လွည္းတန္း စိန္ေဂဟာ ေရွ႕နားတြင္ လမ္းျဖတ္အကူး သူ႔ထံတို႔ တည့္တည့္ႀကီး ၀င္တိုးလာတဲ့ ဗန္ကား တစ္စီးေၾကာင့္ သူ ဆံပင္ေမႊးေတြ ေထာင္သြားခဲ့သည္။ ေျခလွမ္းက လမ္းေဘးသို႔ ေရာက္ဖို႔ မုိင္ကုန္ဖြင့္ ေျပးေပမယ့္ ကားက သူ႔ထံသုိ႔ပင္ တည့္တည့္ႀကီး လိုက္ပါလုိ႔ လာခဲ့သည္။ ဘယ္ညာ ဘယ္လိုပင္ ယိမ္းယိမ္း တေျဖးေျဖး နီးကပ္လာခဲ့တဲ့ ကားေၾကာင့္ သူမွာ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆံျပာ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။ ေရွာင္လို႔မွ မလႊတ္ႏုိင္ေတာ့ တာေၾကာင့္ အျမင္အာရံု အလံုးစံုကို အျမန္ဆံုး ျပတ္ေတာက္ေစရန္ အလို႔ငွာ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး ကံစီမံရာဟုသာ သူေတြးေန လိုက္ေတာ့သည္။ ျမင္းရိုင္း တစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ အရွိန္ျဖင့္ ၀င္ေဆာင့္လုနီးနီး ဗန္ကားေလးသည္ သူ႔ေရွ႕ အေရာက္တြင္ ကၽြီခနဲ မည္ကာ ရပ္သြားခဲ့ၿပီး အသက္ အႏၲရာယ္မွ သီသီကေလးပင္ လႊတ္ေျမာက္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ လန္႔ျဖန္႔ကာ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ျဖစ္ေနသည့္ သူ႔ျမင္ကြင္းတြင္ကား ကားအတြင္းမွ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ကားဒရုိင္ဘာက စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေျပာသည္ကို မၾကားတၾကားႏွင့္သာ ၾကားခြင့္ရလိုက္သည္။ ထိုစကားမွာကာ ေတာင္းပန္ စကား ဆုိေသာ္ျငား တမူထူးဆန္းေနေပသည္။ "ေဆာရီးေနာ္.. ေဆာရီး... ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ထင္လို႔ ေနာက္လိုက္တာ" တ့ဲ

x x x

အထက္က ဇာတ္လမ္းေလးက တကယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေလးေလးေပါ့။ သိပ္ေတာင္ မၾကာေသးပါဘူး။ ကားတုိက္ခံရလု နီးနီးျဖစ္ခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔၊ မဟုတ္ပါဘူး။ လံုး၀ကို မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္လိုက္က အမည္မသိ လူတစ္ဦးသာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး လူျပက္လို႔ ဆုိရမလား၊ လူဆုိးလုိ႔ ဆုိရမလား မသိတဲ့ ကားဒရိုင္ဘာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ ႀကီးပါပဲ။ တစ္ေလာက ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့တဲ့ ငတက္ျပား ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္လိုက္ေပါ့။ ဟိုတစ္ေယာက္ေတာ့ ဘယ္လို ေတြးက်န္ခဲ့မလဲ မစဥ္းစား တတ္ေအာင္ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ခဏခဏ အမ်ိဳးမ်ိဳး လြဲၾက မွားၾက ဖူးပါတယ္။ ဒီအမွားေတြ ထဲက ျပန္ေျပာျပခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္တဲ့ အမွားေတြကုိ ေရးၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ အခုလို ေရးလိုက္တာပါ။ ဒီေအာက္က အျဖစ္အပ်က္ေလး ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။

x x x

တစ္ခါက်ေတာ့ ေနျပည္ေတာ္မွာ Network ေတြ သြားခ်ိတ္ ေပးတုန္းက မီတာ ၅၀ေက်ာ္ ေ၀းတဲ့ ေနရာ ၂ေနရာကို ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ိတ္ရပါတယ္။ အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ မိန္းႀကိဳး အေနနဲ႔ အဲ့ဒီႀကိဳးကို ခဲရာခဲဆစ္ ေနရာေပါင္း မ်ိဳးစံု ျဖတ္ၿပီး နံရံကပ္ မီးျပားေတြ ထဲမွာ ထည့္ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မီးျပားေတြထဲ ေသခ်ာ ထည့္လာရင္း ခရီးတစ္၀က္ေလာက္ အေရာက္ မီးျပားထဲ ႀကိဳးလိုက္ထည့္တဲ့ ဆရာသမားက ၁၀ေပေက်ာ္ အျမင့္ တစ္ေနရာမွာ ေလွကား ထိပ္ဆံုးမွာ ရပ္ၿပီး မီးျပားကို လုိသလုိ ေကြးဖို႔ အတြက္ Cutter နဲ႔ ညႇပ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာသမား ညႇပ္လာတာ မီးျပားမဟုတ္ဘဲ Network Cable ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ေလ။ လြဲမွ လြဲတတ္ပါ့ ဆရာရယ္။ တစ္က ျပန္စဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ၁၀ေပေက်ာ္ အျမင့္မွာ ႀကိဳး ၂စကို ဆက္ရပါ ေတာ့တယ္။ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မေမ့ႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းေလးေပါ့။

ဒီလုိေျပာျပန္ေတာ့ တစ္ခု သတိရမိေသးတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ျပင္တတ္ခါစ အခ်ိန္ကေပါ့။ PIII စက္တစ္လံုးရဲ႕ ဖန္ကလစ္ေလး က်ိဳးသြားတာကို ညီငယ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အားေပးမႈနဲ႔ ဖန္ကို စီပီယူနဲ႔ ကပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးတာ ရွိေသးတယ္။ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ၿပီး စူပါဂလူးနဲ႔ ကပ္လိုက္တာေပါ့။ ဘယ္ရမလဲ? လြဲခဲ့ပါတယ္။ တကယ့္ကို အခ်ီႀကီးေပါ့။ အဲ့ဒီတုန္းက ဘာတစ္ခုမွ ျပန္ခြာလုိ႔ မရေတာ့ဘဲ ပ်က္ဆီးသြားတဲ့ ပစၥည္းေတြရဲ႕ တန္ဖိုးကို အိမ္က ငယ္ငယ္တုန္းက အေဆာင္အေနနဲ႔ လုပ္ေပးထားတဲ့ ျမ လက္စြပ္ေလးနဲ႔ ရင္းလိုက္ ရပါတယ္။ ဒါလည္း မေမ့ႏုိင္ဖြယ္ရာေပါ့။

တစ္ခါက ရံုးကို Customer တစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္ၿပီး သူ အဆင္မေျပတာေတြ လွမ္းေမးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘက္က ထံုးစံ အတုိင္း သိခ်င္တာ ေမးျမန္းၾကည့္ၿပီး သူ႔ Computer ရဲ႕ Desktop ေပၚမွာ Program ေလး တစ္ခုကို ၀င္ၾကည့္ဖုိ႔ ရွာခုိင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီ Customer ဘာျပန္ေျပာတယ္ မွတ္လဲ၊ "ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွာထား လုိက္ပါ့မယ္။ အစ္ကိုလည္း ရွာေတြ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါဦးတဲ့"

ုကားနဲ႔ လိုက္တိုက္တယ္ ဆုိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ရက္ေလးတင္က ေနာက္တစ္ခု ထပ္လြဲေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါ လြဲတာက ဒီလို။ နယ္က ဖုန္းလာတာ၊ ဟိုဘက္က ဆက္တဲ့သူက သူ႔ကို "ေဟ့ေကာင္ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ? ငါ ဘယ္သူလဲ သိလား" ေမးတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ငတိက "ေဟ့ေကာင္၊ ဘယ္သူလဲ? .. လား? ငါ ကားေမာင္းေနတာ၊ မရစ္နဲ႔" လို႔ ျပန္ဟစ္လုိက္တယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ဟိုဘက္က ဖုန္းဆက္တဲ့သူက မင္းက ဘုန္းႀကီးကိုေတာင္ ေဟ့ေကာင္ လို႔ ေခၚတယ္ေပါ့လို႔ ေျပာေတာ့မွ ဘုန္းႀကီးကို ျပန္ေတာင္းပန္ လိုက္ရတယ္ေလ။

ဒါေၾကာင့္လည္း ထူးအိမ္သင္က “နည္းနည္းေလးေတာ့ လြဲေနမယ္၊ လြဲလြဲေလးပဲ ေကာင္းပါတယ္” လို႔ သီခ်င္းစပ္ဆုိခဲ့တာ ေနမွာ။ ဒီေအာက္က အေၾကာင္းေလး ဆက္ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။

x x x

တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ အခ်ိန္တုန္းကေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ MD ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ ဒင္နာအၿပီးမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပရဦးမယ္။ ဒင္နာ ဆိုတဲ့ အတိုင္း အေသာက္အစားေလးက ပါခဲ့ေလေတာ့ အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ေပါ့။ ညဦးပိုင္း တစ္ခုလံုး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ပါးခဲ့အၿပီး ၀န္ထမ္းတခ်ိဳ႕ အိမ္မျပန္ဘဲ ရံုးမွာပဲ စုၿပီးအိပ္ၾကပါတယ္။ အားလံုး ရံုးကို ေရာက္ခ်ိန္မွာ ေကာ္ဖီ ေသာက္ခ်င္ၾကတာနဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြ ထဲက တစ္ေယာက္ ေရေႏြးတည္ဖုိ႔ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ နည္းနည္းေလး ေထြေနတဲ့ သူလည္း ႀကိဳးစား ပမ္းစားနဲ႔ ေရေႏြးအိုးထဲ ေရျဖည့္၊ ေဟာ့ပလိတ္ မီးဖုိကိုဖြင့္ ေရေႏြးအုိး တင္ၿပီး နားနားေနေန ေနလိုက္တာေပ့ါ။ သူ႔ရဲ႕ တာ၀န္ကို အေကာင္းဆံုး ထမ္းေဆာင္ လိုက္တာေပ့ါ။

ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာလုိက္ပါဘူး။ ေကာ္ကို မီးေလာင္တဲ့ ေညႇာ္နံ႔က စူးစူးရွရွ ထြက္ေပၚ လာခ်ိန္မွာေတာ့ အားလံုး ေယာက္ယက္ခတ္ခဲ့ ပါေတာ့တယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေရထည့္ၿပီး ပလပ္တပ္ဖုိ႔ပဲ လိုတဲ့ ေခတ္မီ ေရေႏြးအိုးေလး ချမာ ေဟာ့ပလိတ္ မီဖိုေပၚမွာ အကင္ခံလုိက္ရတဲ့ ေရေႏြးအုိးကင္ အျဖစ္ ဘ၀ ေျပာင္းသြားလို႔ပါပဲ။ အပူရွိန္ေၾကာင့္ ေကာ္ရည္ေတြ ေပ်ာ္က်ၿပီး ေဟာ့ပလိတ္ေရာ ေရေႏြးအုိပါ ဘ၀ပ်က္ရွာတာပါပဲ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ အဲ့ဒီ ေရေႏြးအိုး ဖင္ေပါက္ႀကီး အခုထိ ရံုးမွာ သံုးလို႔ ရေနေသးတယ္ေလ။ သက္ဆုိးေတာ့ ရွည္ရွာသား...

Comments (7)

Subscribe to this comment's feed

Write comment