲ႔ အသြား မိုးကလည္း ရြာေနတဲ့ အခ်ိန္ လက္တစ္ဖက္က ထီးကို ကိုင္ၿပီး က်န္လက္ တစ္ဖက္က စက္ဘီး လက္ကိုင္ကိုေပါ့။ အိမ္ကေန ထြက္လာခဲ့တာ တစ္လမ္းလံုး အေကာင္း၊ ၿမိဳ႕ေစ်း အေရွ႕ တည့္တည့္ကိုလည္း ေရာက္ေရာ ဘာေၾကာင့္ရယ္ မသိပါဘူး လက္ကိုင္ကို ကိုင္ထားတဲ့ လက္ကိုသံုးၿပီး တစ္ခုခုကို လုပ္လုိက္တာပါ။ ဘာလုပ္လိုက္လဲ ေသခ်ာ မမွတ္မိေပမယ့္ မွတ္ေနတာက လက္ကိုင္ကို ျပန္မေရာက္ခင္ ကံဆိုးပါေလေရာ။ လက္ကိုင္က တစ္ပတ္လည္ထြက္ သြားၿပီး ထီးတစ္ဖက္နဲ႔ စီးလာရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဇက္လည္ၿပီး ေမွာက္က်သြားတဲ့ စက္ဘီးေပၚကေန ဘယ္လို စတုိင္မ်ိဳးနဲ႔ ထုိးက်သြားမလဲ စဥ္းစား ၾကည့္ေပါ့။ ဒီ့ထက္ ေမွာက္ခ်င္စရာ ေကာင္းေအာင္ စီးခဲ့ခ်ိန္ေတြမွာ ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့ဘဲ ဘာမဟုတ္တဲ့ အေျခအေနမွာ ေမွာက္က်သြားေတာ့ မခက္ေပဘူးလား။

ေစ်းက လူစည္ကားေနခ်ိန္၊ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ တည့္တည့္လည္း ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ ကုန္းရုန္းထၿပီး က်ဴရွင္ကို ဆက္ထြက္ လာခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီေန႔က က်ဴရွင္ကို မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ ထိပ္နည္းနည္း ေပါက္ၿပဲသြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ က်ဴရွင္သြားရာ လမ္းက သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာပဲ ေျခလက္ေဆးၿပီး အိမ္ျပန္ ျဖစ္ခဲ့လုိ႔ပါ။

အဲ့ဒီတုန္းက တရုတ္ စက္ဘီးေလးေတြနဲ႔ ေနသားက်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ့ စက္ဘီးေတြဟာ အျပစ္ အနာအဆာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုက ရွိေန တတ္တယ္ေလ။ တစ္ေန႔မွာေပါ့... ဘရိတ္မမိတဲ့ စက္ဘီးကို အရွိန္နဲ႔ နင္းကန္စီးၿပီး ၿမိဳ႕ထဲအသြား ေရွ႕က ကိုယ့္ထက္ႀကီးတဲ့ ေယာက်္ားေတြ စီးလာတဲ့ စက္ဘီးႏွစ္စီး ၾကားထဲ ဘရိတ္ဖမ္းမရဘဲ တည့္တည့္၀င္သြား ပါေလေရာ။ စက္ဘီး ၃စီး ေယာက္ယက ္ခတ္သြားခ်ိန္မွာ ေရွ႕စက္ဘီးမွာ ပါလာတဲ့ သူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆြဲထုိးမယ္ လုပ္ပါေလေရာ။ အဟဲ... ကၽြန္ေတာ့္ချမာ မေနသာေတာ့ အစ္ကိုရယ္ ကၽြန္ေတာ့္စက္ဘီး ဘရိတ္မမိ ျဖစ္သြားတာပါ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဘာညာ လုပ္ရေတာ့တာေပါ့။ ဒါေတာင္ ထုိးမယ္ တကဲကဲနဲ႔ မင္းဘရိတ္မမိရင္ ေျဖးေျဖး နင္းပါလားတဲ့။ ဟုတ္ပါ့... ေျဖးေျဖးနင္းရင္ ဘာျဖစ္မွာမို႔လုိ႔လဲေနာ္...

ကံေကာင္းတာက အဲ့ဒီအဖြဲ႔ထဲ ပါလာတဲ့ တစ္ေယာက္က မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ။ သူလည္း တကယ္ ဘရိတ္မမိလုိ႔ ျဖစ္သြားတာပါ။ ငါလည္း သူ႔ကို သိပါတယ္လို႔ ၀င္ေျပာေပးေတာ့မွပဲ သက္သာရာ ရခဲ့တာေပါ့... ဒီလို.. ဒီလို.. ငယ္ငယ္တုန္းက ေျပာပါတယ္။

ဒါေတြက စက္ဘီးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြေပါ့။ အခု ဆက္မွာက ေခါင္းမကြဲဖူးတဲ့သူ မရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ထဲကမွ အကြဲဆန္းခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ...

၁၀တန္းၿပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ သင္းတန္း ဆင္းၿပီးၿပီးခ်င္း အေဒၚတစ္ေယာက္ သြင္းေပးတာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ ကုမၸဏီတစ္ခုမွ အလုပ္သင္ ၀င္လုပ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ စ၀င္၀င္ခ်င္းကေတာ့ ဘယ္သူန႔ဲမွ မသိေတာ့ ကုတ္လို႔ေပါ့။ ေနာက္က်ေတာ့ ေျဖးေျဖးခ်င္း ရင္းႏွီးလာေတာ့ စၿပီး အလုပ္၀င္ခါစကလို ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မလဲ။ ေျပာရဲ ဆုိရဲ၊ ေနရဲ ထုိင္ရဲေပါ့။ အဲ့ဒီက အစ္ကိုေတြနဲ႔ အရမ္း ရင္းႏွီးလာေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ တစ္ေန႔ အလုပ္ရဲ့ အေရွ႕ျခမ္းမွာ ဧည့္သည္ လာရင္ ထိုင္ဖို႔လုပ္ထားတဲ့ ေနရာမွာ စီနီယာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ စာအုပ္ဖတ္ေနတာကို ထုိင္ၾကည့္ရင္း ဘာစိတ္၀င္လာလဲ မသိပါဘူး။ ေနာက္ခ်င္လာတာမွ ထိန္းမရေအာင္ပဲ။ တကယ္လည္း အဲ့ဒီအစ္ကိုကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အိုင္ဒီယာ အသစ္ေလးနဲ႔ ေနာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အေရွ ႔ကို အေပၚကေန အလန္႔တၾကား က်သြားေအာင္ ရည္ရြယ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ထုိင္ခံု တစ္ခုေပၚ ေျပးၿပီး တအားခံု လုိက္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည့္ျပည့္၀၀ကို အထေျမာက္ သြားတယ္ေလ။ အဲ့ဒီ စီနီယာ အစ္ကို တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ တစ္ရံုးလုံးကိုေပါ့။ အလန္႔တၾကားပါပဲ။

သူ႔အေရွ႕ မက်ဘဲ လမ္းတစ္၀က္မွာ ေနာက္ျပန္လန္က်လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္ေလး လဲေနရင္း ကုိယ္ေခါင္းကိုယ္ ျပန္စမ္းေတာ့ ပူကနဲပဲေလ။ ဒါနဲ႔ လက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာပါးပါး.. ခ်င္းခ်င္းနီရဲေနတဲ့ ေသြးေတြမွ မနည္း... တုိက္ခန္းရဲ့ အေပၚ မ်က္ႏွာက်က္က ေက်ာက္စရစ္ ဘင့္ (ထုတ္တန္း)ကို အားရပါးရ အားနဲ႔ကုိ ေျပးၿပီး ေဆာင့္လိုက္တာေလ...

အဲ့ဒီေန႔က ဆိုက္ကားေလးနဲ႔ ေဆးခန္းသြားေတာ့ ေဆးခန္းက ဆရာ၀န္မႀကီးက ရန္ျဖစ္လာတယ္ ထင္ၿပီး လက္မခံဘူး။ ေဆးရံုသြားပါတဲ့။ မဟုတ္ပါဘူး ေျပာလည္းမရ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီလမ္းထဲက ကြန္ပ်ဴတာ ကုမၸဏီက ပါလို႔ အသည္းအသန္ ရွင္းျပ ေတာင္းပန္ေတာ့မွ ခ်ဳပ္ေပးမယ္ ဆုိၿပီး လက္ခံေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ (ေနာက္မွ သိလိုက္ရတဲ့ )ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြရဲ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ အဲ့ဒီ ဆရာ၀န္မႀကီး ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကုိ ခ်ဳပ္မေပးခင္မွာပဲ ရီေ၀ရီေ၀ျဖစ္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မူးလဲ သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္...

မုိးေ၀
၂း၄၅ ၾသဂုတ္ ၃ ၂၀၀၉

Comments (6)

Subscribe to this comment's feed

Write comment