အခု ၁၁နာရီ ၂၄မိနစ္ ဆိုေတာ့ ခဏဆို ညဥ့္သန္းေခါင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔တာ အလုပ္ေတြက ေပးမျပန္ ေသးေတာ့လည္း ဗိုက္ဆာဆာ အိပ္ငိုက္ငိုက္ နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီး လုပ္ေန ရတယ္ေလ။ ဘယ္တတ္ ႏုိင္မလဲ? ကိုယ္ပဲ စခဲ့မိတာ ဆုိေတာ့…

ဘာလုိလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ပါေတာ့မွာ ပါလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္း ဒီလို ညေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ မရွိေသးတာ အမွန္ပါ။ အခု ခဏေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို ျပန္မယ္။ အိမ္ကို ေရာက္ရင္ သန္းေခါင္ေက်ာ္ ျဖစ္ေနၿပီမု႔ိ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားၿပီး အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ရံုေပါ့။ အိပ္ယာထဲ ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ထားထားတဲ့ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို လွန္ၿပီး ဖတ္မိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာမ်က္ႏွာ အေရအတြက္ သိပ္မမ်ား ခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြ ပိတ္ေတာ့မွာမုိ႔ စာအုပ္ကို ေဘးခ်ၿပီး အိပ္ရတာ ပဲေလ။ ဒါက ခဏေနရင္ ႀကံဳရေတာ့မယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ျဖစ္စဥ္ေတြေပါ့။ ျဖစ္ပါမ်ားေတာ့ ဘာၿပီး ဘာလဲ အလြတ္ပါ ရေနၿပီေလ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေန႔တစ္ေန႔ကို အဆံုးသတ္ လုိက္ခ်ိန္ေပါ့။

မနက္ ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေစာႀကီး မႏုိးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ႏုိးရင္လည္း မထပါဘူး။ ဒါေတာင္ အခုေနာက္ပိုင္း စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ၿပီး ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ကြာလို႔ ေတြးခဲ့လို႔ေပါ့။ အရင္ကလုိ အေစာႀကီး ထဖို႔ မလိုတာေၾကာင့္ ေစာေစာ ႏိုးခဲ့ရင္လည္း ဆက္အိပ္ ေနလုိက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၈နာရီ ေက်ာ္လုိ႔ မခြဲ ခင္မွာေတာ့ ထျဖစ္ဖုိ႔ လိုတာေၾကာင့္ ကုန္းရုန္းထ ရတာပါပဲ။ ေရမုိးခ်ိဳး ကိုယ္လက္ သန္႔စင္ၿပီးေတာ့ မနက္စာ မုန္႔နဲ႔ ေကာ္ဖီကို စားေသာက္ၿပီး ေျခလွမ္း မွန္မွန္နဲ႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ ဆြဲၿပီး ရံုးကို ခ်ီရတာ ပါပဲ။ တစ္လမ္းလံုး ပ႒ာန္းရြတ္ လာရင္ ရံုးေရာက္ရင္ ပ႒ာန္း ဆံုးတာမို႔ အခ်ိန္က ကြက္တိပါပဲ။

အခန္းထဲ ၀င္၊ စက္ကိုဖြင့္၊ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ စၿပီးေတာ့ အလုပ္ မ်ားၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မနက္ခင္း စတင္ပံုက တစ္ေန႔နဲ႔ တစ္ေန႔ သိပ္ေတာ့ မတူလွပါဘူး။ မတုိင္ခင္ ညအေပၚ မူတည္ၿပီး အလုပ္ပိုမ်ား မလား၊ ေခါင္းေျခာက္စရာ မ်ားမလား ဆုိတာက ရွိေသးတယ္ေလ။ လုပ္စရာ ရွိတာ အကုန္လံုးကို တရဆတ္ သုတ္ေျခတင္ၿပီး အျမန္ဆံုး နည္းန႔ဲ ပန္းကန္လံုး စီးရတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ပါပဲ။ အဲ့ဒီလို အခ်ိန္ဆုိ တစ္ေလာကလံုး ကိုေတာင္ ေမ့ထား လိုက္ခ်င္တယ္။ အာရံုေတြ မ်ားၿပီး ေထြျပားမွာ စိုးေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ေတြကေတာ့ အၿငိမ္မေန ရတာ အမွန္ပါပဲ။

ကီးဘုတ္ လက္ကြက္ေပၚက အသံေတြ ဆက္တုိက္ ထြက္ေနၿပီး ေခါင္းကလည္း ဆက္တုိက္ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတာက ေန႔စဥ္တုိင္း အက်င့္ပါ ေနၿပီမုိ႔ သိပ္ေတာ့ မထူးလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္မိတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါရဲ႕။ မထင္မွတ္ ထားတ့ဲ ျပႆနာနဲ႔ အခက္အခဲေတြ ရွိေနမယ္ ဆုိရင္ လက္က မနားရတဲ့ ၾကားထဲ စိတ္က ဗ်ာမ်ား ေထြျပားေနရ ျပန္တာမို႔ စိတ္အပ်က္ဆံုး ဆုိတဲ့ ေန႔ေတြလည္း ႀကံဳဖူး ပါေလရဲ႕။

ထမင္းစားခ်ိန္က ေန႔လည္ ၁၂နာရီ မေျပာနဲ႔ ၁နာရီ ထက္ေတာင္ ေစာစားမိတဲ့ ေန႔မ်ား ရွိရဲ႕လား ျပန္ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေန႔တုိင္း လုပ္ေနက်မို႔ အက်င့္ပါၿပီး မဆာေတာ့ တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါရဲ႕။ ဒီေန႔ဆို ထူးထူးျခားျခား အျပင္ ပါသြားျပန္ေတာ့ ညေန ၅နာရီ ေက်ာ္မွ ထမင္းစား ျဖစ္တယ္။ အိမ္က ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္က အေျခအေန မေကာင္းေတာ့မွာ စိုးၿပီး အျပင္ကပဲ မွာစားလုိက္ ရေသးတယ္။ လုပ္စရာ ေတြက ညေနက အျပင္က ျပန္လည္တည္းက တစ္ခုၿပီး တစ္ခုေပါ့။ အခုထိလည္း ကိစၥ တစ္ခုကို ထိုင္ေစာင့္ေနရင္း အလကား ထိုင္ေနရင္ မထူးပါဘူး ဆုိၿပီး လက္အၿငိမ္ မေနႏုိင္ဘဲ ကျမင္းေနမိ ျပန္ၿပီေလ။ ကဲ အ့ဲဒါပါပဲ။ ဒီလို ၾကားေဖာက္ၿပီး လုပ္တာ ေန႔တုိင္း မဟုတ္ေပမယ့္ ခဏ ေနရင္ေတာ့ ေန႔တုိင္း လုပ္ေနက် ပံုစံခြက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ ေတာ့မွာမုိ႔ ဒီေလာက္ပါပဲ လို႔သာ…

မိုးေ၀
၁၁း၃၉
ႏုိ၀င္ဘာ ၅ ၂၀၀၉

Comments (5)

Subscribe to this comment's feed

Write comment