အဂၤလိပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို အုပ္စုိးခ်ဳပ္ကိုင္ ထားခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုေမြးေတာ့ အသားအေရာင္က ေရႊလုိ ဥေနတာေၾကာင့္ အားလံုးက သူ႔ကို ေရႊတုလို႔ပဲ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ေခၚတြင္ ခ့ဲၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မရည္ရြယ္ဘဲ အမည္အရင္းပါ ေရႊတု ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ညီအစ္မ ၃ေယာက္ ရွိတဲ့ သူတုိ႔ တေတြ ငယ္ငယ္က အေတာ္ေလး ျပည့္စံု ခ်မ္းသာခဲ့ၿပီး မိဘေတြ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ စစ္ႀကီးရဲ႕ ေဘးေတြ ဒုကၡေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားမွာ ညီအစ္မေတြ ဓါးျပဒဏ္၊ လူလိမ္ဒဏ္နဲ႔ ေဘးဒုကၡေပါင္း မ်ိဳးစံုၾကားမွာ မိဘေတြ ထားခဲ့သမွ် ႂကြယ္၀မႈ မွန္သမွ် တစ္ဆထက္ တစ္ဆ ေလ်ာ့နည္း ခဲ့တယ္ေလ။ ဒီေတာ့လည္း သူတို႔ ၃ေယာက္က ငါတုိ႔နဲ႔ မထိုက္လို႔ပါ ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ပဲ ဘ၀ကို ဆက္လက္ ျဖတ္သန္း ခဲ့ၾကတယ္။ အခုေတာ့ အစ္မျဖစ္သူ ၂ေယာက္လံုး ဆံုးပါး ခဲ့ရၿပီးေနာက္ သူပဲ က်န္ေနခဲ့တာ ႏွစ္ေတာင္ မနည္းလွေတာ့ပါဘူး။

x x x

သူ႔မွာ သားတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ မုဆုိးမ ဘ၀နဲ႔ပဲ သူ႔သားကို ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေအာင္ ေကၽြးေမြးျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ ႏုိင္ခဲ့တယ္။ သားျဖစ္သူ တာ၀န္က်သမွ် ေနရာမွန္သမွ် အတူ လိုက္ေနတယ္။ အေမတစ္ခု သားတစ္ခုမို႔ သူတို႔ အၿမဲလို အတူေန ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔ သားျဖစ္သူက ေ၀းလံၿပီး ရာသီဥတု ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေဒသ တစ္ခုမွာ တာ၀န္က်ေတာ့ သူက အသက္ အရြယ္လည္း ရေနၿပီမုိ႔ ၿမိဳ႕မွာပဲ ေျမး ၄ေယာက္နဲ႔ အတူ ေနက်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ ကတည္းက သူနဲ႔ သူ႔သား ခြဲခြါၿပီး အတူ မေနႏုိင္ ခဲ့ေပမယ့္ သားျဖစ္သူက တစ္ႏွစ္ကို တစ္ႀကိမ္တန္သည္၊ ႏွစ္ႀကိမ္တန္ သည္ေတာ့ ၿမိဳ႕ကို အေရာက္ ျပန္လာတာေၾကာင့္ လံုး၀ မေတြ႔ရတာ မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ အစပိုင္းက ဖုန္းအဆက္ အသြယ္ေတာင္ အေတာ္ေလး ခက္ခဲလြန္းတာေၾကာင့္ သူတို႔ စကားေတာင္ ေျပာခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဆက္သြယ္ေရးေတြ ပိုၿပီးေကာင္း လာခဲ့တာေၾကာင့္ လြယ္လြယ္ပဲ ဆက္သြယ္ ေျပာဆုိ ႏုိင္လာ ၾကတယ္ေလ။

x x x

ေျမး ၄ေယာက္နဲ႔ ေနရတဲ့ အဘြားရဲ႕ အျဖစ္ကို စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ ဘယ္လိုပံုစံ ျဖစ္မလဲ ဆုိတာ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ေျမး ၂ေယာက္က အိမ္ေထာင္ ျပဳသြားေတာ့ ျမစ္ ၂ေယာက္ေတာင္ ရေနခဲ့ ျပန္ၿပီေလ။ ဟုိတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ရံုးကအျပန္ သူ႔အတြက္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ၀ယ္သြားၿပီး စားမလား ေမးေတာ့ စားမွာေပါ့တဲ့။ စားပြဲမွာ အက်အန ထုိင္ၿပီး စားမယ္ လုပ္ေနကာမွ တစ္လုတ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ဗိုက္ထဲ မေရာက္ေသးဘူး မူးမိုက္ၿပီး ေခါင္းက ငိုက္စိုက္ က်သြားတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ညီလုပ္သူရယ္၊ မရီး လုပ္သူရယ္၊ ေနာက္ အဖြား အေဖာ္ရေအာင္ လာေနေပးတဲ့ အစ္မရယ္ အားလံုး ျပာျပာသလဲ ျဖစ္ကုန္ ေတာ့တာေပါ့။ ေသြးတိုင္းၾကည့္ေတာ့ ေသြးတုိးေနတာ သိရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ လူႀကီးဆုိေတာ့ တစ္ခါတေလ ျဖစ္ေနက် အတုိင္းပဲ အားျပတ္သြားတာ ေနမွာပါ။

သူက ပိန္တယ္။ အစား စားတာကလည္း အရမ္း နည္းတယ္ေလ။ အာဟာရ ျပည့္တဲ့ ေဖ်ာ္ရည္ေတြကို မႀကိဳက္ဘူး။ ဆုိေတာ့ တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့ အားနည္းလြန္းၿပီး က်န္းမာေရး ခ်ဴခ်ာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုထိ လမ္းေကာင္းေကာင္း ေလွ်ာက္ႏုိင္တယ္။ စာအုပ္ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ႏုိင္ေသးတယ္။ မနက္တုိင္း တီဗီက တရားနာတယ္။ သူ႔ဖာသာ မရမက ဖြင့္တယ္။ တစ္ေန႔က ညီလုပ္သူက သူ႔ကိုေျပာတယ္။ တီဗီက ဖြင့္ရင္ ခဏေတာ့ေစာင့္ပါ။ စိတ္မရွည္ဘဲ ရမ္းမႏွိပ္နဲ႔ေလတဲ့။ ေျပာမွာေပါ့။ သူက တီဗီေရွ႕ အိပ္တဲ့သူ ဆိုေတာ့ တီဗီက ရွဲဆုိတဲ့ အသံႀကီးေၾကာင့္ သူ ခဏခဏ လန္႔ႏိုးခဲ့တာကိုး။ တစ္ခါတစ္ခါ ဇာတ္လမ္းလည္း လာၾကည့္တတ္တယ္။ အကုန္ျမင္ ရလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ ေဘာလံုးပြဲ ေရွ႕မွာ လာထုိင္ၿပီး ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူလဲ ေမးတတ္လြန္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သိတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဆုိၿပီး ေအာ္ေအာ္လႊတ္တတ္ ေသးတယ္ေလ။ မွတ္ဉာဏ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းတဲ့ အထဲပါတယ္။
ငယ္ငယ္က ရြာမွာ ေက်ာင္းမရွိလို႔ ၿမိဳ႕တက္ၿပီး ေက်ာင္းထားေတာ့ သူက မေအလုပ္သူကို လြမ္းလို႔ မေအ လုပ္သူကလည္း သူ႔ကို လြမ္းလုိ႔ ဆုိတာနဲ႔ အတန္း ပညာကို ေကာင္းေကာင္း မဆည္းပူးခဲ့ ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက စာအုပ္ေတြ ဖတ္တယ္။ ဗဟုသုတ အကုန္ ရွာမီွးတယ္။ ေျမးေတြကို ဆံုးမရင္ ေရွးစာဆုိေတြ ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကို အပုိဒ္လုိက္ အပုဒ္လိုက္။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေသးတယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက သူေျပာတဲ့ စကားပုိဒ္ေတြကို လိုက္မွတ္ၿပီး စာစီစာကုံးထဲ ထည့္ထည့္ ေရးခဲ့တာေပါ့။

ဒါတင္လား ဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ ငယ္ငယ္ေလး တည္းက ဆုိဆံုးမခဲ့မႈေတြက အခုခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ အေပၚမွာ အေတာ္ေလး လႊမ္းမုိး ထားႏုိင္ခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဆံုးမမႈေတြကို ခံယူခြင့္ ရခဲ့တာကို အေတာ္ေလး ေက်နပ္တဲ့သူပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အဲ့ဒီလို ခံယူတယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူငယ္ေတြက လူႀကီးေတြ အေပၚ နားလည္မႈ မေပးဘဲ ျပန္ျပန္ ေအာ္ေျပာတာ ေတြက ရွိေနတယ္ေလ။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စိတ္ရင္း ထဲကေတာ့ အဲ့ဒီလို သေဘာ မေဆာင္ဘူး ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ယံုၾကည္ပါတယ္။

သူက အိမ္မွာ ေနသူေလ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ညီ၊ အခုဆုိ သူ႔သား ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဖလည္း ေရာက္ေနတာမို႔ ညဆုိ အခ်ိန္တန္လို႔မွ ေျမးေတြ၊ သားေတြ မေတြ႔ရရင္ ဖုန္းတစ္လံုးနဲ႔ ေလွ်ာက္ဆက္ ပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အၿမဲ ေနာက္က် တတ္သူေလ။ ညတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္က်မယ္။ မလာရင္လည္း မဆက္နဲ႔ ဘာညာ ေျပာတာေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ စိတ္ပူလို႔ ဆုိၿပီး အၿမဲလုိပဲ ဆက္တယ္။ ၈နာရီ ၉နာရီဆုိ ဖုန္းက လာၿပီ။ ျပန္မလာ ေသးဘူးလား၊ ေနာက္က်မွာလား တစ္လွည့္စီ ေမးၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္က်မယ္။ မလာေသးဘူး။ ေျပာရတာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါ က်ေတာ့လည္း သူမ်ားေတြ အိမ္ျပန္ မလာတာကို ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး သူတု႔ိ မင္းဆီ ေရာက္ေနလားက ေမးတတ္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ခါတစ္ခါ ညစ္ၿပီး ဘယ္လုိ လုပ္သိမွာလဲ။ အခ်ိန္တန္ ျပန္လာမွာေပါ့ လို႔ပဲ ျပန္ေျပာရတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ညစ္ ေနခ်ိန္ဆို ျပန္ေအာ္ လုိက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ အင္းအင္း. ၿပီးေရာ ဆုိၿပီး ဖုန္းကို ခ်ခ် သြားတာ ပါပဲ။

ဒီလိုပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ သူက ျမစ္ေတြန႔ဲ ေနရတာကို ေပ်ာ္သူေလ။ တစ္ခါတုန္း ကလည္း ျမစ္လုပ္သူက သူ႔ကို ဆြဲတာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဒလွိမ့္ေကာက္ေကြး ၾကမ္းေပၚ ျပဳတ္က် ပါေလေရာ။ ကံေကာင္းလုိ႔ေပါ့ ေခါင္းေတြ ဘာေတြ ဘာနဲ႔မွ မေဆာင့္မိလို႔။

ဒီေန႔ေတာ့ သူ႔အသက္ ၉၀ ျပည့္တဲ့ေန႔ေလ။ တက္ႂကြစြာပဲ ေမြးေန႔မွာ အလွဴေတြ လုပ္ၿပီး ေက်နပ္ေနေလရဲ႕။

Comments (8)

Subscribe to this comment's feed

Write comment