စည္း၀ါးက ကိုက္သည္။ ႀကိဳတင္၍ အကတုိက္ ထားျခင္း မရွိေသာ္လည္း ကႀကိဳးကကြက္ မ်ားမွာ ဟန္ခ်က္ ညီလွသည္။ သႀကၤန္ အတက္ေန႔ ေနာက္ဆံုးေန႔ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ ညဘက္ပိုင္းတြင္ ရပ္ကြက္တြင္း တစ္ေနရာ၌ သူတုိ႔အဖြဲ႔ သီခ်င္းသံ က်ယ္က်ယ္ႏွင့္ အတူ ေအာ္ဟစ္ ကခုန္ ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ဆုိ အထက္ အက်ႌပင္ မပါ၊ ပုဆုိး ခါးေတာင္းႀကိဳက္လွ်က္။

ရႊဲရႊဲ စုိေနသည့္ သူတုိ႔ အကအဖြဲ႔အား အျခား တစ္ဦးက ေရပိုက္ျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ပက္ျဖန္း ေပးျခင္းျဖင့္ ဆက္၍ ရႊဲရႊဲစုိေန ေစျပန္သည္။ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သား အေပါင္းတို႔မွာ ထိုသူတစ္စု၏ ကခုန္ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားအား စိတ္၀င္တစားျဖင့္ ၀ရန္တာ ကိုယ္စီမွ ထြက္ၾကည့္ ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ေနကုန္ ဆူညံ ေအာ္ဟစ္ ကခုန္ေနခဲ့သည့္ သူတုိ႔အား ၾကာေတာ့ စိတ္ကုန္ လာၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကမူ ရံဖန္ရံခါမွ ေခါင္းမ်ား ျပဴထြက္ လာၾကကာ စူးစမ္းၾကသည္။ သူတုိ႔ အဖြဲ႔မွာလည္း ရံဖန္ရံခါတြင္ အသံမ်ား ပိုပို၍ပင္ က်ယ္လာခဲ့သည္။ သူတုိ႔သည္ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္တည္းကုိသာ ဆက္တုိက္ ဖြင့္ကာ လိုက္ပါ သီဆုိ ကခုန္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သီခ်င္းမွာကား "ဟာ သြားၿပီ သြားၿပီ အုိးေလးကြဲသြားၿပီ" ဟူ၍။

ညေန ေမွာင္စအခ်ိန္က သူတုိ႔ အဖြဲ႔တြင္ အေယာက္ ၂၀ေက်ာ္ခန္႔ ရွိသည္။ အိုးမဲ လိုက္သုတ္ ေနသည္မုိ႔ သူတုိ႔ အဖြဲ႔ထဲမွ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္အား ပုခံုးဖက္ကာ စကားေျပာေယာင္ ေဆာင္၍ မျမင္ေအာင္ ျဖတ္ေက်ာ္ ခဲ့ရေသးသည္။ ကံေကာင္း၍ အုိးမဲ ဒဏ္မွ ကင္းလြတ္ခြင့္ ရခဲ့သည္။

တစ္ေနကုန္ ေသာက္ထားသည့္ ယမကာက ဇာတ္ရွိန္ အျမင့္ဆံုး ေရာက္ေစရန္ ကူညီေပးေနသည္။ ပက္ျဖန္းေပး ေနသည့္ ေရၾကားထဲတြင္ မိမိကုိယ္ကုိယ္ ဟန္ခ်က္ အႏုိင္ႏုိင္ ထိန္းေနရင္းကပင္ ေတးသြားအလုိက္ ကခုန္ ေနႏုိင္ဆဲ ျဖစ္သည္။  ရံဖန္ရံခါ လဲက် သြားၾကသည္။ လဲက် သြားသူအား ယိမ္းထုိး ေနသူက ဆြဲထူသည္။ တစ္ခါ ထခုန္ျပန္သည္။ က်ိဳးေနေအာင္ ကျပန္သည္။

တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ သီခ်င္းသံ၊ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားအား နားမခံႏုိင္၊ အိပ္မရႏုိင္ ျဖစ္ေနသူ အေပါင္း တို႔မွာလည္း သႀကၤန္တြင္း ပံုမွန္ လာေနသည့္ လွ်ပ္စစ္မီးကိုပင္ အျပစ္ျမင္မိသည္လား မေျပာတတ္။ မူးရင္းလူး၊ လူးရင္းမူးေနသည့္ သူတုိ႔ အဖြဲ႔ေၾကာင့္ "မီးသာ ပ်က္လိုက္ပါေတာ့" ဟု ညည္းတြား သူမ်ားပင္ ရွိေပသည္။

လမ္းသြား လမ္းလာ မ်ားအားလည္း အလြတ္မေပး။ အေျပးအလႊား အမိအရ ေရေလာင္း ၾကျပန္သည္။ ကေလးသူငယ္ က်ားမ လူႀကီးမေရြး မရမက ေလာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုက္ႀကီးသည္ တစ္ဦးကိုမူ လြတ္ၿငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ ေပးခဲ့ သည္ကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္သည္။ သူတုိ႔တေတြ ႏွစ္သစ္ကို အမွန္တကယ္ပင္ လြတ္လပ္စြာ ႀကိဳဆုိ ေနၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။

x x x

သႀကၤန္တြင္း ၄ရက္သည္ ကုန္လြန္ ခဲ့ျပန္ၿပီ။ သႀကၤန္ ၄ရက္စလံုး မည္သုိ႔မွ် မသြားျဖစ္ဘဲ ေန႔ဘက္တြင္ ရံုး၊ ညဘက္တြင္ အိမ္၌သာ ေနျဖစ္ခဲ့သည္။ နံနက္တုိင္း ေစာေစာထ၍ အမ်ားသူငွါ ေရမပက္ခင္ ရံုးသို႔ အေရာက္လာသည္။ တစ္ေနကုန္ စာအုပ္ဖတ္၊ အေခြၾကည့္၊ အိပ္ငိုက္လာလွ်င္ အိပ္ၿပီး အသင့္ ၀ယ္ထားသည့္ ေခါက္ဆြဲမ်ား၊ မုန္႔မ်ား စားလုိက္၊ ေကာ္ဖီေလး ေသာက္လုိက္ျဖင့္ ကုန္ဆံုး ေစခဲ့သည္။ ညေန ၆နာရီ ေက်ာ္လြန္၍ ေမွာင္စ အခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အိမ္သုိ႔ ျပန္သည္။

အႀကိဳေန႔ႏွင့္ အက်ေန႔မ်ားတြင္ စာေရးဆရာ ေမာင္ေပၚထြန္း၏ "ကမာၻရန္" ဘာသာျပန္ ၀တၳဳ စာအုပ္ျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ ေစခဲ့သည္။ ၿဗိတိန္ စာေရးဆရာ Jeffrey Archer ၏ Kane and Abel ၀တၳဳအား ဘာသာျပန္ဆုိ ထားျခင္း ျဖစ္ၿပီး အေရာင္းရဆံုး စာရင္း ၀င္ခဲ့သည့္ ၎စာအုပ္က လက္ကပင္ မခ်ႏုိင္ေအာင္ စြဲေဆာင္ ဖမ္းစား ႏုိင္ခဲ့သည္။ ထိုစာအုပ္မွာ ေရျခားေျမျခား အေနျခားကာ တစ္ေန႔တည္း တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ေမြးဖြား လာခဲ့သူ ႏွစ္ဦး၏ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္ အခ်င္းခ်င္း ယွဥ္ၿပိဳင္ တိုက္ခိုက္ ခဲ့ၾကပံုမ်ားအား အေကာင္းဆံုး သရုပ္ေဖာ္ ေရးသား ထားခဲ့သည့္ ၀တၳဳပင္။ မူလ စာေရးဆရာ၏ ေကာင္းမြန္လွသည့္ အေရး အဖြဲ႔မ်ားေၾကာင့္ လက္ကပင္ မခ်ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး တစ္ရက္ေက်ာ္ ၾကာတြင္မွ ၿပီးဆံုးခဲ့သည္။ ကမာၻစစ္တြင္း အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ ဥေရာပ ေနရာအခ်ိဳ႕မွ ဓေလ့မ်ား၊ အေမရိကန္ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဗဟုသုတ မ်ားႏွင့္ အခ်စ္အလြမ္း၊ ရသေပါင္း စံုလင္စြာ ပါ၀င္ ေနသည္မုိ႔ အခ်ိန္ကုန္ခံ ဖတ္ရက်ိဳး နပ္လွေပသည္။

အက်ေန႔ ေန႔လည္ႏွင့္ ညေနမ်ားတြင္ အေခြမ်ား ၾကည့္သည္။ အိပ္သည္။ အၾကတ္ေန႔ မြန္းတည့္ မတုိင္ခင္လည္း ထို႔အတိုင္းပင္ ခရီးဆက္ ေနခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးျခင္း အရသာအား ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ခံစား မိခဲ့သည္။ ဗလာနတၳိ ျဖစ္ေနသည့္ စိတ္ကူးမ်ား ထဲသုိ႔ တန္ဖိုးရွိသည့္ အေတြးမ်ား အသိမ်ားလည္း စီး၀င္ လာခဲ့သည္ကို ခံစားရသည္။ သို႔ႏွင့္ အၾကတ္ေန႔ ညေနခင္းပိုင္းတြင္ သတင္းဆုိး တစ္ခု ၾကားသိ ခဲ့ရသည္။ ကန္ေတာ္ႀကီး မ႑ပ္တစ္ခုတြင္ ဗံုးေပါက္ကြဲသည္ ဆုိျခင္း...။ စက္ဆုတ္ရြံရွာဖြယ္ လုပ္ရပ္အား အဘယ္ကဲ့သုိ႔ သူက ဖန္တီး လုပ္ေဆာင္ခ့ဲသည္ မသိေသာ္လည္း အျပစ္မဲ့သည့္ ျပည္သူအခ်ိဳ႕ ေသဆံုးခဲ့ရၿပီး လူေပါင္း ႏွစ္ရာနီးပါး အထိ ထိခုိက္ ဒဏ္ရာ ရခဲ့သည္။ တစ္ညေနခင္းလံုး ထိုသတင္းမ်ား ျဖင့္သာ ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီး သႀကၤန္ အတက္ေန႔ ေနာက္ဆံုးေန႔ကုိ ေရာက္လာ ခဲ့ျပန္သည္။

အျခားေန႔ မ်ားႏွင့္ မည္သုိ႔မွ် မထူးသည့္ ထုိေန႔တြင္လည္း တစ္ေနကုန္ ရံုးတြင္ ကုန္ဆံုး ေစခဲ့ၿပီးေနာက္ ညေန ၆နာရီခြဲ အခ်ိန္တြင္ အိမ္သုိ႔ ျပန္ခဲ့သည္။ သႀကၤန္ေရ ဆုိသည္မွာ ဘာမွန္းပင္ မသိေသးဘဲ အျပန္ခရီး တြင္လည္း လွည္းတန္း ထိပ္ ရံုးခန္း တည္ရွိရာ အေနာ္ရထာ အိမ္ယာမွ လွည္းတန္း ေစ်းေရွ႕ထိ ေရပက္ မခံခဲ့ရ။ အ၀တ္အိတ္ကို ေဘးသိုင္းလြယ္ကာ လွည္းတန္း လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ ဟိုဘက္ကူးလုိက္ ဒီဘက္ ကူးလိုက္ႏွင့္ အဆင္ေျပေနဆဲ။ သုိ႔ေသာ္ အတက္ေန႔ ေနာက္ဆံုးေန႔ ျဖစ္သည္မို႔ ခါတုိင္း ေန႔မ်ားကဲ့သို႔ မဟုတ္ဘဲ ေမွာင္သည္အထိ ေရကစားသူမ်ား အမ်ားအျပား ေတြ႔ရသည္။ ေရပက္သူမ်ားႏွင့္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ထိပ္တုိက္ တုိးတုိင္း ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရ ျပန္သည္။ ကံေကာင္းသည္ ဆုိရမည္။ ယခုတုိင္ ေရမထိေသး။ သည္လုိႏွင့္ လွည္းတန္းေစ်း အေက်ာ္တြင္ လမ္း ႏွစ္ဘက္ စလံုးတြင္ ေရပက္သူမ်ား ရွိေနသည္ကုိ သတိ ထားမိသည္။ "'ဒီတစ္ခါေတာ့ မဟန္ၿပီ" ဟု စိတ္ထဲ ေတြးရင္း ထံုးစံအတုိင္း မွင္ေသေသျဖင့္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။

အခ်ိန္က ေန၀င္ၿပီး၍ ေမွာင္အတိ ျဖစ္လုျဖစ္ခင္။ သူတုိ႔ အဖြဲ႔သည္ စုစုေပါင္း ၈ေယာက္ခန္႔ ရွိသည္။ သုိ႔ႏွင့္ မည္သူ႔ကိုမွ မ်က္လံုးခ်င္း မဆုိင္မိေစဘဲ စတင္၍ ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ ပထမဆံုး တစ္ေယာက္က ျဖတ္ေလွ်ာက္သည္ကိုပင္ မသိလိုက္ရွာ။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္က ေရေလာင္းရန္ပင္ သတိမရ၊ ေရခြက္ကို လက္ထဲ ကိုင္ကာ ေၾကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ကာ က်န္ခဲ့သည္။ တတိယႏွင့္ စတုတၳ သူမ်ားမွာ လမ္းေပၚသို႔ ေျပးထြက္ သြားၾကသည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရပက္ခံကား လာသည္ကို အေျပး သြားပက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ "မဆိုးဘူးပဲ ၂ေယာက္ပဲ က်န္ၿပီ" ဟု စိတ္ထဲ ႀကိတ္ေတြး မိလိုက္ေသးသည္။ ပဥၥမ တစ္ေယာက္ အေရွ႕ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ့ စိတ္ထဲ ထင့္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ မွန္ေပသည္။ အေရွ႕မွ မွင္ေသေသျဖင့္ ေရမစိုေသးဘဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ သြားသူအား သူ သတိျပဳမိ သြားေလၿပီ။ သူသည္ ေတြေ၀ေနျခင္း၊ တံု႔ဆုိင္း ေနျခင္း အလွ်င္းမရွိ။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေရွ႕သို႔ ေျခတစ္လွမ္း လွမ္း၍ လည္ကုတ္ေပၚမွ အားရပါးရ ေလာင္းခ် လိုက္ေလသည္။ ေအးျမျခင္း၊ စိုစြတ္ျခင္းႏွင့္ အတူ စိမ့္ခနဲ ျဖစ္သြားၿပီးေနာက္ က်န္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ဆက္တိုက္ပင္ အေလာင္းခံရ ေတာ့သည္။

ေရအစို မခံခ်င္၍ မဟုတ္သည့္တုိင္ ေပ်ာ္စရာ တစ္ခု အေနျဖင့္ ေကြ႔ပတ္ ေရွာင္ရွားကာ ႀကိဳးစား ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ထို ေနာက္ဆံုးေသာ သႀကၤန္ေရမ်ား စုိစြတ္ခဲ့ၿပီး အခ်ိန္တြင္မူ ႏွစ္ေဟာင္းတြင္ ႀကံဳေတြ႔ ခဲ့ရသည့္ အခက္အခဲမ်ား၊ မေအာင္ျမင္မႈမ်ား၊ အတားအဆီးမ်ား၊ အထီးက်န္ ဆန္မႈမ်ား၊ နာက်င္ခံစား ခဲ့ရမႈမ်ား အားလံုးေသာ ညစ္ႏြမ္းေစသည့္ အရာမွန္သမွ် ေဆးေၾကာပစ္ ႏုိင္ပါေစဟုပင္ ဆုေတာင္း ခဲ့မိသည္။

မဂၤလာ ရွိေသာ ႏွစ္သစ္တြင္ အားလံုး စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ ႏုိင္ၾကပါေစ...

Comments (5)

Subscribe to this comment's feed

Write comment