ေယာက်္ားေတြခ်ည္းပဲ စီးနင္း လုိက္ပါလာတဲ့ ဟိုက္ေ၀းကားႀကီး တစ္စီး ထုိးဆိုက္ဆုိက္ခ်င္းပင္ ေရွ ႔မွ သံုး ေလး ငါးေယာက္ေလာက္က ေအာက္သုိ႔ တစ္လွမ္းခ်င္း ဆင္းလာခဲ့တယ္။ သူတုိ႔က ဘယ္ကို ေရာက္ေနသလဲ ဘယ္သူေတြ ရွိလဲ စူးစမ္း ေလ့လာျခင္း အလ်င္းမရွိ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ဆင္းေနရင္းမွာပင္ ကားေပၚတြင္ က်န္ရွိေနၾကသည့္ ေယာက်္ား ရင့္မာႀကီးေပါင္း မ်ားစြာတုိ႔မွာ ဆူညံ ပြက္ေလာရိုက္ ေနၾကာကာ ပဥၥမေျမာက္ ေအာက္သို႔ဆင္းမည့္ တစ္ေယာက္အား ဆ႒မေျမာက္ တစ္ေယာက္က စတင္ တိုက္ခုိက္ လုိက္ေလသည္။ ခါးၾကားထဲသို႔ ဓါးေျမႇာင္၀င္ အစိုက္ ေနာက္မွ ပါလာသည့္ သတၱမေျမာက္ တစ္ေယာက္က သူ႔ေဘးရွိ အျခား တစ္ေယာက္က တြယ္ထည့္ လိုက္ျပန္သည္။

ကားတစ္စီး ဆိုက္ေရာက္လာလုိ႔ လာေရာက္ စူးစမ္းေနမိသည့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လက္ထဲတြင္ သူမ်ား ကေလးအား ယူခ်ီလာခဲ့မိ၍ ေခါင္းနပန္း ႀကီးသြားခဲ့ကာ ကၽြန္ေတာ့္ထံ တည့္တည့္ ဆင္းလာသည့္ ပထမဆံုး အဖြဲ႔ႏွင့္ လြတ္ကင္းရာ ကင္းေၾကာင္းသို႔ အျမန္ခ်ီတက္ ရေလေတာ့သည္။ ကေလးခ်စ္တတ္၍ ကေလးအေမထံမွ ကေလးအား ေခတၱယူခ်ီ၍ ထြက္လာမိသည္က အခုေတာ့ အခက္ေတြ႔ေခ်ၿပီ။ ကေလး အေမဘယ္ဆီ ရွိေနမွန္းလည္း မၾကည့္အားေတာ့၊ အျမန္ သုတ္ေျခတင္ရေတာ့သည္။ ထုိထုိေသာ ကားႏွင့္ အတူပါလာသည့္ အဖြဲ႔သည္ နီးစပ္ရာ လူကုိ ရိုက္ႏွက္ ပုတ္ခတ္ ပစ္သတ္ကုန္ၾကကာ လူရုိင္းႀကီးမ်ား အလား ျပဳမူေနၾက ေလေတာ့သည္။

မည္သူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ကိုမွ ဂရုစိုက္ျခင္း မရွိ၊ အဖြဲ႔ႏွစ္ဖြ႔ဲ ကြဲေန သေယာင္ေတာ့ ရွိသည္။ တစ္ဖြဲ႔ႏွင့္ တစ္ဖြဲ မီးကုန္ယမ္းကုန္ တုိက္ခုိက္ ေနၾကစဥ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရွိေနသည့္ ၿမိဳ ႔ကေလး၏ ေစ်းဆုိင္ မ်ားမွာလည္း ဆုိင္ေရွ ႔တြင္ အရက္ပုလင္းမ်ား အစီအရီ ေရာင္းခ်တတ္သည့္ အေလွ်ာက္ ထုိသူမ်ားမွာ အစိမ္းေရာင္ရွိေသာ ပုလင္းမ်ားႏွင့္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ပစ္ေပါက္ တုိက္ခုိက္ ေနၾကၿပီး မသက္ဆုိင္သည့္ သူအမ်ားအျပား ကိုလည္း စိတ္ရွိတုိင္း ထင္ရာစိုင္း ျပဳမူ ေနၾကေတာ့သည္။

တုိက္ခုိက္မႈသည္ ၾကမ္းတမ္းသည္ထက္ ၾကမ္းတမ္းေနသည္။ ၿမိဳ ႔ေလးသည္ ထုိသူအမ်ား လက္ခ်က္ေၾကာင့္ပင္ စုတ္ျပတ္သတ္ လာခ့ဲသည္။ လူမုိက္မ်ား အဖြဲ႔သည္ ကားတစ္စီး စာမွ်ပင္ ဟုတ္ပါရဲ့လား ေတြးထင္မိစရာ။ လဲၿပိဳက်သြားသူမ်ား ရွိေနသည့္တုိင္ တစ္ၿမိဳ ႔လံုးအား ထိုသူမ်ားက အထိန္းအကြပ္မဲ့ ပရမ္းပတာ လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္ေနသည္မွာ ေတာ္ရံု အင္အားတစ္ရပ္ မဟုတ္ႏုိင္ေပ။

သားေရဂ်ာကင္ အနက္ေရာင္ကို အခန္႔သား ၀တ္ဆင္ထားသည့္ လူတစ္ဦးသည္ ဆုိင္ကယ္ႀကီး တစ္စီးႏွင့္ အတူ ပစၥတုိ တစ္လက္ျဖင့္ လူဆုိးမ်ားအား လုိက္လံ နိမ္နင္ေနသည္ကို ရုတ္တရက္ ေတြ႔ျမင္ လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အား တိုက္ခုိက္ရန္ ၀င္လာသည့္ အဖြဲ႔မွာလည္း အင္အား မေသးလွ။ ဟိုေျပး ဒီေျပးႏွင့္ ေျပးလႊား သြားမိသည့္ ေနရာတိုင္းတြင္ ထုိသူအမ်ားႏွင့္သာ တည့္တည့္ တိုးေန၍ ပြတ္ကာ သီကာ လက္ထဲပါလာသည့္ ကေလးအား ခ်ီ၍ပင္ ထြက္ေျပးေနရသည္။

ဤသို႔ႏွင့္ သားေရဂ်ာကင္ႏွင့္ သူသည္ ဓာတ္ဆီမ်ား ပက္ဖ်န္းကာ လူဆိုးမ်ားအား မီးရိႈ ႔ တိုက္ခိုက္ျပန္သည္။ ထုိသူမ်ားသည့္ မီးေၾကာင့္ အုပ္စုလုိက္ ျဖတ္သန္းမရ ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ အံ့ၾသ ေလာက္ဖြယ္ရာ ဧရာမ လႊစက္ႀကီးက လမ္း အလယ္ တည့္တည့္မွ ေန၍ ကတၱရာ လမ္းႀကီးအား ထက္ပိုင္း ပိုင္းခ်လိုက္ရာ ၿမိဳ ႔မွာ ႏွစ္ျခမ္း ကြဲသြားခဲ့ေလသည္။ တစ္ဖက္ျခမ္းတြင္ လူဆုိးအမ်ား ေဒါသတႀကီးႏွင့္ ေပါက္ကြဲဟစ္ေအာ္ ေသာင္းၾကမ္းေနၾကၿပီး တစ္ဖက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ လူအမ်ားႏွင့္ သားေရဂ်ာကင္ႏွင့္ သူတို႔က ရွိေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲတြင္ ကေလးငယ္ မရွိေတာ့။ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့။ ထုိ႔ အတြက္လည္း တစ္စံုတစ္ရာ ခံစားရျခင္း မရွိ၊ ထိုအခ်ိန္တြင္ မည္သည့္ အရာဟုပင္ မသိႏုိင္၊ မည္သို႔ ေဖာ္ညႊန္းရမည္ မွန္းလည္း မသိသည့္ အရာတစ္ခုက (ယာဥ္အႀကီးစား တစ္ခု ျဖစ္တန္ေကာင္းသည္) ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘက္ျခမ္းက အပိုင္းအား ဆြဲယူသြားကာ လူဆုိးမ်ားႏွင့္ လြတ္ကင္းရာသို႔ ကူညီ သယ္ေဆာင္ေပးလွ်က္ ရွိေနျပန္သည္။

ေနာက္မွ လူဆုိးမ်ား လုိက္လာမည္ကို စိုးရိမ္တႀကီး ထိတ္လန္႔တႀကီးနဲ႔ ထြက္ေျပးခြင့္ ရေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖုိ႔မွာ ေနာက္ေၾကာင္း မေအးလွဘဲ ထုိသူမ်ား လုိက္မီလာမည္ကုိ ေၾကာက္ရြံ ႔ ေနမိေလသည္။ ထုိအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျဖတ္သန္းရာ လမ္းေဘးမွ တုိက္အိမ္ တစ္လံုးမွ လူအမ်ားက သူတို႔ကိုပါ ကူညီ သယ္ေဆာင္သြားရန္ ေတာင္းဆိုဟစ္ေအာ္ ေနၾကရာ ေရႊ ႔လ်ားေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အဖြဲ႔မွာ ရပ္တန္႔ သြားခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိသူမ်ားအား ကယ္တင္လွ်င္ ေနာက္မွ သူမ်ားလုိက္လာ၍ ထပ္မံ တုိက္ခုိက္ ခံရမည္ကို စုိးရိမ္ေနမိသည္။ သားေရဂ်ာကင္ႏွင့္ သူသည္ ထိုအိမ္ထဲမွာ သူမ်ားအား ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိေနသည့္ ေနရာႏွင့္ ပူးေပါင္းေစ၍ ဆက္လက္ ထြက္ခြါ ေစခဲ့ေလသည္။

ေ၀းသထက္ ေ၀းလာခဲ့သည္။ စိတ္လည္း ေအးသထက္ ေအးလာရသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္တစ္ျခမ္းလံုး နာက်င္ေနသည့္ ေ၀ဒနာကို ရုတ္တရက္ ခံစား မိလိုက္ရသည္။ အသိ စိတ္တစ္ခုက ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဒါ... အိပ္မက္ပါလား...။ ကိုယ္တစ္ျခမ္းကို ဖိအိပ္ ထားမိသည္မွာ မည္မွ် ၾကာခဲ့သည္မသိ၊ ကိုယ္တစ္ျခမ္းလံုး က်င္ေနသည္။

မနက္ ရံုးေရာက္လာေတာ့ ဒီအေၾကာင္း ဘေလာ့ေရးမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။ ညက အိပ္မက္ထဲမွာ ရုပ္ရွင္ ၾကည့္ခဲ့ရသလား ေအာင့္ေမ့ရေအာင္ ဆန္းျပား ၾကမ္းတမ္းလြန္းသည့္ အျဖစ္၊ သို႔ေသာ္ အျခား အိပ္မက္ေတြနဲ႔ အတူ။ ဆံုးခန္းတုိင္အထိ ထူးထူးျခားျခား မက္ခြင့္ရခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ခါတရံ အိပ္မက္ထဲမွာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ခြင့္ ရသည့္အလား ယခုကဲ့သုိ႔ပင္ အိပ္မက္ဆန္းမ်ား မက္ဖူးၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ တစ္ခါတရံ ေၾကာက္လန္႔စရာ၊ တစ္ခါတရံ ၾကည္ႏူးစရာ၊ တစ္ခါတရံ လြမ္းေဆြးစရာေတြ မက္တတ္ၾကပါသည္။  ထို႔ေၾကာင့္ "အိပ္မက္ ရုပ္ရွင္ရံု" ဟု အမည္တပ္ကာ ယခုကဲ့သို႔ပင္ ေရးခ်လုိက္မိသည္။

မိုးေ၀
၁၁း၅၃ ဂ်ဴလိုင္ ၁၉ ၂၀၀၉

Comments (3)

Subscribe to this comment's feed

Write comment