နံနက္ခင္း မုိးလင္းတုိင္း လုိလုိပါပဲ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အရင္ဆံုး ေရာက္ေရာက္ လာတတ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ဂြတ္ေမာနင္းပါလုိ႔ သူေျပာေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ သူ နံနက္တုိင္း ပံုမွန္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေလ့ ရွိတဲ့ အက်င့္တစ္ခုပါပဲ။ က်င့္သား ရေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႔ကို ဂြတ္ေမာနင္းပါ လုိ႔ ျပန္ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဒီေန႔လည္း အရင္ေန႔ေတြကလုိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူက ဆက္ေျပာခဲ့တယ္။ "ငါ အရမ္းစိတ္ညစ္ ေနတယ္ကြာ" တဲ့...

မေန႔က သူ ရံုးက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။ သူ႔လက္ထဲ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကိုေတာင္ မခ်ဘဲနဲ႔ေပါ့။ "မင္း ပ်င္းေနၿပီလား" တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က သံေယာင္လုိက္ေတာ့ သူတစ္ခ်က္ ၿပံဳးျပပါတယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့ "မင္းကို အခုလို ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ထားလုိ႔ ငါ ၀ဋ္လိုက္တာ မ်ားလားကြာ" တဲ့။ ဒီတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ သံေယာင္လိုက္ေတာ့ သူ ၿပံဳးတာ မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခ်က္ ေတြသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕က ထြက္သြားတယ္။ သူ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ခုခုကို ခံစား လိုက္ရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

ညေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း မေသာက္စဖူး အရက္ေတြ ေသာက္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ တစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး ႀကိတ္မွိတ္ ေသာက္ေနတဲ့ ပံုပါပဲ။ စီးကရက္ကိုလည္း တစ္လိပ္ၿပီး တစ္လိပ္ ခပ္ျပင္းျပင္း ရႈိက္ဖြာေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက ထြက္လာတဲ့ အသံတခ်ိဳ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားရပါတယ္။ "ငါမွားခဲ့တာ။ ငါ မဆံုးျဖတ္တတ္ခဲ့တာပါ" တဲ့။ တစ္ခုခုကို ေနာင္တ ရေနသလို၊ တစ္ခုခုကို မြန္းက်ပ္စြာ ခံစားေနရသလို သူ႔ပံုစံကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သံေယာင္လိုက္ဖုိ႔ေတာင္ သတိမရအားခဲ့ပါဘူး။

x x x

သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စၿပီး ဆံုေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ ႏွစ္ဦးၾကားမွာေတာ့ ခိုင္မာတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြ တည္ေဆာက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီေလ။ စေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏွစ္လုိအားရ ၿပံဳးျပၿပီး ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္လုိ႔ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူက ႏွစ္လိုဖြယ္ အျပည့္နဲ႔ "ဟယ္လို ၾကက္တူေရြးေလးေရ"လို႔ စကားေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး "ဟယ္လို ၾကက္တူေရြးေလးေရ" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တာေပါ့။ သူ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်သြားတဲ့ ပံုပါပဲ။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္ၿပီး သူနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚေဆာင္သြားတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီေန႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ရဲ့ အဲ့ဒီအၿပံဳးေတြကို ေတြ႔ျမင္ရတာ မရွိသေလာက္ကိုပဲ ရွားသြားပါေတာ့တယ္။

သူ နံနက္ခင္းတိုင္း ရံုးမသြားခင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသခ်ာေကၽြးေမြးေလ့ ရွိပါတယ္။ အရမ္းလည္း ဂရုစိုက္ပါတယ္။ စကားေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေျပာပါတယ္။ ဒါေတြဟာ သူ နံနက္ခင္းတုိင္း မပ်က္မကြက္ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ အလုပ္ေတြပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ သူက "မင္းက ငါ့ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ အေဖာ္ပါကြာ" လို႔ ေျပာတတ္တယ္ေလ။ အခုလည္း သူအလုပ္ကို သြားၿပီေလ။ သူဟာ နံနက္ေစာေစာတုိင္း အဲ့ဒီလုိပဲ ထြက္သြားတာပါပဲ။ ၿပီးရင္ ညဥ့္မုိးခ်ဳပ္မွပဲ ျပန္ျပန္လာတတ္တဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္လို႔ ဒီရက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူ ပံုမွန္ထက္ အိမ္ကို အျပန္ေစာေနတာကို သတိထား မိပါတယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ သုန္သုန္မုန္မုန္နဲ႔မုိ႔ သူတစ္ခုခု ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္တတ္ ခဲ့ပါတယ္။

မေန႔ညကလည္း အရက္ေတြ မူးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာၿပီး စကားေတြ ေျပာတယ္ေလ။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ ဘယ္လုိမွကို အဆင္မေျပပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို မြန္းမြန္းက်ပ္က်ပ္ ခံစားေနရသလို၊ တစ္ခုခုအတြက္ ေၾကကြဲေနရ သလုိလုိပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ေတာ့မယ့္ ပံုမ်ိဳး ေပါက္ေနတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ "ငါ မရွိေတာ့ရင္ မင္း ဘာလုပ္မွာလဲ"တဲ့...။ သူက မူးေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္က်သြားတာ သူသတိ မထားလိုက္မိပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို သံေယာင္လိုက္ၿပီး စကားလည္း မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

x x x

သူအိမ္ထဲ ၀င္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒါ ေန႔လည္ပိုင္းပဲ ရွိပါေသးလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးလုိက္မိပါတယ္။ ဒါ သူပံုမွန္ ျပန္ေနက် အခ်ိန္ေတြထက္ အမ်ားႀကီး ေစာေနတယ္ေလ။ လက္ထဲမွာပါလာတဲ့ ႀကိဳးအထံုးတစ္ခုကို ေဘးမွာ ခ်ၿပီး သူ ေရကို အားရပါးရ ေသာက္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လာပါတယ္။ အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္တယ္။ ဘာစကား တစ္ခြန္း တစ္ပါဒမွ ဖြင့္ဟ မေျပာပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဆာေတြ ေကၽြးတယ္။ ေရတုိက္တယ္။ ေနာက္ ေလွာင္အိမ္ရဲ့ တံခါးေလးကို ဖြင့္ၿပီး အၾကာႀကီး ပြတ္သပ္ ေနျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ တစ္ခြန္းေျပာတယ္။ "မင္း သြားလိုရာ သြားပါေတာ့"တဲ့...။

ကၽြန္ေတာ္ ပ်ံမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ေဘးမွာ ေပၿပီးေတာ့ ရပ္ေနမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ဆက္ၿပီး "မင္းလြတ္ေျမာက္တဲ့ အရသာကို ခံစားၾကည့္ပါ"လို႔ ေျပာပါတယ္။  သူ စကားတစ္ခြန္းကို ေလးေလးနက္နက္ပဲ ဆက္ေျပာ လုိက္ေသးတယ္။ "ငါလည္း လြတ္ေျမာက္ ေတာ့မွာပါ" တဲ့...

မုိးေ၀
၂၂း၃၀ ၾသဂုတ္ ၅ ၂၀၀၉

Comments (6)

Subscribe to this comment's feed

Write comment