ေမြးေန႔ဆုိတာ လူတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ ေျပာင္းလဲလို႔ မရတဲ့ အရာေတြ ထဲက တစ္ခုပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၈ႏွစ္ တိတိက ကၽြန္ေတာ္ လူျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေမတုိ႔က ေမြးဖြားသန္႔စင္ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ သင္ၾကားလမ္းျပ ေမတၱာေတြ ေပးခဲ့တာမုိ႔လည္း အခု ၂၈ႏွစ္ ျပည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ အျဖစ္ ရပ္တည္ေနႏိုင္ ခဲ့ပါတယ္။ ေက်းဇူး အနႏၲပါ အေဖနဲ႔ အေမ...

x x x

ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမြးေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမတုိ႔က တနသၤာရီတုိင္းက သရက္ေခ်ာင္း ၿမိဳ႕ေလးမွာ တာ၀န္က်ေနခ်ိန္ပါ။ ေမြးတာက ထား၀ယ္ေဆးရံုမွာ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ထား၀ယ္သားလို႔ပဲ ေျပာရမလား၊ သရက္ေခ်ာင္း သားလို႔ ဆုိရမလား၊ ဒါေပမဲ့လို႔ သရက္ေခ်ာင္းမွာကလည္း ႏွစ္အနည္းငယ္ေလး ေနခဲ့တာ ဆုိေတာ့ မွတ္မိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္က ၂ခု ၃ခုထက္ေတာင္ မပိုပါဘူး။ ဒါလည္း ၀ိုးတုိး၀ါးတား ေလာက္ပါ။ အဲ့ဒီေနာက္မွာ ၿမိတ္ကို ေျပာင္းေနတယ္။ ေနာက္ ဘုတ္ျပင္း၊ ေကာ့ေသာင္း၊ ဒိုက္ဦး ေတာက္ေလွ်ာက္ မိဘေတြနဲ႔ လိုက္ေန ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ၿမိဳ႕ တစ္ခါေျပာင္းတုိင္း အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ခြဲခြါၿပီး ေနရာသစ္မွာ ေနသားက်ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ ေက်ာင္းအသစ္ တစ္ခုကို စတက္ရတဲ့ ေန႔ေတြဟာ အၿမဲလိုလို မွတ္မိေနတတ္တဲ့ အထိ ခက္ခဲ ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလုိနဲ႔ ဒိုက္ဦးမွာ ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ အေဖတုိ႔က ျမစ္ႀကီးနား ဖားကန္႔ကို ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႔ တာ၀န္က်ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၁ႏွစ္ကေပါ့။ အေဖတို႔ အေမတုိ႔နဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ အတူေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကိုေတြ ဖားကန္႔ အလွည့္မွာေတာ့ အရြယ္ေရာက္လာက တစ္ေၾကာင္း၊ ခရီးေ၀းလံ ေခါင္းပါးလြန္းတာက တစ္ေၾကာင္း ရန္ကုန္မွာပဲ ေနခဲ့ရပါတယ္။ လွည္းတန္းမွာ တိုက္ခန္းေလး တစ္ခန္း၀ယ္ေပးၿပီး အေဖတို႔က ေ၀းလံေခါင္းပါး လြန္းလွတဲ့ ဖားကန္႔ကို ေျပာင္းေရႊ႕ သြားခဲ့ပါတယ္။

ပထမဆံုး အႀကိမ္ သူတုိ႔တေတြနဲ႔ ခြဲခြါရေတာ့ တိုက္ခန္းငယ္ေလး ထဲမွာ စိတ္ပ်က္ အားငယ္ရတဲ့စိတ္၊ သတိရ လြမ္းဆြတ္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ တိုက္ခန္းငယ္ေလးထဲမွာ အထီးက်န္သလို ခံစားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ေနရာသစ္၊ ေဒသသစ္ တစ္ခုမွာ ေနသားမက်ေသးခင္ ကာလစပ္ၾကားမွာ မိဘေတြလည္း အေ၀းမွာ ေရာက္ေနတာေၾကာင့္ ခက္ခဲခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခက္ခဲတယ္ ဆုိတာ ဘာမွမေျပာပေလာက္ဘဲ ဖားကန္႔လို ေနရာမ်ိဳးမွာ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး အတြက္ ႀကိဳးစား ရုန္းကန္ေပးခဲ့ရတဲ့ သူတို႔အျဖစ္ေတြက ပိုၿပီးဆိုး၀ါး ၾကမ္းတမ္း ခဲ့ပါတယ္။ ဖားကန္႔ကို ေရာက္ဖုိ႔ဆုိတာ ျမစ္ႀကီးနားလို ေနရာကေန တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္း ရႊံ႔ေတြ ဗြက္ေတြၾကားမွာ သြားရတာပါ။ ကံမေကာင္းလို႔ ရႊံထဲ ဗြက္ထဲ ကားနစ္ေနခဲ့ရင္ ကားဆြဲဖုိ႔ အနီးအနားမွာ ရွိတဲ့ ဆင္ေတြကိုလည္း ရွာပါတယ္။ ေရွ႕ကားက ပ်က္ေနျပန္ရင္လည္း ေနာက္မွာ တစ္သီတစ္တန္းႀကီး တန္းစီ ေစာင့္ရတာလည္း ရွိပါတယ္။ ခရီးကၾကမ္း၊ လမ္းကၾကမ္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ဖားကန္႔ကို သူတို႔ ေရာက္ျပန္ေတာ့ အသိမိတ္ေဆြ မရွိတဲ့ ေနရာေဒသ သစ္တစ္ခုမွာ ရုန္းကန္ ခဲ့ၾကရျပန္ပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း အဲ့ဒီအခ်ိန္ အဲ့ဒီအခါတုန္းက ရန္ကုန္က ေဆြးမ်ိဳးသားခ်င္း ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကိုေတြ ဆီကို သူတုိ႔တေတြ ပံုမွန္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကို စုေပါင္းၿပီး ဖတ္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္လည္မိ ျပန္ပါတယ္။ ေက်းဇူး အနႏၲပါ အေဖနဲ႔ အေမ...

x x x

တစ္ခါက ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ စြဲက်န္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ပါ။ အဲ့ဒီတုန္းက အေဖနဲ႔ အေမတုိ႔ဟာ သူတုိ႔ သားေတြထဲက တစ္ေယာက္ကို လက္လႊတ္ ဆံုးရံႈးရလုနီးနီး ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ။ ဖားကန္႔မွာ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုဟာ အဲ့ဒီတုန္းက ေသလုနီးပါး အေနအထားနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။ အထဲမွာ ေသြးယိုစိတ္မႈ ရွိေနတဲ့ ေခါင္းကို ခြဲစိတ္ကုသမႈ ခံယူဖို႔က ရန္ကုန္ကို မျဖစ္မေန သြားဖို႔ အေၾကာင္းဖန္ခဲ့ပါတယ္။ ခက္တာက  ေ၀းလံလြန္းတဲ့ ေနရာမွာ ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ရန္ကုန္ကုိ အခ်ိန္မီ ေရာက္ရွိဖို႔က အဓိက ျပႆနာ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက သားတစ္ေယာက္ အတြက္ ပူေဆြးဗ်ာမ်ားရတဲ့ မိဘေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို အခုထိတုိင္ ျမင္ေယာင္ ေနမိဆဲပါပဲ။ သူတုိ႔ခ်စ္တဲ့ သားတစ္ေယာက္ အတြက္ သူတုိ႔ တတ္စြမ္းႏုိင္သမွ် အားထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ သစၥာဆုိ ဆုေတာင္းမႈေတြ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႔ သစၥာၿမဲခဲ့တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း အားလံုးက ကူညီၾကတယ္။ ေဖးမၾကတယ္။ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး ဆုိတဲ့ ခရီးတစ္ခုကို ရေအာင္ ေက်ာ္ျဖတ္ ႏုိင္ခဲ့တယ္။ တကယ္လို႔သာ အေဖနဲ႔ အေမတို႔ကသာ သစၥာျပဳ ဆုေတာင္းျခင္း မျပဳခဲ့ပါလွ်င္၊ သူတုိ႔တေတြသာ သိကၽြမ္းနားလည္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ မျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္၊ သူတို႔တေတြမွာသာ အဘက္ဘက္က ၀ိုင္း၀န္း ကူညီေပးၾကမယ့္ မိတ္ေဆြ၊ အေပါင္းအသင္း၊ မိသားစု အသိုင္းအ၀ုိင္း မရွိခဲ့ပါလွ်င္၊ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တေတြဟာ ဟာကြက္ႀကီး တစ္ခုနဲ႔အတူ ေနထုိင္အသက္ရွင္ ေနရမွာပါ။ ေက်းဇူး အနႏၲပါ အေဖနဲ႔ အေမ...

x x x

မေန႔ညက ရန္ကင္းမွာ ဆရာေတာ္ အရွင္ ေဆကိႏၵ ေဟာၾကားတဲ့ ေသာတပန္ တရားေတာ္ကို နာျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဘာလို႔ ဒီတရားကို နာျဖစ္ခဲ့လဲ ဆုိရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ ၁၈ႏွစ္ ျပည့္ဖို႔ တစ္ရက္ အလိုတုန္းက ေရွ႕တန္း တစ္ေနရာမွာ အသက္ေပး သြားရရွာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ေဆြလံုး တစ္မ်ိဳးလံုးက ခ်စ္ၾကတဲ့ အစ္ကို တစ္၀မ္းကြဲ အတြက္ ရည္စူးၿပီး လုပ္တဲ့ ဓမၼအလွဴမို႔ပါ။ ဆရာေတာ္က ေဟာၾကားေတာ္ မူပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္မလုပ္ဘဲ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြနဲ႔ အတူ မျပတ္ႏုိင္ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ အသက္ ၆၀ေက်ာ္ လူႀကီးေတြကို မက်ိဳးက်ေသးတဲ့ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြပါတဲ့။ တကယ္ဆုိရင္ သစ္ပင္ေပၚက က်ိဳးက်ၿပီး ေခ်ာင္းေတြ၊ ျမစ္ေတြထဲက တဆင့္ နိဗၺာန္ဆုိတဲ့ သမုဒၵရာႀကီးထဲ သြားႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားသင့္ပါၿပီတဲ့။

အေဖနဲ႔ အေမတုိ႔ အခုဆုိ အသက္ ၆၀ေက်ာ္လြန္ခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔တေတြ စီးပြားဥစၥာ ရွာေနရဆဲပါပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သားသမီးေတြ ေျမးေတြကို မျပတ္ေသးလို႔ေပါ့။ သူတုိ႔အတြက္ သူတုိ႔ မစဥ္းစားႏုိင္ဘဲ သူတုိ႔ခ်စ္တဲ့ သားေတြ သမီးေတြ ေျမးေတြအတြက္ ႀကိဳးစား ရွာေဖြေနရတာေပါ့။ တစ္ခါတေလ သားသမီးေတြ ေျမးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာ ႀကံဳရတဲ့ အခါက်ေတာ့လည္း သူတို႔အခ်င္းခ်င္းပဲ ႀကိတ္မွိတ္ခံစား ေဖးမၾကၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြ အေပၚမွာေတာ့ ခ်စ္ၿမဲခ်စ္၊ ေထာက္ပံ့ၿမဲ ေထာက္ပံ့ေပးေန တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္လာခ်ိန္ကစ အခုခ်ိန္ အခုခါအထိ သူတုိ႔ ေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ အႂကြင္းမဲ့ ေအးျမေနဆဲ၊ ေႏြးေထြးေနဆဲပါပဲ။ ေက်းဇူး အနႏၲပါ အေဖနဲ႔ အေမ...

အသက္ ၂၈ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အမွတ္တရ

မိုးေ၀
၂၂-၇-၂၀၁၀ ၁၂း၃၀

Bookmark

Email this

Hits: 157

Comments (1)

Subscribe to this comment's feed

...

ကြ်န္ေတာ္တို႕ သိခဲ့တာ ၁၁ ႏွစ္ရွိျပီ
ဘာမွမၾကာသလိုပဲ၊
ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ Senior Citizen ျဖစ္ရင္လဲ မိဘေတြလို အလုပ္ေတြ ႀကိဳးစားခြင့္ရမလား။
ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ပ်မ္းမွ်သက္တမ္းက ခြင့္ျပဳမလား၊
တရားအားထုတ္ခြင္႔ ရပါ့မလား။
အခု ဘာေတြရျပီလဲ
ေနာက္ႏွစ္ ဘာျဖစ္မလဲ။
၃၀ ၄၀ ၅၀ ျပီးေတာ့ ဘာျဖစ္မလဲ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၈ ဆိုတဲ့အခ်ိန္က အရမ္းအလုပ္ လုပ္လို႔ေကာင္းတဲ့ ေပ်ာ္စရာ အရြယ္ပါ။
ဘယ္အထိလဲ ဆိုေတာ ................ ...................
တရားတကယ္ မရခင္ အထိေပါ့၊ ဒါမွမဟုတ္ ......
ဘ၀မွာ ေပ်ာ္သေရြ႕ေပါ့....

pmo , July 22, 2010

• 
• +0
• 
• 

Write comment

Name

Email

Website

Comment

smaller | bigger

Subscribe via email (registered users only)

Add Comment Preview