ငယ္စဥ္အခါတုန္းကေပါ့.. ေတာ္ေတာ္ေလး ငယ္ပါေသးတယ္.. ရွိလွ ၂တန္း ၃ တန္းအရြယ္ေပ့ါ... တနသၤာရီတုိင္းက ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာရွိတဲ့ ေခ်ာင္က်က် ၿမိဳ ႔ေလး တစ္ၿမိဳ ႔မွာ.. ၿမိဳ ႔နာမည္က ဘုတ္ျပင္းတဲ့... ၿမိတ္နဲ႔ ေကာ့ေသာင္းၾကားမွာ ရွိတဲ့ ၿမိဳ ႔ေလးေပါ့.. အဲဒီတုန္းက လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး ဆုိတာက အခုေလာက္ အဆင္မေျပေသးခ်ိန္.. တစ္လလံုးေနမွ စက္ေလွ တစ္စီး ႏွစ္စီးေလာက္ ၿမိတ္ကို သြားတတ္တာ.. အေဖနဲ႔ အေမတုိ႔ တာ၀န္က်လို႔ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာေပါ့...

အိမ္နီးနားခ်င္း သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကား ခ်ံဳႀကိဳ ခ်ံဳၾကား.. ကေလးသူငယ္တုိ႔ သဘာ၀ ေသနတ္ပစ္တုိင္း ကစားၾကတာ.. သူက ဗိုလ္လုပ္ ကုိယ္က ေနာက္လိုက္.. သူက ရဲဆုိ ကုိယ္က လူဆိုး.. အဖြဲ႔ေတြခြဲ စခန္းေတြခ်.. လက္နက္ေတြလုပ္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိုက္တဲ့ အတိတ္. အခုထိ မေမ့ေသးပါဘူး.. ရွက္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိခဲ့သလို.. ဂုဏ္ပကာသနေတြ ဘာေတြ ညာေတြ လာမေျပာနဲ႔ ဘာမွနားမလည္ေသးခ်ိန္.. ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ ရွိတဲ့ စက္ေလွပ်က္တစ္စင္းဆီမွာ တက္လိုက္ ဆင္းလုိက္.. မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာ မရွိေလာက္ေအာင္ပင္ ေတာ္ေတာ္ ကဲခဲ့ၾကခ်ိန္ေပါ့..

အဲဒီလို ေသနတ္ပစ္တုိင္း ကစားၾကခ်ိန္.. ကုိယ္ေသနတ္နဲ႔ သူ႔ ေသနတ္ ဘယ္သူ႔ ေသနတ္ ပိုေကာင္းလဲ ဆုိတာမ်ိဳးေတြက အၿပိဳင္အဆိုင္.. အသက္ႀကီးတဲ့ ဗုိလ္လုပ္တဲ့ အစ္ကိုေတြကေတာ့ ပိုေကာင္းတဲ့ ေသနတ္ေတြ သူတို႔ဖာသာလုပ္ၿပီး ကိုင္ၾကတာေပါ့.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ သူတုိ႔ အက်. သူတုိ႔လုပ္ေပးတာေလးနဲ႔ တႂကြႂကြေပါ့.. တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္. အဲဒီတုန္းက အခုေခတ္ ကေလးေတြလုိ ေကာ္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ေသနတ္တို႔ က်ည္ဆန္ထြက္တဲ့ ေသနတ္တို႔ မရွိဘူး.. သစ္သားနဲ႔ အျဖစ္ လုပ္ထားတဲ့ ဟန္ပါပါ ေသနတ္ေတြပဲ ရွိတာ.. ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ကုိယ့္ေသနတ္ ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး ဂုဏ္ယူလို႔ မဆံုးခ်ိန္ေပါ့.. ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလို ျပန္ေတြးၾကည့္တိုင္း ျပန္မရႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့..

ဒီလုိနဲ႔ တစ္ေန႔ အသိ လက္သမားဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ဆီကို သြား. သြားၿပီးေတာ့ ကုိယ္လိုခ်င္တဲ့ ေသနတ္ကို လုပ္ခုိင္းတာေပါ့.. ဘယ္လုိေလး ခပ္မုိက္မုိက္ေလး.. စသျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေလး ေသြးၿပီး ကပ္ပူဆာခဲ့လုိက္ရတာ အေမာ.. အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရပါပဲ.. မနက္တည္းက အဲဒီမွာ ပူဆာေကာင္းလုိက္တာ ထမင္းစားခ်ိန္ ေက်ာ္လို႔ ေန႔လည္ခင္း ေရာက္တဲ့အထိ အဲဒီက မခြာႏုိင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္.. ရင္ထဲမွာေတာ့ ငါ့ေသနတ္ အသစ္ေလး... သူမ်ားေတြ မသိေသးတဲ့ ငါ့ေသနတ္ေလး..

အေတြးေတြနဲ႔ ထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ ေမ့ရတဲ့အထိေပါ့..
အဲဒီေန႔က ေသနတ္ ဘယ္ပံုထြက္လာလဲ ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး.. ရလုိက္လား မရလုိက္လားလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး.

ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနခဲ့တာက အဲဒီေလာက္ကၽြန္ေတာ္ ရူးခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာရယ္.. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ အိမ္ျပန္မလာရ ေကာင္းလား အလည္လြန္ရ ေကာင္းလားဆုိၿပီး ေဒါသထြက္ေနတဲ့ အေမက နီးရာ တျမက္စည္းနဲ႔ တြယ္လိုက္တာကိုေတာ့ တစ္သက္လံုး မေမ့ေတာ့ပါဘူး.. အဲဒီ အေမ့ရဲ့ ရုိက္ခ်က္ေတြက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ေနာင္ မဟုတ္တာ မလုပ္ရဲေအာင္ အၿမဲ တပ္လွန္႔ သတိေပး ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္.. တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲ အရုိက္ခံခဲ့ရေပမယ့္.. တစ္သက္လံုး စြဲသြားေအာင္ေတာ့ အရုိက္ခံ လိုက္ပါေတာ့တယ္..

Comments (1)

Subscribe to this comment's feed

Write comment