ထမင္း၀ိုင္းမွာ ထုိင္လုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ဟင္းလ်ာေပါင္း မ်ားစြာက လူ ၇ေယာက္ ထုိင္လို႔ရတဲ့ စားပြဲ၀ိုင္းမွာ ထမင္းပန္းကန္ပင္ ခ်စရာ မရွိေလာက္ေအာင္ ျပည့္လို႔ သြားခဲ့ပါတယ္။ ၀က္သား၊ ၾကက္သား၊ ဆတ္သား၊ ငါး အစရွိတဲ့ အခ်ိဳအစပ္ ဟင္းလ်ာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပင္ အသီးအရြက္ အေၾကာ္၊ အသုတ္၊ ဟင္းခ်ိဳ၊ ခ်ဥ္ဟင္း၊ တုိ႔စရာ အသီး အရြက္စံု တုိ႔ကို စားခ်င္စဖြယ္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခင္းက်င္းလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထမင္းအုပ္ တစ္ခုကို ေဘးမွာ ခ်ေပးထားၿပီး ထမင္းပန္းကန္နဲ႔ ဇြန္း ခက္ရင္းတုိ႔လည္း ေရာက္ေရာ အားလံုး ေခါင္းမေဖာ္တမ္း အားတက္သေရာ စားေသာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အရသာ မ်ိဳးႏြယ္ အစံုအလင္ ၾကားမွာ ဘယ္ဟင္းခြက္က ဘယ္အသားဟင္း၊ ဘယ္အရြက္ေၾကာ္၊ ဘယ္လို တို႔စရာနဲ႔ ေရာစပ္စားမလဲေတာင္ ေတြးမေန ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စားခဲ့ၾကတာ ေနာက္ဆံုး ၀မ္းက လက္ခံႏုိင္သမွ် တစ္ဆံုးမွာေတာ့ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ ရတယ္ပဲ ဆုိရမလား၊ က်န္ေနတဲ့ ဟင္းခြက္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ႏွေျမာ ေနမိျပန္ပါတယ္။ ကုန္သြားတဲ့ ဟင္းခြက္ေတြကလည္း အလိုလို ျပန္ျပည့္လာသလား ေအာင့္ေမ့ ရေလာက္ေအာင္ ပါပဲ။ ကုန္တာနဲ႔ ထပ္ၿပီး ျဖည့္တင္း ေပးခဲ့တာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆုိင္ အျပင္အဆင္က ဟန္ႀကီး ပန္ႀကီးေတြ မပါဘဲ အရသာ ထူးကဲလြန္းလွတဲ့ ဟင္းလ်ာေတြနဲ႔ တကယ့္ အႏွစ္သာရကိုသာ လုိေလေသး မရွိေအာင္ ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးခဲ့တာက စစ္ကိုင္းရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္း မႏၲေလး ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းနံေဘးနားက ေဒၚေအးၾကင္ ဆိုတဲ့ ဘူေဖး ျမန္မာ ထမင္းဆုိင္ပါပဲ။

တစ္ေယာက္မွ ေငြက်ပ္ ၁၆၀၀ သာ က်ေစေပမယ့္ သူတုိ႔ ေပးလိုက္တဲ့ စားသံုးသူေတြ အတြက္ ၀န္ေဆာင္မႈကေတာ့ အံ့မခန္းပါပဲ။ ဒါက စစ္ကိုင္းဘက္ ဘုရားဖူးထြက္ရာက အျပန္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ၀န္က်င္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခရီးသြား တစ္ဖြဲ႔လံုး ဆာဆာနဲ႔ ဆြဲခဲ့တဲ့ ၀ါးတီးပြဲ အေၾကာင္းေပါ့…

x x x

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၄ရက္ေန႔ ညေနက စၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုလိုက္ ခရီးထြက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မႏၲေလး၊ ျပင္ဦးလြင္နဲ႔ စစ္ကိုင္းဘက္က ေဒသ အခ်ိဳ႕ဆီကိုေပါ့။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေဒသအလိုက္ နာမည္ႀကီးတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို လိုက္လံ စားေသာက္ခြင့္ ရခဲ့တာက အဲ့ဒီခရီးရဲ႕ အမွတ္ရဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုးေတြ ထဲက တစ္ခုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ကို စၿပီးေရာက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ နာမည္ႀကီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ တစ္ဆုိင္ျဖစ္တဲ့ unison မွာ နံနက္စာ စားခဲ့ၾကပါတယ္။ မႏၲေလး ေတာင္ေပၚ တက္ခဲ့ၿပီး အျပန္မွာေတာ့ မႏၲေလး နန္းတြင္းထဲ ၀င္ေရာက္ ေလ့လာ ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာ အျဖစ္နဲ႔ မႏၲေလး ၁၆လမ္းက ၿမီးရွည္ဆုိင္မွာ တစ္ခ်ီႏႊဲၾက ျပန္ပါတယ္။ ပံုမွန္စားေနၾက ၿမီးရွည္လို မဟုတ္ဘဲ ၀က္ၿမီႇး၊ ၀က္လွ်ာ၊ ၀က္ႏွလံုးေတြပါ ပါတာေၾကာင့္ စားရတဲ့ အရသာက ထူးထူးကဲကဲ ျဖစ္ေနတာမို႔ အားရပါရ ဆြဲခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လည္စရာ ရွိတာ လည္အၿပီး မႏၲေလး ရွမ္းပြဲရပ္က ေဆြမ်ိဳးေတြ အိမ္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔လုိ အေ၀းေျပးကားနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ေလယာဥ္နဲ႔ လာၾကာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အဖိုးအပါအ၀င္ လူႀကီးတခ်ိဳ႕နဲ႔ ပူးေပါင္းခဲ့တာပါ။ နားနားေနေန ခဏတာအတြင္းမွာ အမ်ိဳးအိမ္က ၀ယ္ထားတဲ့ မႏၲေလး အေၾကာ္ေတြကိုလည္း မေရွာင္တမ္း စားခဲ့ၾကျပန္ ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုး ျပင္ဦးလြင္ကို စင္းလံုးငွါးထားတဲ့ ခရီးသြား မီနီဘတ္စ္နဲ႔ ခရီးဆက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ျပင္ဦးလြင္ကို စေရာက္ေတာ့ ပထမဆံုး အဂၤလိပ္ လက္ထက္က ဘုရင္ခံ ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ပံုစံအတုိင္း ျပန္ၿပီးေဆာက္ထားတဲ့ Governor House (ေရႊစံအိမ္)ကို ၀င္ေရာက္ ေလ့လာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကားေပၚက ဆင္းလိုက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ေတာင္ကုန္းထိပ္မွာ ရွိေနတဲ့ ေျမျပင္ကို ေျခအခ်မွာ တုိက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေလႏုေအးေလးက ျပင္ဦးလြင္ပါလား ဆုိတဲ့ အသိကုိ ပိုၿပီး အသက္သြင္းေပး လိုက္သလိုပါပဲ။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ တည္းခိုမယ့္ ကန္ေတာ္ႀကီး ဟိုတယ္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အသီးသီး တည္းခုိမယ့္ အခန္းမွာ ေနရာယူၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ဓာတ္ေတာ္ခ်ိဳင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာ ရွိတဲ့ အနီးစခန္းနားက အပန္းေျဖ ေနရာေလး တစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ရႈခင္းနဲ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကၿပီး ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔စားၾကပါတယ္။ အဲ့ဒါေနာက္မွာေတာ့ မဟာအံ့ထူးကံသာ ဘုရားကို သြားေရာက္ ဖူးေျမာ္ခဲ့ၾကၿပီး အဲ့ဒီက အျပန္မွာေတာ့ ျပင္ဦးလြင္ ကန္ေတာ္ႀကီး ကန္စပ္မွာရွိတဲ့ Feel မွာ ညစာစားခဲ့ၾကပါတယ္။ အင္မတန္မွာ ခ်မ္းစိမ့္ေနတဲ့ ညဦးပိုင္းမွာ ကန္စပ္မွာ ရွိတဲ့ ေနရာထုိင္ခင္း တစ္ခုမွာ ညစာစားရတာက အစားအေသာက္ထက္ လြန္လြန္ကဲကဲ ေအးေနတဲ့ ရာသီဥတုကိုပဲ အာရံုေရာက္ ေနခဲ့ပါတယ္။ စားေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ အေႏြးဓာတ္ရွိတဲ့ ကားထဲကို အေျပးသြားခဲ့တာက လူႀကီးေတြထက္ပဲ လူငယ္ေတြက အေအးပိုေၾကာက္တယ္ ဆုိရမလားပါပဲ။

ဒီလုိနဲ႔ ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ ေဆာင္းညတစ္ညမွာ ကန္ေတာ္ႀကီး ဟိုတယ္ရဲ႕ ဘန္ဂလိုတစ္ထဲ ေအးေအးနဲ႔ ေကြးလိုက္တာ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ နံနက္ခင္းမွာေတာ့ နံနက္ခင္းစာကို San Francisco ဆုိတဲ့ ရွမ္းဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာပဲ အဖိုးရဲ႕ ၈၉ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ကို မႏၲေလးမွာ ႀကိဳမွာထားတဲ့ ဘတ္ေဒးကိတ္နဲ႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ လက္ဖက္ရည္ ေကာင္းတယ္ ဆုိတဲ့ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ တစ္ဆုိင္ကို ေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲ့ဒီမွာ မလုိင္၊ ႏြားႏုိ႔ အစရွိတဲ့ နံနက္စာကို ႏွစ္ထပ္ကြမ္း ထပ္ၿပီးစားေသာက္ အၿပီးမွာေတာ့ ပြဲေကာက္ေရတံခြန္ကို ေက်ာ္ၿပီး သြားရတဲ့ လိေမၼာ္ၿခံႀကီး တစ္ခုကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၂ထပ္ ဘန္ဂလိုႀကီးမွာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခူးယူထားတဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီသီး အႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ လိေမၼာ္သီးေတြ စားရင္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လိေမၼာ္စိုက္ခင္းထဲ ဆင္းၿပီး အသီးေတြ အႁပြတ္လုိက္ အတြဲလိုက္ သီးေနတဲ့ လိေမၼာ္ပင္ေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾက၊ အသီးေတြ ခူးၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လည္ပတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ အထင္ကရ အရွိဆံုး အမ်ိဳးသား ကန္ေတာ္ႀကီး ဥယ်ာဥ္ဆီကို ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ကန္ေတာ္ႀကီး ဥယ်ာဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ပန္းၿခံတြင္းစီး လွ်ပ္စစ္ ေမာ္ေတာ္ကားေလးေတြနဲ႔ လည္ပတ္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ကန္ေတာ္ႀကီး ပန္းအလွ စိုက္ခင္းေတြ အပါအ၀င္ ေနရာအစံုအလင္ ေရာက္ခြင့္ ရခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္ တစ္လႊားက အထင္ကရ အေဆာက္အဦ မ်ားနဲ႔ ပံုစံငယ္ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေနရာေတြကုိလည္း လွ်ပ္စစ္ ကားေလးေတြရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ပဲ ေရာက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ လည္လို႔ ပတ္လို႔ ဓာတ္ပံုရိုုက္လို႔ ၀တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မ၀ေတာ့တဲ့ အရာက ဗိုက္ပါပဲ။ ဆာဆာနဲ႔ ခ်စ္တီး ထမင္းဆိုင္ တစ္ဆုိင္မွာ ၀င္ဆြဲၾကျပန္ပါတယ္။ ေရွ႕၀ိုင္းက လူေတြမ်ားေနတာေၾကာင့္ ထမင္းဟင္းေတြကို ေစာင့္ဆုိင္းခဲ့ရေပမယ့္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း အငမ္းမရ စားေသာက္ၾကျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဗိုက္ပူနံကား ေက်နပ္အားရ သြားၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ ျပင္ဦးလြင္ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေစ်း၀ယ္ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ဟိုတယ္ကိုျပန္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၿပီး ျပင္ဦးလြင္ကို ႏႈတ္ဆက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္လာ ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ နာမည္ႀကီး အေအးဆုိင္ ထီးလႈိင္မွာ ၀င္ၿပီး အေအးေသာက္၊ အစာေျပ အစားအစာ တခ်ိဳ႕ စားခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ျပင္ဦးလြင္ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ကာ မႏၲေလး ၈၃လမ္းက Silver Swan ဟိုတယ္ကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ခဏနားၿပီး တရုတ္တန္းမွာ ညစာ သြားစားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညဥ့္မနက္ခင္ အခ်ိန္ေတြကို အခန္းတစ္ခန္းမွာ စုၿပီး ဖဲရိုက္ရင္း ကုန္ဆံုး ေစခဲ့ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ခင္းကို ေရာက္ခဲ့ ျပန္ပါေတာ့တယ္။

ဟိုတယ္က ေကၽြးတဲ့ ဘူေဖးလ္ နံနက္စာကို အ၀စားၾကၿပီး မီနီဘတ္စ္ႀကီးနဲ႔ တစ္ေန႔တာ ခရီးစဥ္ကုိ စတင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မဟာဂႏၶာရံုမွာ အလွဴအတန္းေတြ လုပ္အၿပီးမွာေတာ့ စစ္ကိုင္းဘက္ကမ္းက မင္းကြန္းဘက္ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းကြန္း လူအိုရံုမွာ တစ္ခါ လွဴၾကတန္းၾက၊ မင္းကြန္း ေခါင္းေလာင္းႀကီးနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကေပါ့။ အဲ့ဒီေနာက္ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ခဲ့ၾကၿပီး ဘိုးေတာ္ဘုရား တည္ခဲ့တဲ့ ပုထိုးေတာ္ႀကီးကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းအစပ္မွာ တစ္ဖက္ကမ္းကိုပဲ ခုန္ကူးေတာ့မေယာင္ ေဆာက္လုပ္ထားခဲ့တဲ့ ျခေသၤ့ႀကီး ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ အပိုင္းပိုင္း ၿပိဳလဲေနတာပဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အစုလိုက္ အဖြဲ႔လိုက္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကၿပီး ပုထိုးေတာ္ႀကီး အေရွ႕က အေၾကာ္ဆုိင္ကေန အေၾကာ္စံုေတြ ၀ယ္စား ျဖစ္ပါေသးတယ္။ ငါးေၾကာ္၊ ပုဇြန္ေၾကာ္၊ ဘူးသီးေၾကာ္၊ ပဲစိမ္းေၾကာ္၊ တုိ႔ဟူးေၾကာ္တုိ႔ကုိ အလုအယက္ စားေသာက္ၾကၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့ ၾကပါတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ အျပန္လမ္းမွာ ရွိတဲ့ ခုိေတာင္ ဆိုတဲ့ ရြာေလးကို အေရာက္မွာေတာ့ အဖိုးက အဖြား အလြမ္းေျပ ခုိေတာင္ မုန္႔တီ စားမယ္ ဆုိလုိ႔ ခဏ ရပ္နားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မုန္႔တီဆိုင္ေလးကို စၿပီး၀င္ေတာ့ မုန္႔တီ ၅ပြဲလို႔ မွာခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တန္း စားေတာ့ ၁၂ပြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ စားျဖစ္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ တကယ္က အစာေျပ သက္သက္ ၀င္စားရတာပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေန႔လည္စာ ထမင္းစားခ်ိန္က ေရာက္လုနီးေနၿပီကိုး၊ ဒါေပမယ့္ ၁၂ပြဲနဲ႔ ရပ္ခဲ့သင့္ေပမယ့္ ခုိေတာင္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ ဇာတ္လမ္းက ရွည္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ မုန္႔တီဆုိင္ေလးရဲ႕ လမ္းတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ ရွိတဲ့ မုန္႔လက္ေဆာင္း အသည္ ကိုလည္း ေတြ႔ေရာ မုန္႔လက္ေဆာင္းေတြ ေသာက္ၾကျပန္ပါတယ္။ တစ္ခြက္မွ ၅၀ဆုိေတာ့ တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ သူ႔ငါခြ႔ံေပးၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေသာက္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီလုိနဲ႔ မႏၲေလး ျပန္ေရာက္ လာခဲ့ၿပီး ဗထူးကြင္းနားမွာ ဒုတိယေျမာက္ ၿမီးရွည္ ထပ္စားၾကျပန္ ပါတယ္။ အမ်ိဳးေတြ ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ ၿမီးရွည္ႀကိဳက္လဲ ဒီတစ္ခါမွ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ နားလည္သြားပါတယ္။ ၀က္စအုေၾကာ္၊ ၀က္ေခါက္ေၾကာ္ေတြနဲ႔ ပထမ ေန႔ကနဲ႔ မတူတဲ့ ၿမီးရွည္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စားလို႔ အရမ္းေကာင္းေန ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္ၿပီး ငွါးထားတဲ့ သိန္းညိဳ မီနီဘတ္စ္ႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

အဲ့ဒီေန႔ ညေနပိုင္းက မဟာျမတ္မုနိ ဘုရားႀကီးကို သြားေရာက္ ဖူးေျမာ္ခြင့္ ရခဲ့ၿပီး အျပန္မွာေတာ့ ဟုိတယ္အေရွ႕နားမွာပဲ ညစာ စားျဖစ္ၾကပါတယ္။ လူႀကီးေတြကေတာ့ ရွမ္းဆိုင္ တစ္ဆုိင္မွာ စားၾကၿပီး လူငယ္ေတြက ဘီယာဆုိင္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မႏၲေလးက အစ္ကိုနဲ႔ ညီတို႔ ပါ ပါခဲ့ၾကၿပီး ဟိုတယ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း သူတုိ႔ ၀ယ္ေပးထားတဲ့ ပြဲေစ်းတန္း တစ္ခုက ေရမုန္႔၊ မုန္႔လင္မယားနဲ႔ မုန္႔သုိင္းၿခံဳ တုိ႔ကိုလည္း အရသာ ရွိရွိနဲ႔ စားကာ တစ္ညတာ ကုန္ဆံုးခဲ့ျပန္ ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ခင္းမွာေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ဟိုတယ္က ေကၽြးတဲ့ နံနက္ခင္းစာကို စားၿပီး မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ပါဂ်ဲရိုး ၃စီးနဲ႔ အတူ ဦးပိန္ တံတားဆီသို႔ ဦးတည္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အရင္က ေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ စစ္ကိုင္းဘက္ျခမ္း မဟုတ္ဘဲ ရတနာပံု တကၠသိုလ္ႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး သြားရတဲ့ မႏၲေလး ဘက္ျခမ္းျဖစ္တာေၾကာင့္ တမူထူးျခားတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ရခဲ့ျပန္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကမွ စစ္ကိုင္းေတာင္ဘက္ ဘုရားဖူး ဆက္ခဲ့ၿပီး ေကာင္းမႈေတာ္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ စားခဲ့ရတဲ့ ဆိတ္သားေၾကာ္က အရမ္းလတ္ဆတ္ၿပီး စားေကာင္းခဲ့တာမု႔ိ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ အဲ့လို ထပ္စားခြင့္ ႀကံဳမလဲ ဆုိတာေတာင္ ေတြးရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ထဲ ခဏေရာက္ခဲ့ၿပီး အျပန္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာအတြက္ ေဒၚေအးၾကင္ ဆုိတဲ့ ထမင္းဆုိင္ကို ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

x x x

ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္ဆံုး က်န္ရွိတဲ့ တစ္ညတာမွာ ဟိုတယ္နားက ပစ္ကပ္ကားေလး ငွါးၿပီး မႏၲေလးက ေရွာ့ပင္းေမာ တခ်ိဳ႕ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ ၀ယ္သူက၀ယ္၊ ေငးသူကေငးနဲ႔ ဂရိတ္ေ၀ါနဲ႔ 78 တုိ႔ အၿပီးမွာေတာ့ ညစာအတြက္ စႏၵာေမ ဆိုတဲ့ ဆုိင္ေလးကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဂရိတ္ေ၀ါကေန 78 ကို အသြားမွာ ကားပ်က္လုိ႔ မႏၲေလး ကားလည္း တြန္းခဲ့ရၿပီး 78 က ျပန္အထြက္မွာေတာ့ မႏုိးေတာ့တဲ့ ထုိကားနဲ႔ ကားဆရာကို လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ရံုသာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ စႏၵာေမ အေရာက္မွာေတာ့ ဖက္ထုတ္ေပါင္းနဲ႔ ၀က္သားလိတ္တို႔က အရသာကို ဘယ္လုိ ထုတ္ေျပာရမယ္မွန္း မသိေလာက္ေအာင္ စားေကာင္းခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုး အဆံုးသတ္မွာေတာ့ ေလးဘီးကားေလးနဲ႔ ဟုိတယ္ကို ျပန္ေရာက္ ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ခင္း အာရံုတက္မွာ လူႀကီးေတြက ဆြမ္းသြားေလာင္းၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေနာက္ဆံုးေန႔ နံနက္ခင္းပိုင္းနဲ႔ ေန႔လည္ပိုင္း ေတြမွာေတာ့ ဟိုလိုလို ဒီလုိလိုနဲ႔ ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီး ညေန ရန္ကုန္ကားကို တက္စီးၿပီး ျပန္ခဲ့လိုက္တာ…

ဟက္ပီးႏွစ္သစ္ပါဗ်ာ… ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ ၾကပါေစလို႔…

မိုးေ၀
ဇန္န၀ါရီ ၁ ၂၀၁၀ ၁၃း၂၀

Comments (14)

Subscribe to this comment's feed

Write comment