မေန႔က အသက္ ၂၇ႏွစ္ျပည့္မုိ႔ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ အားလံုးကို ေန႔လည္စာ အျဖစ္ ၿမိတ္ ကိုက္ေၾကးကိုက္ ၀ယ္ေကၽြးျဖစ္ခဲ့သလိုပဲ ညက်ေတာ့ အိမ္က မိသားစုေတြ ကိုလည္း ၿမိတ္ ကိုက္ေၾကးကိုက္ပဲ ၀ယ္ေကၽြး ျဖစ္ခဲ့ျပန္တယ္ေလ။ ဒါက အခုလို ေရးရျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုပါပဲ...

x x x

ၿမိတ္ ကိုက္ေၾကးကိုက္လုိ႔ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ အမွတ္ရစရာ အျဖစ္အပ်က္ ေလးေတြလည္း အစီအရီ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ သရက္ေခ်ာင္း၊ ၿမိတ္၊ ဘုတ္ျပင္း၊ ေကာ့ေသာင္း အစရွိတဲ့ တနသၤာရီက ၿမိဳ ႔ေတြမွာ ေနခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ ၿမိတ္ကတ္ေက်းကိုက္ ဆိုတာက မစားခ်င္ အဆံုးလုိ႔ေတာင္ ေျပာရမယ့္ အစားအစာ တစ္ခုလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုး ေကာ့ေသာင္းကို စြန္႔ခြါခဲ့ရခ်ိန္ကစၿပီး ကတ္ေၾကးကိုက္ ဆိုတာ အၿမဲ သတိတရန႔ဲ စားခ်င္ေနတတ္ခဲ့တဲ့ အစားအစာ တစ္ခုလုိပါပဲ။ အေမကေတာ့ သူရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ခဏခဏ ေၾကာ္ေကၽြး တတ္တယ္။ အဲ့ဒီဘက္မွာ ေနတာ ၾကာလို႔ ထင္ပါတယ္။ အေမေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ကတ္ေၾကးကိုက္ ေၾကာ္တတ္ ေနတယ္ေလ။  အေမ့လုိပဲ အေၾကာ္ေကာင္းတဲ့ အျခား တစ္ေယာက္လည္း မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနေသးတယ္။ သူကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေဇယ်ာရဲ့ အေမေလ။ သူ႔လက္ရာလည္း စားလို႔ ေကာင္းတဲ့ ထိပ္တန္း လက္ရာ တစ္ခုပါပဲ...

x x x

ေမြးေန႔ ဘာေကၽြးရမလဲ စဥ္းစားေတာ့ ကတ္ေၾကးကိုက္ ကိုပဲ ေျပးျမင္မိတယ္ေလ။ မေန႔က ကတ္ေၾကးကိုက္ ဆုိင္မွာ ကိုယ္တိုင္ သြား၀ယ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆုိင္က နာမည္ႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ ခမ္းခမ္းနားနားနဲ႔ ေနရာထုိင္ခင္းလည္း မရွိပါဘူး။ အၿမဲ ၀ယ္စားေနၾက ညေစ်း ကားဂိတ္နားက မီးရထားလမ္း တံတုိင္းကို ေက်ာေပးၿပီး ဖြင့္ထားတဲ့ လမ္းေဘး ဆုိင္ေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ရာကေတာ့ ဆုိင္ႀကီးေတြ ထက္ေတာင္ ေကာင္းပါေသးတယ္။ တစ္ပြဲ ၁၂၀၀ နဲ႔ ေရာင္းၿပီး ပင္လယ္စာနဲ႔ ပုဇြန္ေတြ၊ ကင္းမြန္ (ျပည္ႀကီးငါး)ေတြ အမ်ားႀကီး ထည့္ေပးတာမုိ႔ အေတာ္ေလးကို ေစ်းတန္တဲ့ ကတ္ေၾကးကိုက္ ပါပဲ။

ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကို အမ်ားႀကီး ၀ယ္ခ်င္ပါတယ္လို႔ ေျပာေတာ့... ဆုိင္ရွင္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ မ်က္လံုးေတြ အရည္လဲ့ သြားတယ္ေလ။ မိန္းမ ျဖစ္သူက ၿမိတ္သံ ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ရတယ္. အကုန္ရွိတယ္. ရွယ္လုပ္ေပးမယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ရံုးက လူအေရအတြက္ အတိုင္း ၁၇ပြဲ လုပ္ေပးပါဆုိေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ေပၚလာတဲ့ အၿပံဳးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ တစ္စံုတရာ ခံစားခ်က္ တစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ သူက သူ႔ေယာက်္ားကို ကိုေရ.. ၁၇ပြဲတဲ့ ပါဆယ္.. ဆုိၿပီး ၿမိတ္သံ အျပည့္ႏွင့္ပင္ လွမ္းေအာ္ေျပာကာ ထမကရံု တမယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျပန္လာမလား ေစာင့္မလား နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာမယ္ ဘာညာ ေျပာတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေစာင့္မယ္ ဆိုေတာ့ အေအးတုိက္တယ္ေလ။

ခ်က္ခ်င္းပဲ သူတုိ႔ အတြက္ လိုအပ္မယ့္ အရာအခ်ိဳ ႔ကို ေျပး၀ယ္ၿပီး တကယ့္ကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပး ၾကရွာပါတယ္။ ေယာက်္ားျဖစ္သူက ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳး ေၾကာ္ေလွာ္ေနခ်ိန္မွာ မိန္းမ လုပ္သူက လုိအပ္တာ အကုန္ ေဘးကေန ၀ုိင္းကူေပးတယ္ေလ။ ပြဲကမ်ားေတာ့ အေတာ္ေလး ၾကာၾကာ ထုိင္ေစာင့္လိုက္ရၿပီး ေနာက္ဆံုး ပြဲ၂၀ (ေနာက္ ၃ပြဲ ထပ္မွာျဖစ္ခဲ့) ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်ိန္က ၂နာရီေတာင္ ထိုးလုနီး ေတာ့မယ္ေလ။

ညေန ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ ဆုိင္ကို ထပ္သြား ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ အိမ္က မိသားစုေတြ စားဖို႔ ထပ္၀ယ္ ျဖစ္တာေပါ့။ မနက္ကေလာက္ အမ်ားႀကီး မ၀ယ္ျဖစ္ေပမယ့္ ၉ပြဲလုိ႔ မွာေတာ့ သူ (ထုိမိန္းမ) တစ္ခ်က္ေတြ သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလဲ မေလာက္ေတာ့ဘူးလား ေမးေတာ့.. မဟုတ္ဘူး ေလာက္ပါတယ္တဲ့။ ဒါဆုိ... လို႔ ထပ္ေျပာေတာ့.. ဒီလိုလုပ္ေလတဲ့ ၾကက္သား နည္းနည္း ေရာလိုက္မယ္ေလတဲ့... အသားေတြ အမ်ားႀကီး ပိုထည့္ ေပးပါ့မယ္တဲ့... ပင္လယ္စာ သိပ္မက်န္ ေတာ့လို႔ မရမက ညႇိေနရွာတယ္ေလ... ဒါဆုိလည္း လုပ္ပါလို႔ ေျပာေတာ့မွ မနက္ကလုိပဲ အၿပံဳးေတြကို တစ္ခါ ထပ္ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ စီးပြားအတူ လုပ္ေနၾကတဲ့ သူတို႔ႏွစ္ဦးကို ထုိင္ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ အေတြးေတြ အမ်ားႀကီး ခရီးေရာက္ ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူတို႔ဆုိင္က ထြက္ေတာ့ မနက္ကလုိပဲ ေက်းဇူး... အမ်ားႀကီး... တင္ပါတယ္ လို႔ တစ္လံုးခ်င္း ေျပာၿပီး လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ေန ရွာတယ္ေလ။ ဒါက မေန႔က ေမြးေန႔မွာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ကတ္ေၾကးကိုက္ အေၾကာင္းေတြေပါ့...။

x x x

ေကာ့ေသာင္းမွာ ရွိစဥ္ကဆုိရင္ လမ္းေဘးက ကတ္ေၾကးကိုက္ ဆုိင္ေတြဆုိတာ ေပါမွေပါ။ ခဏခဏ ၀ယ္စားျဖစ္တယ္ေလ။ အစ္ကို အႀကီးဆံုး ျဖစ္သူကေတာ့ ဂိတ္ဆံုးဆုိတဲ့ အစပ္မ်ိဳးနဲ႔ စားတတ္သူမို႔ ကတ္ေၾကးကိုက္သယ္ ကုလားႀကီးက သူ႔အတြက္ဆုိရင္ အစပ္ဆံုး လုပ္ေပးေလ့ ရွိတယ္ေလ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ ေပမယ့္ အဲ့ဒီ ဘုရင့္ေနာင္ ရပ္ကြက္ လမ္းေဘးသယ္ ကုလားႀကီးကိုေတာ့ ဘာလုိ႔လည္း မသိဘူး မွတ္မိေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အစ္ကို ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ညီတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္စလံုး ကတ္ေၾကးကိုက္ ႀကိဳက္ၾကတယ္ေလ။ ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာက ေတာ္ရံု ႀကိဳက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အေတာ္ေလးကို ႀကိဳက္ၾကတာ။ တစ္ေန႔ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ ရန္ကုန္က ေမာင္တိတ္ ကတ္ေၾကးကိုက္ဆိုင္ (ေဘာင္ဒရီက ဆုိင္) ကို ထမင္းစားခ်ိန္ ေန႔လည္ခင္း ေရာက္သြားတယ္ေလ။ အဲ့ဒါန႔ဲ ပြဲႀကီးတစ္ပြဲ မွာစားၾကေတာ့ ေလးေယာက္သား အလုအယက္ မစားရံု တမယ္ပါပဲ။ ခဏေလးနဲ႔ ပြဲႀကီးတစ္ပြဲက ေျပာင္သြားပါေလေရာ... (ဒါ အစားႀကီးတဲ့ သူေတြ၊ အစားျမန္တဲ့ သူေတြေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့ေနာ္...) ဒါနဲ႔ အာသာ မေျပေသးတဲ့ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ ဘာလုပ္ၾကတယ္ မွတ္လဲ။ ဟိုး ဖားကန္႔မွာ ရွိတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမဆီကို ဖုန္းဆက္တယ္။ အေမနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ဟဲဟဲ. ေမာင္တိတ္ဆုိင္မွာ ကတ္ေၾကးကိုက္ လာစား ေနၾကတယ္ေပါ့။ ၿပီးလည္း ၿပီးေရာ စကားေရာ ေဖာေရာနဲ႔ ကတ္ေၾကးကိုက္ တစ္ပြဲတည္း စားရတာ အားမရလို႔ ေနာက္တစ္ပြဲ ထပ္စားခ်င္တာ အေမတုိ႔ ေကၽြးမလားလုိ႔ လွမ္းေမးတာေလ... မာတာမိခင္ အေမ့ချမာ မေနသာဘဲ စားၾကပါ.. စားၾကပါ ဆုိေတာ့ စားပြဲထုိးကိုေခၚ ေနာက္ထပ္ တစ္ပြဲ အျမန္မွာၿပီး ပြဲႀကီးတစ္ပြဲ ထပ္ႀကိတ္ လိုက္ၾကေသးတာကို မေန႔ညက အိမ္မွာ ကတ္ေၾကးကိုက္ စားၾကရင္း ညီအစ္ကိုေတြ အားရပါးရ ျပန္ေျပာင္း ေျပာျဖစ္ ခဲ့ၾကေသးတယ္။ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ စလံုးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။ သံုးေယာက္တည္း...။

ဒါေပမယ့္ အားလံုး စားၿပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ပြဲ စားလိုက္ၾကတဲ့ ညီျဖစ္သူနဲ႔ အစ္ကိုျဖစ္သူ ႏွစ္ေယာက္ သူတုိ႔ရဲ့ ဗိုက္ပူပူႀကီး ေတြကို လွန္ၿပီး ပက္လက္လွန္ လွဲခ်ကာ ဘယ္သူ႔ဗိုက္ ပုိပူလဲဆုိၿပီး အျငင္းပြားေနၾကပံုကို ျမင္ေယာင္ရင္း...

မုိးေ၀
၃း၁၀ ဇူလိုင္ ၂၃ ၂၀၀၉

Comments (15)

Subscribe to this comment's feed

Write comment